Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie – na skutek skargi B.A.S. (dalej: skarżącej) – uchylił decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 8 października 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne i Fundusz Pracy oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.
Pismem z dnia 21 listopada 2013 r. skarżąca zwróciła się do Sądu z wnioskiem o wykładnię ww. wyroku. We wniosku skarżąca podała, że ZUS nadal prowadzi względem niej postępowanie egzekucyjne, rozszerzane o nowe tytuły wykonawcze. Do wniosku dołączono kopię decyzji nr [...] Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 19 listopada 2013 r. o odmowie zwrotu wpłat składek przekazanych w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego wraz z odsetkami za zwłokę z powodu niestwierdzenia nadpłaty oraz pismo ZUS z dnia 6 listopada 2013 r. – stanowisko wierzyciela w celu podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści.
Zgodnie z ugruntowanym poglądem zarówno orzecznictwa, jak i doktryny, konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. postanowienie NSA z 26 lipca 2001 r., sygn. akt II SAB 57/98, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Wniosek o dokonanie wykładni nie może zmierzać do nowej oceny sprawy pod względem prawnym i faktycznym, a w konsekwencji do merytorycznej zmiany samego rozstrzygnięcia oraz jego motywów (zob. postanowienie NSA z 5 października 2012r., sygn. akt II OZ 854/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na poszerzeniu uzasadnienia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 652). Wniosek o wykładnię nie może również stanowić polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. postanowienie NSA z 13 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 1121/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Istotą wykładni jest więc usunięcie wątpliwości dotyczących treści wyroku, w tym zakresu powagi rzeczy osądzonej, a przede wszystkim skutków, jakie ten wyrok ma wywołać, a nie ich zmiana, czy odmienne rozumienie.
W świetle powyższego należy stwierdzić, że treść wyroku, o wykładnię którego zwróciła się skarżąca, nie budzi wątpliwości. Zarówno sentencja, jak i uzasadnienie sformułowane zostały w sposób jasny, zrozumiały i nie wymagają dodatkowych wyjaśnień. W szczególności nie budzi żadnych wątpliwości, że wyrokiem tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił dwie decyzje wydane w toku postępowania z wniosku skarżącej o umorzenie należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne i Fundusz Pracy, tj. decyzję ZUS z dnia 8 października 2012 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 18 lipca 2012 r. nr [...]. Przytoczony wyrok nie dotyczył zatem wszystkich spraw, jakie łączą skarżącą z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych. W szczególności, wyrok ten w żaden sposób nie odnosił się do postępowania egzekucyjnego, prowadzonego względem skarżącej. W wykonaniu tego wyroku Zakład Ubezpieczeń Społecznych ponownie rozpoznaje wniosek skarżącej z dnia 29 marca 2012 r. o umorzenie należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne i Fundusz Pracy. Wydany wyrok nie oznacza również, że zaległości skarżącej zostały umorzone, gdyż Sąd takich możliwości prawnych nie posiada.
Wobec powyższe, na zasadzie art. 158 p.p.s.a., postanowiono, jak w sentencji.