Uzasadnienie
Minister Finansów – działający przez Dyrektora Izby Skarbowej postanowieniem z 29 września 2009 roku, znak [...], umorzył postępowanie w sprawie wniosku K. K. w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 216, art. 208 § 2 w zw. z art. 219 o.p. oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z 20 czerwca 2007 roku w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.). W postanowieniu znalazło się pouczenie, że stronie przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
K. K. wniósł skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami- oznaczona dalej jako p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie do art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia, wówczas- w myśl art. 52 § 3 p.p.s.a., skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.
Wniesienie skargi do sądu administracyjnego bez wyczerpania środków zaskarżenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa czyni taką skargę niedopuszczalną. Wówczas, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skarga podlega odrzuceniu.
W niniejszej sprawie Minister Finansów wydał postanowienie, na które nie służy zażalenie, albowiem ustawa nie przewiduje możliwości jego zaskarżenia (art. 236 § 1 o.p.). W takim wypadku przed wniesieniem skargi należało zwrócić się o usunięcie naruszenia prawa, zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a. Ponieważ skarżący tego nie zrobił, skargę- jako niedopuszczalną- należało odrzucić.
Sąd miał na uwadze, że Minister Finansów zawarł w zaskarżonym postanowieniu błędne pouczenie, nie informując o konieczności wezwania do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Wprawdzie z art. 214 w zw. z art. 219 o.p. wynika, że stronie nie może szkodzić błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania, wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo brak takiego pouczenia. Sąd jednak stoi na stanowisku, że brak pouczenia o konieczności wykorzystania środka, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a, nie może przesądzać o tym, że skarga stanie się dopuszczalna mimo braku wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Natomiast norma zawarta w art. 214 w zw. z art. 219 o.p. oznacza, że skarżący, który nie został prawidłowo pouczony, będzie mógł powołać się na tę okoliczność w przypadku złożenia wniosku w trybie art.162 o.p. tj. wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe Sąd – w punkcie I. postanowienia- skargę odrzucił, za podstawę przyjmując art. 58 § 1 pk 6 p.p.s.a., zaś w punkcie II. orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.