Uzasadnienie
Kwestia sprostowania orzeczeń sądu została uregulowana w art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", zgodnie z którym sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki (§1). Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156§2 zd.1 p.p.s.a.).
Podkreślić należy, że o dopuszczalności sprostowania decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu. W niniejszej sprawie w komparycji wyroku (a więc części wstępnej zawierającej elementy natury formalnej) z dnia 29 października 2013 r. popełniono omyłkę w zapisie składu orzekającego w sprawie, albowiem jako Przewodniczącego wpisano Sędziego WSA Ingę Gołowską, a wpisany powinien być Sędzia WSA Bogusław Wolas. Wynika to bezsprzecznie z zarządzenia o wyznaczeniu rozprawy z dnia 25 września 2013 r., z protokołu rozprawy z dnia 29 października 2013 r., jak również z podpisów sędziów składu orzekającego umieszczonych pod wyrokiem. Błąd w sentencji wyroku polegający na nieprawidłowym wskazaniu imienia i nazwiska Sędziego Przewodniczącego (sprawozdawcy), ma zatem charakter oczywistej omyłki pisarskiej – w żaden sposób niewpływającej na orzeczenie Sądu - podlegającej sprostowaniu.
W sprawie oczywista omyłka pisarska polegała także na wpisaniu w części wstępnej wyroku błędnej daty wydania zaskarżonych interpretacji indywidualnych. Analiza akt sądowych i administracyjnych bezspornie wskazuje bowiem, że zaskarżone interpretacje indywidualna Ministra Finansów zostały wydane 21 września 2012 r., a nie 21 września 2013 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że sprostowanie zaistniałych omyłek nie prowadzi do zmiany wydanego przez Sąd rozstrzygnięcia.
Z tego względu orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 156§1 i §2 p.p.s.a.