Uzasadnienie
Kwestia sprostowania orzeczeń sądu została uregulowana w art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", zgodnie z którym sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki (§2). Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156§2 zd.1 p.p.s.a.). Zgodnie z poglądem wyrażonym w orzecznictwie sprostowaniu mogą ulegać również niedokładności, błędy czy omyłki popełnione w uzasadnieniu wyroku (por. post. SN z dnia 15.04.1982r. I PZ 7/82, OSNCP 1982/10/155), przy czym dopuszczalne jest orzeczenie we wskazanym przedmiocie na wniosek strony (na co wskazuje artykuł 159 p.p.s.a. stanowiąc: "wniosek o sprostowanie... nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia"). W niniejszej sprawie oczywista omyłka pisarska polegała na błędnym wpisaniu w końcowej części uzasadnienia wyroku, dotyczącej zastosowania w sprawie art. 135 p.p.s.a., że niezbędne do końcowego załatwienia sprawy było wyeliminowanie z obrotu prawnego także "postanowienia organu I instancji poprzedzającego zaskarżone postanowienie".
Z wydanego w sprawie wyroku oraz akt sprawy bezspornie wynika natomiast, że przedmiotem zaskarżenia była decyzja Dyrektora Izby Skarbowej. Powołanie się zatem na wydane w sprawie postanowienia ma charakter oczywistej omyłki pisarskiej wymagającej sprostowania. Nie ulega przy tym wątpliwości, że sprostowanie zaistniałej w sprawie omyłki nie ma wpływu na wydane przez Sąd rozstrzygnięcie.
Z tego względu sprostowano oczywistą omyłkę pisarską w uzasadnieniu wyroku na podstawie art.156 § 1 i § 2 p.p.s.a.