Uzasadnienie
Decyzją organu I instancji wyłączono E. P. z grupy osób opodatkowanych w formie karty podatkowej za 1998 rok. Rozpoznając odwołanie podatnika Izba Skarbowa w dniu 13 lipca 2001 roku utrzymała przedmiotową decyzję w mocy.
Z ustaleń organów podatkowych wynikało, że skarżąca w 1998 roku prowadząc działalność w zakresie usług remontowo - budowlanych oraz instalacyjnych, poza świadczeniami dla ludności wykonywała usługi również dla innych odbiorców, co było dopuszczalne pod warunkiem że przychód z tego tytułu nie przekroczy kwoty 44.000 zł - stosownie do pkt. 4 objaśnień do części I zał. Nr. 1 do Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 XII 1996 roku w sprawie karty podatkowej / DZ. U. Nr. 151, póz. 717 ze zm./. Ponieważ E. P. przekroczyła podaną kwotę, wedle organów utraciła prawo do opodatkowania w tej formie, co uzasadniało w oparciu o paragraf 22 ust. 1 pkt 3 powołanego Rozporządzenia wydanie opisanych decyzji.
Powyższe ustalenia w zasadzie są niesporne.
W skardze na decyzję Izby Skarbowej z dnia 13 lipca 2001 r. Nr. [...] zmierzającej do jej uchylenia i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz umorzenia postępowania, podnoszone są zarzuty o treści identycznej jak w odwołaniu.
Skarżąca zarzuca, że źle została poinformowana o obowiązujących ją ograniczeniach oraz że nie wzięto pod uwagę trudności w stosowaniu przepisów dotyczących karty podatkowej, co wynika z umieszczenia istotnych dla podatnika informacji w załącznikach znajdujących się na końcu aktu prawnego.
Niewłaściwe stosowanie przepisów prawa było spowodowane tym, że została błędnie poinformowana o obowiązujących limitach dotyczących świadczenia usług dla odbiorców innych niż "ludność" oraz faktem, że przepisy dotyczące tej formy opodatkowania są nieprecyzyjne i zawile sformułowane.
Również w wydanej przez urząd skarbowy decyzji o wysokości stawki, brak jest informacji dotyczących poprawnego stosowania przepisów o karcie podatkowej.
Zamieszczona jest tam tylko informacja o kwocie limitu którego nie można przekroczyć przy świadczeniu usług dla innych odbiorców,nie jest natomiast sprecyzowane kogo dotyczy sformułowanie " inni odbiorcy" i jakie są konsekwencje przekroczenia limitu. Organy podatkowe winny przestrzegać zasady zaufania podatników i zasady informacji prawnej, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.
Zarzut złego poinformowania jej o obowiązujących przepisach wiązał się z informacją uzyskaną od pracownika urzędu na temat limitu w wykonywaniu prac na rzecz jednostek gospodarki uspołecznionej i wskazaniem co się mieści w tym pojęciu. Nie uzyskując informacji gdzie można znaleźć odpowiednie przepisy dotyczące tego ograniczenia i ufając w poprawność informacji pracownika urzędu - postępowała zgodnie z nią, tym bardziej że urząd nie wniósł zastrzeżeń do użytego w późniejszym piśmie sformułowania "jednostki gospodarki uspołecznionej" jak i nie widział przeciwwskazań by była w dalszym ciągu opodatkowana w tej formie 1999 roku.
Izba Skarbowa wnosząc o oddalenie skargi podała,że w/w odwołaniu E. P. nie podnosiła zarzutu błędnego poinformowania ją przez pracownika urzędu skarbowego.
Za mało wiarygodne uznała stwierdzenie skarżącej, że w lutym 1999 roku w związku ze składaniem wniosku o ustalenie wysokości karty podatkowej złożyła pismo informujące, że w 1998 roku nie wykonywała żadnych prac dla jednostek gospodarki uspołecznionej, a urząd nie miał zastrzeżeń do użytego w nim sformułowania" jednostki gospodarki uspołecznionej" i nie widział przeszkód aby była dalej opodatkowana w tej formie na 1999 rok.
W aktach sprawy takie pismo nie figuruje, a przepisy rozporządzenia w sprawie karty podatkowej nie wymagały składania takiego wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Ponieważ zasadnicze fakty w niniejszej sprawie są bezsporne, rzeczą Sądu jest ustosunkowanie się do zarzucanego naruszenia przepisów art. 120 i 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa /DZ. U. Nr 137, póz. 926 ze zm./. Pierwszy z tych przepisów - art. 120 - formułuje zasadę praworządności nazywaną też legalności.
Oznacza ona wymóg oparcia każdej czynności wykonywanej przez organy podatkowe na konkretnym przepisie prawa. Wydając decyzję w niniejszej sprawie organy opierały się na Rozporządzeniu Ministra Finansów obowiązującym w 1998 roku z dnia 17 grudnia 1996 roku w sprawie karty podatkowej / DZ. U. Nr. 151, póz. 717 / a zwłaszcza art. 18 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 oraz par. 22 pkt. 1 podp. 4, stanowiącym podstawę do wyłączenia z opodatkowania w formie karty podatkowej podatników, którzy między innymi nie zawiadomią organu podatkowego o zmianie powodującej utratę warunków do opodatkowania w tej formie. Bezspornie taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Powyższe Rozporządzenie wydane na podstawie ustawy z dnia 19 XII 1980 roku o zobowiązaniach podatkowych /DZ. U. 1993 r. Nr. 108 póz. 486 ze zm./ i stanowiło źródło obowiązującego w 1998 roku prawa.
Takim źródłem prawa nie była wówczas wskazywana przez stronę ustawa z dnia 20.XI.1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne / DZ. U. Nr. 144, póz. 930 ze zm./ która weszła w życie z początkiem 1999 roku.
Zarzut naruszenia więc przepisu art. 120 Ordynacji podatkowej nie znajduje uzasadnienia.
Sąd nie dopatrzył się również naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W wydanej decyzji o karcie podatkowej podana jest podstawa prawna w postaci cytowanego wyżej Rozporządzenia i rzeczą podatnika było zapoznanie się z tymi przepisami. Nie zostało natomiast wykazane w żaden sposób by doszło do udzielenia błędnej informacji przez pracownika urzędu skarbowego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 X. 1994 roku sygn. SA/Wr 895/94 /Przegląd orzecznictwa podatkowego 1996, nr. 3 póz. 81/stwierdził, że dla ustalenia odpowiedzialności organu za naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, konieczne jest wykazanie, iż fakt dezinformacji faktycznie wystąpił. Organy podatkowe zgodnie z par. 2 art. 121 Ordynacji obowiązane są udzielać informacji stronie o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem postępowania - lecz czynią to na wniosek podatnika a nie z urzędu.
W niniejszej sprawie nie zostało również wykazane, że skarżąca wobec wątpliwości w stosowaniu przepisów prawa zwracała się o udzielenie informacji, a takich nie uzyskała. Organy podatkowe nie mają natomiast obowiązku czuwania nad tym by podatnik z powodu nieznajomości przepisów prawa nie poniósł szkody. Dodać należy, że zasada udzielania informacji prawnej stronom jest realizowana wyłącznie w postępowaniu podatkowym, a gdy takie się nie toczy zasada udzielania informacji o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego polega na udzielanych informacjach pisemnych.
Mając na uwadze powyższe skoro zarzuty podatnika okazały się chybione, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę jako niezasadną oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / DZ. U. Nr. 153, póz 1270 / w zw. z art. 97 par. 1 Przepisów wprowadzających ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / DZ. U. Nr. 153, póz. 1271 ze zm./.