Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2014 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy wydane przez siebie w I instancji postanowienie z dnia 13 maja 2014 r. nr [...], którym pozostawił bez rozpoznania podanie skarżącego – Z. G. z dnia 11 lutego 2014 r.
Rozstrzygnięcia wydano w następującym stanie faktycznym:
W piśmie z dnia 11 lutego 2014 r., skierowanym do Ministra Finansów Rzeczypospolitej Polskiej, skarżący podniósł zarzuty dotyczące postępowań podatkowych, zakończonych ostatecznymi decyzjami Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 lipca 2013 r. nr [...] oraz nr [...], którymi określono skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r. oraz za grudzień 2006 r.
Zarzuty te dotyczyły terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych skarżącego w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r., P 30/11 oraz naruszenia przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej przepisów dotyczących wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu. Skarżący uznał, że doszło do rażącego naruszenia prawa i wniósł o skontrolowanie ww. decyzji oraz o ukaranie winnych uchybień.
W piśmie z dnia 6 marca 2014 r. Minister Finansów uznał się za organ niewłaściwy do rozpatrzenia powyższego pisma skarżącego i działając w oparciu o przepisy art. 231, art. 235 w zw. z art. 236 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) przekazał je do rozpatrzenia Dyrektorowi Izby Skarbowej.
Dyrektor Izby Skarbowej, pismem z dnia 17 marca 2014 r. wezwał skarżącego o sprecyzowanie pisma z dnia 11 lutego 2014 r. poprzez podanie, w którym z nadzwyczajnych trybów wymienionych w art. 235 ww. ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, skarżący żąda przeprowadzenia postępowania. Organ zwrócił przy tym uwagę skarżącemu, że w przypadku wzruszania ostatecznych decyzji podatkowych w sprawie znajdują zastosowanie rozdziały: 17, 18 i 19 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.). Jednocześnie pouczono skarżącego, że nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków pisma będzie skutkowało pozostawieniem tego pisma bez rozpoznania.
W piśmie z dnia 1 kwietnia 2014 r., stanowiącym odpowiedź na powyższe wezwanie, skarżący nie wskazał trybu nadzwyczajnego, w którym żąda przeprowadzenia postępowania. Jednocześnie wniósł o przeprowadzenie postępowania dyscyplinarnego wobec: Naczelnika Urzędu Skarbowego, który zdaniem skarżącego poświadczył nieprawdę w piśmie z dnia 28 grudnia 2012 r. nr [...] odnośnie tego, że bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych skarżącego został zawieszony w związku z wszczęciem w dniu 29 grudnia 2010 r. postępowania karnego skarbowego dotyczącego tych zobowiązań, a także o przeprowadzenie postępowania dyscyplinarnego, w związku z bezczynnością w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego w zakresie dokonania zwrotu kwot wynikających ze złożonych deklaracji z dnia 16 stycznia 2013 r. nr [...]
Postanowieniem z dnia 13 maja 2013 r. nr PT/812-9/14 Dyrektor Izby Skarbowej pozostawił podanie skarżącego z dnia 11 lutego 2014 r. bez rozpoznania. Organ wskazał, że skarżący pomimo wezwania nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braków podania. Jednocześnie organ poinformował, że wnioski skarżącego o przeprowadzenie postępowań dyscyplinarnych zostaną rozpatrzone w odrębnym trybie.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podał, że w piśmie z dnia 1 kwietnia 2014 r. "jasno sprecyzował swoje żądanie" oraz jego zakres. Wobec powyższego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpatrzenie podania. W przypadku dalszych wątpliwości zobowiązał się jednocześnie do uzupełnienia pisma z dnia 11 lutego 2104 r.
Wskazanym na wstępie postanowieniem organ utrzymał w mocy rozstrzygnięcie wydane w I instancji.
W uzasadnieniu organ wskazał, że istotnym elementem podania jest określenie żądania, a w szczególność jego zakresu. Jeżeli jego treść nie jest jasna, to obowiązkiem organu podatkowego jest wyjaśnienie, jaka była rzeczywista wola wnioskodawcy. Brak podjęcia niezbędnych działań w celu wyjaśnienia rzeczywistych intencji wnioskodawcy, oznaczałby w konsekwencji naruszenie art. 120 i art. 122 Ordynacji podatkowej.
W skardze wniesionej na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżący domagał się jego uchylenia, podnosząc zarzut naruszenia:
- – art. 168 w zw. z art. 169 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędne zastosowanie, skutkujące nierozpatrzeniem pisma;
- – art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej poprzez niezgodne z prawem utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji.
Zdaniem skarżącego, wszelkie wątpliwości dotyczące pisma, jakie powziąłby organ, nie mogły skutkować negatywnymi konsekwencjami dla wnoszącego pismo. Podniósł, że działa w sprawie bez profesjonalnego pełnomocnika, zatem nie ma obowiązku "dogłębnej znajomości prawa i precyzyjnego formułowania swoich wniosków za pomocą języka prawniczego".
Dyrektor Izby Skarbowej, wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Na rozprawie w dniu 20 stycznia 2015 r. skarżący na pytanie Sądu wyjaśnił, że chodziło mu o to aby Dyrektor Izby Skarbowej umorzył postępowanie w przedmiocie wymiaru podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r. i za cały rok 2005, a to dlatego że zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego nie uległ zawieszeniu bieg terminu przedawnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.
Skarga nie była zasadna.
W ocenie Sądu, wyjaśnienia skarżącego złożone dopiero na rozprawie, wskazywały, że jego celem jest ponowne przeprowadzenie postępowań wymiarowych za poszczególne miesiące 2005 r. i grudzień 2006 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Wydane w tej sprawie decyzje z dnia 29 lipca 2013 r. nr [...] oraz nr [...] przez Dyrektora Izby Skarbowej stały się decyzjami ostatecznymi. Zgodnie więc z przepisami Ordynacji podatkowej decyzje te mogły zostać uchylone lub zmienione tylko w tzw. trybach szczególnych regulowanych w rozdziałach 17,18 i 19 Ordynacji podatkowej.
Skarżący nawet na rozprawie przez Sądem nie potrafił sprecyzować w jakim trybie miałoby zostać wszczęte postępowanie – był wyłącznie zainteresowany korzystnym dla siebie rozstrzygnięciem tj. umorzeniem postępowania wymiarowego z uwagi na upływ terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych.
W ocenie Sądu Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo, w sposób jasny i zrozumiały, poinformował skarżącego o przysługujących mu możliwościach wzruszenia ostatecznych decyzji podatkowych – wskazując ww. przepisy Ordynacji podatkowej. To, że skarżący był zainteresowany wyłącznie umorzeniem postępowania wymiarowego nie oznacza, że organ miał obowiązek samodzielnie wybrać tryb postępowania w celu uchylenia wydanych poprzednio decyzji i umorzenia postępowania wymiarowego. To strona postępowania, które jest wszczynane na jej wniosek (a tak było w rozpoznawanej sprawie) decyduje w jakim chce trybie aby organ działał. Jeżeli wniosek o wszczęcie postępowania nie zawiera stosownych informacji to zgodnie z art. 169 §1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.
Takie wezwanie zostało do skarżącego wystosowane (k. 44 akt administracyjnych). W odpowiedzi skarżący głównie skupił się na rozważaniach dotyczących sposobu uwzględnienia w wymiarze podatku od towarów i usług ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Dopiero w końcowej części zażądał wszczęcia postępowań dyscyplinarnych.
W ocenie Sądu, organ miał więc prawo, zgodnie z wcześniej udzielonym pouczeniem, pozostawić podanie bez rozpatrzenia. Nie można bowiem oczekiwać, aby w wezwaniu w trybie art. 169 §1 Ordynacji podatkowej organ przeprowadzał szczegółową prawną analizę potencjalnych możliwości taktyki procesowej strony, a na dodatek, wobec braku sprecyzowania przez stronę żądań co do trybu dalszego procedowania, samodzielnie wybierał sobie sposób dalszego postępowania. Takie działanie, jak słusznie zauważył organ, naruszyłoby art. 120 i art. 122 Ordynacji podatkowej. Przepisy te stanowią, że organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa (art. 120) i w toku postępowania podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art.122).
Dodać też należy, że organ nadał bieg jedynemu wnioskowi, który został sprecyzowany przez skarżącego tj. wnioskowi o wszczęcie postępowań dyscyplinarnych. Postępowanie dyscyplinarne nie jest jednak postępowaniem podatkowym, o którym mowa w Ordynacji podatkowej – dlatego w pozostałej części podanie z dnia 11 lutego 2014 r. należało postawić bez rozpatrzenia.
W związku z powyższym Sąd skargę oddalił na zasadzie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Przepis ten stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.