Uzasadnienie
Zaskarżonymi decyzjami po rozpoznaniu odwołań utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...].09.2003r. nr [...], którymi J. P. jako prowadzącemu przedsiębiorstwo o nazwie PPH "J." w N. określono prawidłową wysokość rozliczenia w podatku od towarów i usług za m-ce styczeń, marzec, maj, czerwiec i lipiec 1998r., od lipca do grudnia 1999r. oraz za marzec, maj, czerwiec, lipiec, wrzesień i listopad 2000r.
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 28.01.2003r. nr [...],[...],[...] i [...] z dnia 28.01.2003r. J. P. zażądał uchylenia tej decyzji z powodu naruszenia art. 52 § 1 pkt 2 oraz art. 121 - 123 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz. 926 ze zm), który miał wpływ na wynik sprawy. W piśmie procesowym z dnia [...].12.2002r. skarżący zmodyfikował jednak żądanie skargi na stwierdzenie nieważności w/w decyzji na podstawie art. 247 § 1 pkt 5 w/w ustawy z powodu jej skierowania do osoby nie będącej stroną co uzasadnił tym, że spółka cywilna prowadząca przedsiębiorstwo pod nazwą PPH "J." stała się na podstawie art. 93 a w/w ustawy następcą prawnym w zakresie podatku od towarów i usług J. P., gdyż wniósł on to przedsiębiorstwo jako wkład do tej spółki. Na dowód tego przedłożył umowę spółki cywilnej z dnia [...].12.2002r.
Ustosunkowując się do tej zmiany Dyrektor Izby Skarbowej w K. podniósł, że w dniu [...].12.2002r. "J. " J. P. i U. P. złożyli zgłoszenie rejestracyjne w podatku od towarów i usług. Ze zgłoszenia tego nie wynikało, aby spółka ta była następcą prawnym J. P. w zakresie podatku od towarów i usług. O następstwie tym organy podatkowe dowiedziały się dopiero rozpoznając sprawę podatku od towarów i usług tej spółki za miesiąc styczeń 2003r. Ich decyzje noszą daty [...].06 i [...].10.2003r. W konsekwencji Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał wniosek o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Z aktu notarialnego sporządzonego w dniu [...].12.2002r. Rep. A Nr [...] w Kancelarii Notarialnej w N. przy ul. B. nr [...] przez notariusza A. M. - K. wynika, że J. P. wniósł przedsiębiorstwo o nazwie PPH "J. " jako wkład na pokrycie udziału w spółce cywilnej, którą założył razem z żoną w celu wspólnego prowadzenia tego przedsiębiorstwa. Z tym też dniem spółka wstąpiła we wszystkie prawa i obowiązki podatkowe J. P., w tym w zakresie podatku od towarów i usług, z wyjątkami przewidzianymi w przepisach szczególnych. Wyjątki te nie miały jednak zastosowania w sprawie. Podstawę prawną stanowi tu art.93a § 2 pkt 2 tej ustawy. W komentarzu do tego przepisu wyjaśniono, że "W zakresie podatku od towarów i usług oraz akcyzowego, ze względu na podmiotowość prawną spółek niemających osobowości prawnej, a także brak przepisów, które stanowiłyby lex specialis w stosunku do art. 93a Ord. pod., zakres sukcesji będzie najszerszy, i to nawet mimo treści zapisów art. 12 u.ew.pod." (zob. St. Babiarz w pracy zbiorowej "Ordynacja podatkowa. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis W-wa 2004r.).
Zatem zaskarżone decyzje zostały skierowane do osoby nie będącej stroną i przez to są dotknięte nieważnością z przyczyny określonej w art. 247 § 2 pkt 5 Ord. Pod. Dlatego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Przepis ten stanowi, że "Sąd uwzględniając skargę na decyzję (...) stwierdza nieważność decyzji, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach". Zatem nie wynika z jego treści aby orzeczenie o nieważności decyzji uzależnione było od tego z czyjej winy powstały przyczyny uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji. Kwestia ta ma znaczenie tylko przy realizacji odpowiedzialności odszkodowawczej (zob art. 260 § l Ord. Pod).
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 6 pkt 1-6 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348 ze zm.) z tym że wpis ostateczny ustalił tylko od spornych zaległości podatkowych. Zgodnie bowiem z art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Zaległości podatkowe z punktu widzenia organu podatkowego są taką należnością.
Z kolei według art. 216 p.p.s.a. jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. Wreszcie stosownie do art. 217 p.p.s.a. do wartości zaskarżenia nie wlicza się odsetek od kosztów związanych z należnością główną. Natomiast skarżący do wartości zaskarżenia zaliczył odsetki za zwłokę. Od tych odsetek został też obliczony wpis stosunkowy. W tym zakresie wpis ten jest więc nienależny i w związku z tym podlega zwrotowi: Rozstrzygnięcie w tym zakresie nastąpi odrębnym postanowieniem.