Uzasadnienie
postanowienia z dnia 18 stycznia 2013 r.
M.L. i T.L. wnieśli skargi na interpretacje indywidualne Ministra Finansów z dnia 19 maja 2010 r. i 20 maja 2010 r., w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia momentu opodatkowania dochodów uzyskanych przez akcjonariusza z tytułu uczestnictwa w zysku spółki komandytowo-akcyjnej, w których organ uznał stanowisko podatników za nieprawidłowe. Skarżący we wnioskach o wydanie interpretacji indywidualnej wskazali, że spółka zmierza wypłacić akcjonariuszom dywidendę, co jednak wymaga uchwały walnego zgromadzenia oraz zgody wszystkich komplementariuszy.
W związku z tym skarżący skierowali do Ministra Finansów pytanie, czy dochód przez nich uzyskiwany podlega opodatkowaniu w chwili podjęcia przez walne zgromadzenie i za zgodą komplementariuszy spółki uchwały o wypłacie dywidendy i nadto w kwocie, przypadającej do wypłaty akcjonariuszom zgodnie z tą uchwałą. Zdaniem wnioskodawców dochód powstaje w chwili podjęcia takiej uchwały, dopiero wówczas powstaje po ich stronie obowiązek obliczenia i uiszczenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej – za miesiąc, w którym powstaje obowiązek wypłaty dywidendy, a nadto dochód powstaje i podlega opodatkowaniu wyłącznie w kwocie przypadającej na akcjonariusza dywidendy, a nie w kwocie zysku spółki.
Wyrokiem z dnia 22 października 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 1375/10, WSA w Krakowie, uchylił zaskarżone interpretacje indywidualne. Wyrok ten został zaskarżony skargą kasacyjną przez Ministra Finansów, która to skarga została uwzględniona przez Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z 23 października 2012 r., sygn. akt II FSK 382/11) i sprawa została przekazana WSA w Krakowie do ponownego rozpoznania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Stosownie natomiast do treści art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W orzecznictwie oraz literaturze wskazuje się jednak dwa przypadki, w których można odstąpić od zasady wyrażonej w tym przepisie. Pierwszy z nich związany z jest z ewentualną zmianą stanu faktycznego. Drugi z przypadków utraty mocy wiążącej wykładni prawa wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego to podjęcie, po wydaniu przez NSA, a przed rozstrzygnięciem sprawy przez sąd pierwszej instancji, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania - przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały, w której wyrażona zostanie odmienna wykładnia prawa od przyjętej w wyroku wydanym w tej sprawie w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej.
W takim przypadku moc wiążącą będzie miała wykładnia wynikająca z uchwały (art. 269 § 1 p.p.s.a., por. także: J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2006, s.420-421; B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Kraków 2006, s. 451; uchwała NSA z dnia 30 czerwca 2008 r., sygn. akt I FPS 1/08 - ONSAiWSA 2008, Nr 5, poz. 75). Z chwilą bowiem jej podjęcia, w związku z unormowaniem wprowadzonym przez art. 269 p.p.s.a., będą nią związane wszystkie składy sądów administracyjnych, a więc także sądy obydwu instancji rozpatrujące przekazaną do ponownego rozpoznania sprawę.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 18 grudnia 2012 r. (sygn. akt II FSK 754/11), przedstawił na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a. składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, tj.: "1.Czy przychód (dochód) osoby fizycznej będącej akcjonariuszem spółki komandytowo – akcyjnej jest, stosownie do art. 5b ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2010r., nr 51, poz. 307 ze zm.) przychodem z pozarolniczej działalności gospodarczej? 2. Czy w świetle art. 44 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podatnik ma obowiązek odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w trakcie roku podatkowego, poprzez ustalanie co miesiąc przychodów i kosztów ich uzyskania przypadających na niego jako wspólnika czy też obowiązek zapłaty zaliczki z tego tytułu powstanie dopiero w momencie podjęcia uchwały o podziale dywidendy albo w momencie wypłaty dywidendy?"
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zauważa w związku z tym, że odpowiedzi na przytoczone wyżej pytania mogą mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, z uwagi na tożsamość problemu prawnego. Sąd podkreśla, że w sytuacji jaka ma miejsce w rozpoznawanej sprawie przede wszystkim pierwszeństwo należy przyznać zasadzie jednolitości oraz stabilności orzecznictwa sądowego.
Mając na uwadze wyżej zaprezentowane okoliczności, działając na zasadzie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.