Uzasadnienie
W związku ze złożeniem przez skarżącego wniosku o zwolnienie od wpisu sądowego w dniu 3 grudnia 2015r. i w konsekwencji zarządzeniem Sędziego WSA w Krakowie z dnia 21 stycznia 2016r. Sąd wezwał T.L., aby ten w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, odesłał wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, pod rygorem pozostawienia przedmiotowego wniosku bez rozpoznania.
Wezwanie wraz z formularzem PPF doręczone zostało stronie skarżącej dnia 23 lutego 2016r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru – k.100). Nakreślony termin minął więc dnia 1 marca 2016r. Nałożony przez Sąd obowiązek nie został jednak wypełniony przez wnioskodawcę, bowiem nie nadesłał on w ww. terminie wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Następnie w wyniku złożenia przez stronę nowego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym Sędzia WSA w Krakowie wydał zarządzenie z dnia 15 marca 2016r. na podstawie, którego wnioskodawca został wezwany, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, odesłał wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, pod rygorem pozostawienia przedmiotowego wniosku bez rozpoznania.
Wezwanie wraz z formularzem PPF doręczone zostało stronie skarżącej dnia 5 kwietnia 2016r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru – k.113 a.s.). Nakreślony termin minął więc dnia 12 kwietnia 2016r. Formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy nadany został jednak dopiero w dniu 18 kwietnia 2016r., tak więc i w tym przypadku obowiązek nałożony przez Sąd nie został wypełniony przez wnioskodawcę. Nadesłał on wprawdzie odpowiedni formularz PPF, ale po terminie, który został zakreślony.
Zarządzeniem z dnia 13 maja 2016r. Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pozostawił ww. wnioski T.L. bez rozpoznania. W odpowiedzi T.L. złożył w dniu 11 lipca 2016r. pismo, w którym wnosi o uchylenie ww. zarządzenia, powołując się na zapis art. 65 §2 kodeksu postępowania administracyjnego. Pismo to zostało potraktowane przez Sędziego tut. Sądu jako sprzeciw od zarządzenia z dnia 13 maja 2016r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Sąd podkreśla, że obie sytuacje zaistniały w przedmiotowej sprawie: najpierw wnioskodawca nie złożył wniosku na aktualnym formularzy PPF, a następnie złożył go po terminie wyznaczonym w wezwaniu przez sąd. Jednocześnie Sąd nadmienia, że przepis art. 65 §2 kodeksu postępowania administracyjnego nie znajduje zastosowania w postępowaniu przed sądem administracyjnym.
Biorąc pod uwagę powyższe zaistniały przesłanki, aby na podstawie art. 257 p.p.s.a. orzec o pozostawieniu ww. wniosków T.L. bez rozpoznania.
Jednocześnie Sąd zaznacza, że w niniejszej sprawie znajdą zastosowanie przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obowiązujące przez dniem wejścia w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015r., poz. 658), tj. przed dniem 15 sierpnia 2015r. Niniejsza sprawa została bowiem zainicjowana skargą, która wpłynęła do tut. Sądu w dniu 20 października 2014r. Zgodnie z art. 2 wymienionej wyżej ustawy nowelizującej "nowe" przepisy ustawy stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie, ale tylko gdy mieszczą się w katalogu wymienionym w tym przepisie.
Przepis art. 259 §1 p.p.s.a. stanowi niezmiennie m.in., że od zarządzeń, wydanych przez referendarza sądowego przysługuje sprzeciw do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zmienił się natomiast przepis art. 260 p.p.s.a., który stosuje się w przedmiotowej sprawie – stosownie do uwag wyżej poczynionych – w brzmieniu obowiązującym przed dniem 15 sierpnia 2015r. Brak bowiem tego przepisu w katalogu przepisów wymienionych w art. 2 ustawy nowelizującej. Z treści przepisu art. 260 p.p.s.a. wynikało, iż rozpoznając sprzeciw na posiedzeniu niejawnym sąd wydaje postanowienie, na które przysługuje zażalenie. Postanowienie, na które wniesiony został sprzeciw traci natomiast moc.
W oparciu o powyższe, Sąd postanawia o pozostawieniu wniosków skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego lub adwokata bez rozpoznania na podstawie art. 257 p.p.s.a. Na postanowienie Sądu przysługuje zażalenie, stosownie do treści art. 260 obowiązującej przed 15 sierpnia 2015r.