Uzasadnienie
19 lutego 2024 r. skarżący wniósł do WSA w Krakowie skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem WSA w Krakowie z 25 października 2023 r., sygn. akt I SA/Kr 630/23 oparta o podstawę z art. 271 pkt 1 i art. 272 § 2 i 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. - Dz. U. z 2023r., poz. 1634, zwanej dalej: "p.p.s.a."). W uzasadnieniu swojego żądania poddał, że "Europejski Trybunał Praw Człowieka w wyroku z dnia 22 lipca 2021 r. wydanym w sprawie Reczkowicz przeciwko Polsce (numer skargi 43447/19) stwierdził, że Krajowa Rada Sądownictwa nie była wystarczająco niezależna od władzy ustawodawczej i wykonawczej, przez co jeśli w składzie sądu znajdował się sędzia mianowany w wyniku jej rekomendacji, skład ten należy ocenić jako niezgodny z prawem. Według oceny Trybunału doszło do naruszenia prawa skarżącej do rozpoznania sprawy przez sąd ustanowiony ustawą, gwarantowanego przez art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.
Sad Najwyższy w uchwale z dnia 23 stycznia 2020 r. (sygn. BSA 1-4110- 1/20) stwierdził: Nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania karnego albo sprzeczność sądu z przepisami prawa w rozumieniu art. 379 pkt 4 Kodeksu postępowania cywilnego zachodzi także wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego Sądu Najwyższego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw. Powołane wyżej orzeczenia Europejskiego Trybunału Praw Człowieka i Sądu Najwyższego mają również zastosowanie w sprawach rozpatrywanych przez sądy administracyjne w tym również przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w niniejszej sprawie."
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, który może być zastosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Zgodnie z art. 270 p.p.s.a. w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem.
Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem zostało ukształtowane jako dwuetapowe. Badanie merytorycznej zasadności skargi o wznowienie postępowania poprzedza s prawdzenie jej wymagań formalnych, gdyż zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Badanie, o którym mowa w art. 280 p.p.s.a., nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie, a stwierdzeniem czy spełnione zostały warunki, które umożliwiają rozpatrzenie samej skargi o wznowienie postępowania, jak terminowość i oparcie na ustawowych podstawach, nie przechodząc do badania czy podstawa ta jest uzasadniona. Dopiero spełnienie obu tych warunków zobowiązuje sąd do skierowania sprawy na rozprawę, celem jej merytorycznego rozpatrzenia w ramach drugiego etapu postępowania.
Stosownie do art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, co w przedmiotowej sprawie oznacza doręczenie skarżącemu odpisu wyroku z 25 października 2023 r. wydanego w trybie uproszczonym w dniu 7 listopada 2023 r. (k. 50 akt I SA/Kr 630/23), nie jak twierdzi strona 27 grudnia 2023 r. Zatem termin trzymiesięczny do wniesienia przedmiotowej skargi, licząc 90 dni od 7 listopada 2023 r. (zgodnie z przepisami termin miesięczny jest równy 30 dniom), upłynął w dniu 5 lutego 2024 r. Tymczasem strona wniosła skargę dopiero 19 lutego 2024 r. (osobiście).
Mając zatem na względzie powyższe uznać należy, że skarga o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie wniesiona została z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 277 p.p.s.a., co uzasadniało jej odrzucenie w powiązaniu z art. 280 § 1 p.p.s.a.