Uzasadnienie
W dniu 17 stycznia 2007 r. skarżący wniósł skargi na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji wydanych w dniu [...] przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, dotyczących podatku od towarów i usług za okres: od stycznia 2001 r. do grudnia 2002 r.
Skargi zostały wniesione w imieniu skarżącego będącego osobą prawną przez pełnomocnika - doradcę podatkowego. W dniu [...] grudnia 2007 r. pełnomocnik skarżącego został odrębnie wezwany do uzupełnienia braków formalnych każdej ze skarg poprzez złożenie aktualnych pełnych odpisów z KRS strony skarżącej w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia każdej ze skarg. W odpowiedzi na wezwanie, pełnomocnik dołączył do jednej ze spraw, a mianowicie dotyczącej skargi na decyzję znak [...] jedną kopię pełnego odpisu z KRS, jednocześnie wskazując, że przekazuje tylko jeden egzemplarz ze względu na wyznaczenie dla wszystkich spraw jednego terminu rozprawy oraz wysokie prawdopodobieństwo połączenia spraw.
W dniu [...] stycznia 2007 r. sprawy dotyczące przedmiotowych skarg zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
W niniejszej sprawie zastosowanie znajdzie art. 46 § 3 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 póz. 1270 z późn. zm., określanej dalej skrótem p.p.s.a), zgodnie z którymi "do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa" oraz art. 29 p.p.s.a., który stanowi, że organ osoby prawnej dokonujący czynności w postępowaniu, ma obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Z wyżej cytowanych przepisów wynika, że pełnomocnik działający w imieniu strony skarżącej będącej osobą prawną może wykazać prawidłowość swojego umocowania jedynie przedstawiając pełnomocnictwo oraz dokument wskazujący na to, że osoby udzielające pełnomocnictwa były uprawnione do działania za spółkę.
Z kolei, dokumentem wykazującym uprawienie danej osoby do działania za spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością może być dokument urzędowy jakim jest wyciąg z Krajowego Rejestru Sądowego. Niedołączenie dokumentu potwierdzającego skuteczność umocowania pełnomocnika do występowania w sprawie stanowi brak formalny, którego usunięcie może nastąpić w trybie określonym art. 49 p.p.s.a (por. uzasadnienie postanowienia NSA z dnia 25 października 2007 r., sygn. akt l FSK 1546/07), zgodnie z którym, jeżeli pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania braków formalnych, przewodniczący wzywa o jego uzupełnienie. W myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W przedmiotowej sprawie pełnomocnik strony skarżącej nie uzupełnił braków, o których uzupełnienie był wzywany przez sąd. Przede wszystkim należy podkreślić, że zgodnie z wezwaniami skierowanymi do pełnomocnika strony skarżącej - odrębnie dla każdej ze skarg - był on obowiązany wykazać swoje umocowanie do prowadzenia każdej z zainicjowanej skargą sprawy oddzielnie. Powyższe oznacza, że pełnomocnik winien był dołączyć do każdej ze złożonych skarg stosowny dokument urzędowy - pełny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego. Tymczasem pełnomocnik dołączył kserokopię takiego dokumentu jedynie do jednej z prowadzonych spraw, co nie pozwala na stwierdzenie, że dopełnił on obowiązkowi uzupełnienia braków formalnych dla skarg pozostałych.
Ponadto, dołączony dokument stanowi jedynie ksero i nie może być, w przeciwieństwie do oryginału uznany za dokument urzędowy, skutecznie wykazujący umocowanie danej osoby do działania za osobę prawną (por. postanowienie NSA z dnia 25 października 2007 r., sygn. akt l FSK 1546/07).
Z tego względu skargę odrzucono na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Zarządzając połączenie spraw dotyczących podatku od towarów i usług oparto się na art. 111 § 2 p.p.s.a., który to przepis stanowi, że Sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. Taki związek zachodził w niniejszych sprawach (identyczny stan faktyczny, zarzuty skarg), a ponadto względy ekonomii procesowej przemawiały za ich połączeniem.