Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem - po rozpoznaniu zażalenia - zostało utrzymane w mocy postanowienie z dnia [...].10.2001r. nr [...], którym Urząd Skarbowy [...] działając na podstawie art.13 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 36, póz. 161 ze zm.) odmówił zwolnienia spod egzekucji zajętego samochodu osobowego marki [...] i nr rej [...]. Przepis ten stanowi, że "Organ egzekucyjny na wniosek zobowiązanego i ze względu na własny ważny jego interes, może zwolnić z egzekucji określone składniki majątkowe zobowiązanego, jeżeli zobowiązany uzyskał na to zgodę wierzyciela".
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, że nie występują przesłanki do zastosowania w sprawie art. 13 § 1 w/w ustawy. Ze stanowiskiem tym zobowiązany J. D. nie zgodził się i złożył skargę, w której podniósł, że odebrano mu jedyny środek transportu, bardzo przydatny lub wręcz niezbędny w jego działalności gospodarczej. Chodziło skarżącemu prawdopodobnie, o to, że prowadzi on Zakład [...] przy ul. [...]. W związku z tym w/w samochód służy jemu do przewozu materiałów jak również pracowników. Na takie okoliczności powoływał się on we wniosku o zwolnienie środka transportu spod egzekucji.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w [...] wniosła o jej oddalenie i podtrzymała dotychczas zajmowane stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył,co następuje:
Skarga jest uzasadniona, gdyż zaskarżone postanowienie i utrzymane przez nie postanowienie organu l instancji naruszają przepisy prawna procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z art. 13 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika bowiem, że przesłankami zwolnienia z egzekucji określonych składników majątku zobowiązanego jest jego ważny interes i zgoda na to zwolnienie ze strony wierzyciela. O wymogach tych organy egzekucyjne nie poinformowały skarżącego. Obowiązek udzielenia takiej informacji wynikał zaś z art. 9 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przepis ten stanowi, że organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o obliczeniach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania egzekucyjnego.
Organy te czuwają na tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wskazówek i wyjaśnień. Dotyczy to zwłaszcza osób fizycznych, które - tak jak w niniejszej sprawie - działają osobiście w postępowaniu.
W konsekwencji wierzyciel w niniejszej sprawie nie zajął stanowiska co do wyrażenia zgody na zwolnienie przedmiotowego samochodu osobowego spod egzekucji. Nie można się też zgodzić z oceną, której dokonał organ zażaleniowy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Mianowicie wskazał on, że "biorąc pod uwagę rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej, tj. Zakładu [...] nie można uznać, że samochód jest niezbędnym, bez którego działalność nie może być kontynuowana, tym bardziej, że zatrudnia on pracowników, a fakt przewozu pracowników nie jest przesłanką zwolnienia przedmiotowej ruchomości spod egzekucji, a więc art. 8 cytowanej ustawy w sytuacji zobowiązanego "nie przewiduje zwolnienia spod egzekucji zajętego samochodu". Ocena ta jest bowiem niezrozumiała. W szczególności powołany przepis ustawy o postępowaniu egzekucyjnym nie ma w niniejszej sprawie zastosowania, gdyż dotyczy on tzw. samozatrudnienia.
Z tego względu Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. e i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 135, póz. 1270) w zw. z art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające (...) ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1271 ze zm.).