Uzasadnienie
W toku postępowania egzekucyjnego dotyczącego egzekucji należności pieniężnej z tytułu opłat za korzystanie z przystanków komunikacyjnych na terenie Miasta L. objętych tytułem wykonawczym wystawionym przez wierzyciela – Burmistrza Miasta L. zobowiązany J.S. w dniu 19 marca 2015 r. wniósł do Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. zarzuty sformułowane w trybie art. 33 § 1 pkt 1, pkt 3, pkt 6, pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Postanowieniem z dnia 22 maja 2015 r. nr [...] Burmistrz Miasta L.zajmując stanowisko jako wierzyciel uznał zarzuty J.S. na prowadzone postępowanie egzekucyjne za nieuzasadnione.
Na powyższe postanowienie J.S. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania egzekucyjnego względnie jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 3 § 1, art. 4 art. 5 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podnosząc, że zobowiązanie, którego dotyczy sprawa ma charakter cywilnoprawny, zatem nie może być przedmiotem jakiegokolwiek postępowania administracyjnego, tym bardziej nie podlega egzekucji administracyjnej.
Postanowieniem z dnia 17 września 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy w/w postanowienie.
Zdaniem Kolegium tytuł wykonawczy z dnia 4 marca 2015 r. Nr [...] poprzedzony upomnieniem spełnia podstawowe wymogi nałożone przepisem art. 27 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Organ drugiej instancji odnosząc się do zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej wskazał, że regulowanie zasad korzystania z przystanków komunikacyjnych lub dworców należy do sfery władztwa publicznego (imperium), w które wyposażono gminę w celu zaspokajania potrzeb wspólnoty. Stronami tego stosunku są bowiem: gmina, która działa w charakterze organu władzy publicznej oraz podmiot, któremu przepisy prawa umożliwiają korzystanie z mienia komunalnego w ramach zasad określonych w przepisach regulujących organizację publicznego transportu zbiorowego. Według organu rozpatrującego zażalenie, tryb ustalania wysokości opłaty wskazuje, że mamy tu do czynienia z opłatą zbliżoną do daniny publicznej, a nie z ceną ustalaną w realiach rynkowych. Podstawę do prowadzenia egzekucji administracyjnej w celu przymusowego wykonania obowiązku zapłaty opłaty za korzystanie z przystanków komunikacyjnych stanowi przepis art. 3 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zatem zdaniem organu odwoławczego egzekucja administracyjna przedmiotowego obowiązku była dopuszczalna.
Na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego J.S. w dniu 30 października 2015 r. (data wpływu do organu) złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił:
- - naruszenie art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, przez bezpodstawne przyjęcie jakoby obowiązki gminy wynikające z mocy ustawy każdorazowo miałyby być realizowane w trybie władczym tj. poprzez instytucję prawa i postępowania administracyjnego,co stoi w sprzeczności z przepisem art.2 ust.2 tej ustawy;
- - naruszenie art. 2 § 1, art. 3 § 1 i art. 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędne przyjęcie możliwości stosowania do realizacji kwestionowanego obowiązku egzekucji administracyjnej, tym samym doszło do naruszenia przepisu art. 2 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 7 Konstytucji RP;
- - naruszenie art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 138 § 1 i § 2 oraz art.144 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nierozpatrzenie istotnych zarzutów zażalenia i niewyjaśnienie okoliczności sprawy.
Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu.
Na wstępie wyjaśnić należy, że w stanie prawnym obowiązującym do dnia 14 sierpnia 2015 r., art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), stanowił, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, które obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przepis ten został jednak zmieniony przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) z mocą obowiązującą począwszy od dnia 15 sierpnia 2015 r. (art. 2 ustawy zmieniającej).
W konsekwencji, zgodnie z jego aktualnym brzmieniem sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
Z powyższego wynika zatem, że już w momencie wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżonego postanowienia (tj. w dniu 17 września 2015 r.) nie służyła na nie skarga do sądu administracyjnego. Mimo to organ drugiej instancji zawarł w swoim rozstrzygnięciu błędne pouczenie o przysługującej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Za słuszne należy uznać stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego wyrażone w odpowiedzi na skargę, zgodnie z którym wniesiona w niniejszej sprawie skarga winna podlegać odrzuceniu.
Konkluzji powyższej nie zmienia fakt, że skarżący wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zastosował się do błędnego pouczenia zawartego w zaskarżonym postanowieniu, zgodnie, z którym przysługuje mu skarga do sądu administracyjnego.
Należy podkreślić, że w postępowaniu egzekucyjnym prawo do sądu zostało skutecznie skarżącemu zagwarantowane poprzez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowienia wydanego w sprawie głównej, tj. postanowienia organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonego zarzutu na prowadzone postępowanie egzekucyjne.
Reasumując, skarga w rozpoznawanej sprawie, wniesiona na postanowienie wierzyciela, którego przedmiotem jest stanowisko w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, jest niedopuszczalna, gdyż od dnia 15 sierpnia 2015 r. przepisy regulujące postępowanie przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości wniesienia skargi na tego rodzaju postanowienie. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest z innych przyczyn niedopuszczalne.
W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.