Uzasadnienie
postanowienia z dnia 31 stycznia 2012 r.
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 września 2011 r., nr [...], M.R. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na jego uzasadnienie podała, że wadliwość decyzji jest oczywista i zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", "po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu (...), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy".
Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest odstępstwem od zasady wykonalności ostatecznych rozstrzygnięć, a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie jej wykonania jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki określone w art. 61§3 p.p.s.a. spoczywa na wnioskodawcy.
W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że zostały spełnione powyższe przesłanki, mimo że przedstawiła okoliczności, które jej zdaniem uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie jest bowiem do takiego wykazania wystarczające powtórzenie zapisów ustawowych. Wnioskodawca powinien poprzeć swoje twierdzenia stosownymi materiałami, dokumentami źródłowymi, dotyczącymi w szczególności jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, niepubl.), a tego skarżąca w rozpatrywanej sprawie nie uczyniła. Podkreślić należy, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. To strona powinna dowieść wystąpienia przesłanek uzasadniających zgłoszone żądanie. W sytuacji natomiast, gdy skarżąca wskazuje na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, to nie można uznać, iż wskazano okoliczności, które pozwalałby Sądowi na dokonanie oceny spełnienia w/w przesłanek.
Ogólnikowe twierdzenie wyrażone przez skarżącą, pozbawione uzasadnienia i stosownych dowodów, nie może stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Podkreślić także należy, że Sąd nie jest zobligowany do poszukiwania okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu z urzędu.
Na marginesie zauważyć także należy, że każda decyzja administracyjna, z której wynika obowiązek uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość dla zobowiązanego. Sąd zauważa także, że podnoszony przez stronę argument oczywistej wadliwości decyzji, nie może być brany przez Sąd pod uwagę przy orzekaniu w zakresie środka ochrony tymczasowej, jaki przewiduje art. 61 § 3 p.p.s.a. Na tym etapie postępowania sąd administracyjny nie ocenia bowiem merytorycznych zarzutów zawartych w skardze, gdyż niweczyłoby to sądową kontrolę legalności aktu administracyjnego, jakim jest zaskarżona w sprawie decyzja.
Mając powyższe na uwadze, ze względu na fakt, że skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, orzeczono jak w sentencji na podstawie wyżej powołanych przepisów.