Uzasadnienie
S. i M. M. od 1996 roku są właścicielami nieruchomości gruntowej położonej we wsi D.o powierzchni 1281 m². Z tego tytułu na kolejne lata podatkowe, nakazem płatniczym jest im ustalane łączne zobowiązanie pieniężne. W 2002 roku zobowiązanie podatkowe z tego tytułu wyniosło 64,10 złotych natomiast w dniu [...]marca 2003 roku Wójt Gminy.wystawił nakaz płatniczy na łączne zobowiązanie pieniężne za 2003 rok na kwotę 37,00 złotych. Wymiaru podatku dokonano w oparciu o aktualny wypis z rejestru gruntów z którego wynikało, iż S. i M.M. pod drogami mają zajęty grunt o powierzchni 187 m² a pod użytkami rolnymi grunt o powierzchni 1094 m².
Z decyzją tą nie zgodzili się podatnicy, wnosząc w odwołaniu o dokonanie wymiaru podatku według takich samych zasad jak w roku 2002 z uwagi na fakt, iż powierzchnia oraz charakter posiadanego gruntu nie uległ zmianie a zatem obniżenie wysokości podatku nie jest zrozumiałe. Wnieśli o wyjaśnienie co było powodem zmiany nazewnictwa rodzaju gruntów, zobowiązanie organu, który zajmował się urządzeniem drogi na ich gruntach do uregulowania statusu prawnego nieruchomości przy czym – jako podstawowe – wskazali dane wynikające z urządzonej dla nieruchomości księgi wieczystej. Działkę zakupili z przeznaczeniem pod budowę własnego domu i w chwili obecnej uzasadnione są obawy o możliwość i koszty przekwalifikowania działki na budowlaną.
Odwołanie nie zostało uwzględnione. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 26 czerwca 2003 roku nr Kol.Odw. [...] utrzymało w mocy nakaz płatniczy – decyzję Wójta Gminy z dnia [...] marca 2003 roku. W jej uzasadnieniu wskazano, iż zgodnie z dyspozycją art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U. nr 30 poz. 163 ze zm./ podstawę naliczania podatku od nieruchomości stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja ta jest specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji o gruntach i utrzymywana jest w stałej aktualności zarówno co do stanu faktycznego, jak i co do stanu prawnego. Wzruszenie zapisów w ewidencji gruntów możliwe jest wyłącznie w trybie określonym w cytowanej ustawie. Dopóki więc z ewidencji gruntów wynikać będzie, iż S. i M. M. są właścicielami gruntów pod drogami, okoliczność ta będzie przyjmowana za podstawę obliczeń i wymiaru podatku.
Organ podatkowy ustalający zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości nie jest bowiem uprawniony do dokonywania zmian w ewidencji a Kolegium jedynie domniemywa, iż działki w związku z budową drogi ulegały podziałowi co winno zostać zgłoszone przez uprawnione podmioty do ewidencji a wówczas korekta wysokości zobowiązania podatkowego stanie się możliwa.
Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie stała się przedmiotem skargi podatników, skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie. Skarżący wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy i udzielenie pomocy w załatwieniu problemu, którego istota sprowadza się do ograniczania prawa dysponowania przedmiotem własności i uniemożliwienia uzyskania pozwolenia na budowę. Zarzucili, iż Urząd Gminy w i Starostwo Powiatowe nie przywiązują wagi do zapisów ksiąg wieczystych, dowolnie dysponując gruntami i obciążając obywateli kosztami swych decyzji. W istniejącym stanie faktycznym podatnicy prawdopodobnie opłacają podatek za grunt pozostający w zarządzie Powiatowej Dyrekcji Dróg Publicznych tymczasem nie wiedzą w jaki sposób dokonano rozgraniczenia i podziału działek oraz zmiany ich numeracji. Nikt też nie udzielił informacji o konsekwencjach powyższych czynności, nie tylko dla wymiaru podatków ale przede wszystkim dla możliwości uzyskania pozwolenia na budowę i związanych z tym dodatkowych kosztów.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując dotychczas zajmowane stanowisko.
Rozpoznanie sprawy nastąpiło zgodnie z dyspozycją art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./- stanowiącego, że sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności tj. z punktu widzenia zgodności zaskarżonych decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z treści art. 145 § 1 cytowanej ustawy wynika zaś, że sąd uchyla decyzję gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Analiza akt prowadzonego postępowania oraz zarzutów podniesionych w skardze doprowadziły Sąd do przekonania, iż przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub procesowego.
Przepis art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U. nr 30 poz. 163 ze zm./ stanowi, iż podstawą wymiaru podatków są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Danymi tymi organ podatkowy jest związany i nie może w trakcie postępowania podatkowego przyjąć innych ustaleń niż wynikające ze wskazanej wyżej ewidencji. Podstawą zawartych w niej zapisów są dokumenty urzędowe w postaci odpisów z księgi wieczystej, aktów notarialnych, prawomocnych orzeczeń sądowych oraz ostatecznych decyzji administracyjnych. Nie może również samodzielnie ustalać i rozstrzygać o prawidłowości i mocy prawnej dokumentów stanowiących podstawę dokonania wpisów w ewidencji. Przepis art. 22 Prawa geodezyjnego i kartograficznego nakłada natomiast na właścicieli i osoby władające nieruchomościami obowiązek zgłaszania wszelkich zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian.
Obowiązek ten nie dotyczy zmian wynikających z decyzji właściwych organów, te są z urzędu przesyłane do organu prowadzącego ewidencję. Zakaz dokonywania w postępowaniu podatkowym ustaleń innych niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków wynika także z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. Dla przykładu przytoczyć można; wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2003 roku sygn. III SA 346/2002 z tezą "organy podatkowe ustalające wysokość zobowiązań w podatku rolnym nie są uprawnione do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i wypowiadania się w przedmiocie prawa własności gospodarstwa rolnego podatnika"/niepublikowane/, wyrok NSA z dnia 8 maja 2002 roku sygn. III SA 2466/01 z tezą "podstawę wymiaru podatku od nieruchomości stanowią m.in. dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków"/niepublikowane/ czy też wyrok NSA z dnia 29 grudnia 1993 roku sygn. III SA 747/1993 z tezą "organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku rolnym i leśnym nie są uprawnione do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i wypowiadania się w przedmiocie prawa własności gospodarstw rolnych poszczególnych podatników" /ONSA 1994/4/163/. Wskazane wyżej tezy w pełni podziela sąd orzekający w niniejszej sprawie.
W stanie faktycznym niniejszej sprawy, podatnicy – zamiast żądać wyjaśnień i uregulowania statusu prawnego swych gruntów od nieuprawnionego podmiotu – winni doprowadzić do zgodności danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem faktycznym i prawnym a wszelkie kwestie związane z urządzeniem drogi wyjaśnić z podmiotem, który drogę tą urządził, na gruntach stanowiących ich własność.
Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi S. i M. M., Sąd orzekł o oddaleniu skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz.1270/.