Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego skierował do Naczelnika Urzędu Skarbowego tytuł wykonawczy wystawiony na zobowiązanego do zapłaty B.B., w celu realizacji tego tytułu wykonawczego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego jako organu egzekucyjnego. Tytuł wykonawczy obejmował zaległość B.B. z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów z innych źródeł na kwotę 57.659,00 zł. B.B. zgłosił zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjnego, w odniesieniu do których wypowiedział się – jako reprezentujący wierzyciela Skarb Państwa – Naczelnik Urzędu Skarbowego.
Postanowieniem z dnia 22 maja 2015r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał za bezzasadny zgłoszony przez zobowiązanego do zapłaty zarzut błędnego wskazania kwoty odsetek w wymienionym wyżej tytule wykonawczym, jednocześnie pouczając zobowiązanego do zapłaty, iż na powyższe postanowienie służy zażalenie. Zobowiązany, stosując się do tego pouczenia, złożył we wskazanym w pouczeniu terminie zażalenie na powyższe postanowienie do Dyrektora Izby Skarbowej. Ten ostatni organ postanowieniem z dnia 3 września 2015r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 22 maja 2015r. Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 3 września 2015r. zawierało pouczenie o możliwości zaskarżenia go do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia.
Pismem z dnia 7 października 2015r. B.B. (dalej: skarżący) wniósł przez swojego pełnomocnika za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na wyżej wymienione postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 3 września 2015r. w przedmiocie uznania za bezzasadny zarzutu błędnego wskazania kwoty odsetek w tytule wykonawczym. Skarżący zarzucił błędne wskazanie kwoty odsetek wyliczonych na dzień wystawienia tytułu wykonawczego, podnosząc w skardze wobec zaskarżonego postanowienia te same argumenty co w kierowanym wcześniej do Dyrektora Izby Skarbowej zażaleniu na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego
W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swojej dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Na podstawie zarządzenia z dnia 4 listopada 2015r. skarżący został za pośrednictwem swojego pełnomocnika wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Pełnomocnik otrzymał wezwanie 12 listopada 2015r., a 19 listopada 2015r. został dokonany przelew na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie opłacający skargę w żądanej przez Sąd kwocie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 §2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), w brzmieniu obowiązującym przed dniem 15 sierpnia 2015 r., sądy administracyjne były uprawnione w tym czasie do orzekania w sprawie skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kognicja sądów w zakresie tych dwóch kategorii orzeczeń nie była więc ograniczona przedmiotowo.
Jednakże w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), którą zmieniono między innymi treść art. 3 §2 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
W tym miejscu należy też zaznaczyć, że art. 2 ustawy nowelizującej z dnia 9 kwietnia 2015r. stanowi, że wskazane regulacje p.p.s.a., w tym art. 3 §2 pkt 3, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, mają zastosowanie jedynie do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. po dniu 15 sierpnia 2015 r. W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po 15 sierpnia 2015 r., nastąpiło to bowiem wraz z wniesieniem skargi, czyli pismem z dnia 7 października 2015 r. Zatem zastosowanie do niego znajdzie art. 3 §2 pkt 3 p.p.s.a. w jego nowym brzmieniu, zgodnie z którym skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje na postanowienie, którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie dotyczy właśnie stanowiska wierzyciela odnośnie zgłoszonego zarzutu. W związku z tym zaskarżone postanowienie nie może zostać poddane kontroli sądu administracyjnego, w następstwie czego skarga na to rozstrzygnięcie nie podlega kognicji Sądu i w niniejszej sprawie należy uznać ją za niedopuszczalną.
Zgodnie z art. 58 §1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Na marginesie należy jedynie wskazać, że postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela ma charakter incydentalny, nie rozstrzyga o istocie sprawy, a poprzedza jedynie rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego. Ograniczenie kognicji sądów administracyjnych na mocy ustawy nowelizującej z dnia 9 kwietnia 2015r.
w zakresie objętym art. 3 §2 pkt 3 p.p.s.a. pozostaje bez istotnego wpływu na ochronę praw stron w postępowaniu egzekucyjnym. W pełni skuteczna ochrona praw jednostki jest bowiem zapewniona przez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydanych w sprawie głównej, tj. postanowienia organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów.
Nadto w niniejszej sprawie należy zwrócić uwagę, że został uiszczony wpis od skargi, który zgodnie z art. 232 §1 pkt 1 p.p.s.a. powinien zostać zwrócony przez Sąd. Stosownie bowiem do treści wymienionego przepisu w brzmieniu aktualnie obowiązującym (po 15 sierpnia 2015r.), który znajdzie zastosowanie w niniejszej sprawie, sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Wobec powyższych ustaleń, Sąd postanowił jak w sentencji, odrzucając skargę na podstawie art. 58 §1 pkt 1 p.p.s.a. oraz zwracając skarżącemu uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł na podstawie art. 232 §1 pkt 1 p.p.s.a.