Uzasadnienie
Skarżąca została wezwana zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 grudnia 205r. do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Odpis powyższego zarządzenia prawidłowo doręczono w dniu 18 grudnia 2015r. (k.18). Termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 28 grudnia 2015r. Dopiero w dniu 29 grudnia 2015r. (data nadania k. 20), skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu z uwagi na chorobę, która uniemożliwiła jej wychodzenie z domu, wraz z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych, który został oddalony postanowieniem z dnia 7 czerwca 2016r. Zarządzeniem z dnia 7 czerwca 2016r. skarżąca została wezwana o uprawdopodobnienie braku winy w niezachowaniu terminu, na które to wezwanie nie udzielił odpowiedzi.
Sąd zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), oznaczanej w skrócie "p.p.s.a." uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r. I SAB/Wa 78/05 Lex nr 192260). A zatem brak winy wyłączają okoliczności powodujące obiektywną i niezależną od strony niemożność zachowania terminu, np. przerwa w komunikacji, nagła choroba strony, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp.
Podana we wniosku okoliczność choroby jelitowej nie może sama w sobie wyłączyć braku winy w niezachowaniu terminu, ponieważ nie została w żaden sposób, pomimo wezwania sądu, uprawdopodobniona. Nadto z akt sprawy w zakresie składanego wniosku o prawo pomocy wynika, iż skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z kilkoma domownikami, w tym z dwojgiem dorosłych dzieci, stąd mogła ona wyręczyć się nimi składając w terminie wniosek o prawo pomocy. Poprzestanie zatem jedynie na wskazywanej okoliczności (choroba), prowadziłoby do nieuprawnionego uprzywilejowania w sprawie i sankcjonowania nieuzasadnionego przedłużania sobie terminów dokonania czynności procesowych. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 86 § 1 ustawy o p.p.s.a.