Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]. nr [...] Urząd Skarbowy określił za miesiąc luty 2000r. wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie 1588 zł i ustalił wysokość dodatkowego zobowiązania podatkowego w kwocie 573 zł.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że G.M.zadeklarowała powyższą nadwyżkę w wysokości nieprawidłowej, gdyż np. nie skorygowała jej in minus o podatek naliczony przy zakupie towarów handlowych, które zostały następnie skradzione. Zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, póz. 50 ze zm.) " Podatnik może zmniejszyć podatek należny o podatek naliczony o kwotę podatku naliczonego związaną ze sprzedażą opodatkowaną. Zatem jeśli nie zachodzi związek o charakterze przyczynowo-skutkowym między zakupami a sprzedażą opodatkowaną podatnik nie może dokonać takiego zmniejszenia. W sytuacji kiedy towary handlowe zakupione w celu sprzedaży zostały skradzione, to nie może już skutek w postaci ich sprzedaży, co jest również znaczne z brakiem przedmiotowego związku Tym samym podatnik traci prawo do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie towarów handlowych, które zostały skradzione. W konsekwencji w miesiącu umorzenia dochodzenia powinien on skorygować "in minus" podatek naliczony". W niniejszej sprawie korekta ta winna wynosić (-1367 zł).
Z powyższym stanowiskiem G.M. nie zgodziła się i wniosła odwołanie. Decyzją z dnia 13.07.2001 r. Nr [...] Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję organu l instancji.
W skardze na wymienioną decyzję Izby Skarbowej G.M. wniosła o jej uchylenie z powodu naruszenia art. 25 ust.1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Przepis ten określa następująco związek pomiędzy tą ustawą a ustawą z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U.z 1993r. nr 90, póz. 416 ze zm.):
- 1) "fakt wystąpienia niedoboru niezawinionego nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż w przedmiocie opodatkowania określonym w art. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku drogowym przypadek ten nie jest wymieniony.
- 2) Jeżeli zakup towarów objętych niedoborem jest kosztem uzyskania przychodów podatnik nie traci prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z tym zakupem (art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa pod pkt 2 - (por. pismo Ministerstwa Finansów z dnia 5.02.1995r. nr PP3-8218-3018/94/MR)
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie i podtrzymała dotychczas zajmowane stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
A’ contrario z cytowanego art. 20 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym wynika, że podatnik nie może obniżyć podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związaną ze sprzedażą inną niż opodatkowaną. Kradzież towarów nie jest w ogóle sprzedażą, gdyż nie mieści się wśród czynności wymienionych w art. 3 pkt 8 tej ustawy.
Nadto art. 20 ust.2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym nie przesądza o charakterze związku jaki musi łączyć podatek naliczony przy nabyciu towarów i usług ze sprzedażą opodatkowaną. Czyni to natomiast art. 25 ust. 1 pkt 3 tej ustawy który, w brzmieniu obowiązującym w 2000r. stanowił, że "Obniżenie kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów". Kradzieży towarów nie można uznać za rozporządzenie towarami w rozumieniu tego przepisu, gdyż jest zdarzeniem niezależnym od podatnika. Brak jest tu więc przejawu oświadczenia woli, które musi towarzyszyć każdemu rozporządzeniu towarami.
Tym samym nie znajduje oparcia w przepisach prawa podatkowego stanowisko organów podatkowych, iż w niniejszej sprawie podatnik powinien skorygować in minus nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym o podatek naliczony przy zakupie towarów handlowych, które zostały następnie skradzione.
To samo dotyczy ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego.
Tutaj zwrócić należy uwagę na to, że zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9.07.1998r. (Dz. U. Nr 139, póz. 905) "Art. 27 ust.. 5-6 i 8 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym utraciły moc obejmującą w zakresie, w jakim dopuszczają stosowanie wobec tej samej strony, za ten sam czyn sankcji administracyjnej określonej przez tą ustawę jako " dodatkowe zobowiązanie podatkowe" i odpowiedzialność za wykroczenie skarbowe". Decyzja organu l instancji w tym zakresie została więc wydana bez podstawy prawnej. Z kolei jej utrzymanie przez organ odwoławczy w tej części stanowi rażące naruszenie prawa.
W tym stanie niniejszej sprawy skarga jest uzasadniona.
Z tego względu Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy - Przepisy wprowadzające (...) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 póz. 1271 zezm.).
O kosztach postępowania orzeczenia na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, póz. 368 ze zm.) w zw. z art. 97 § 2 ustawy - Przepisy wprowadzające (...) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi