Uzasadnienie
W niniejszej sprawie zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 października 2009r. skarżący L.O. został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi.
Powyższe zarządzenie wraz z pouczeniem o sposobie i terminie jego zaskarżenia zostało doręczone skarżącemu w dniu 29 października 2009r., co wynika z dokumentu potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach (k. 63).
Pismem nadanym listem zwykłym w dniu 5 listopada 2009r., zaadresowanym do Izby Skarbowej w Krakowie, skarżący L.O. złożył zażalenie na powyższe zarządzenie. Pismo to wpłynęło do Izby Skarbowej w dniu 9 listopada 2009r. Organ przekazał je Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie w dniu 20 listopada 2009r. (data nadania).
Powyższe doprowadziło do odrzucenia zażalenia postanowieniem z dnia 19 lipca 2010r.
W zażaleniu na powyższe postanowienie L.O. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na zarządzenie z dnia 26 października 2009r., wskazując, że jest chory i znajduje się pod stałą kontrola lekarską.
Stosownie do zarządzenia sędziego referenta z dnia 21 lutego 2011r. skarżący został wezwany o podanie okoliczności uprawdopodobniających brak winy w przekroczeniu terminu do wniesienia zażalenia (przyczyn uchybienia terminu).
Powyższe wezwanie po dwukrotnym awizowaniu nie zostało odebrane przez skarżącego. Skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności podnoszonych we wniosku.
W zakresie wniosku o przywrócenie terminu, Sąd zważył co następuje
Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - oznaczona dalej jako p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Okoliczności, wskazujące na brak winy, należy - w myśl art. 87 § 2 p.p.s.a. – uprawdopodobnić i podać w jaki sposób wpłynęły one na niemożmośc zachowania terminu. W orzecznictwie wskazuje się, że brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wówczas, gdy strona dołożyła należytej staranności przy prowadzeniu swoich sprawy (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 17 lutego 2009 roku, sygn. akt I OZ 90/09, Lex Omega nr 575364).
Okoliczność podawana przez skarżącego, a więc stan choroby i znajdowania się pod stałą kontrolą lekarską, bez uprawdopodobnienia jej odpowiednią dokumentacją lekarską, nie może prowadzić do uwzględnienia wniosku. Wniosek o przywrócenie terminu okazał się zatem bezzasadny.
Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia.
W wyżej wskazanym zażaleniu skarżący L.O. wniósł także o wstrzymanie wykonania egzekucji, wskazując że jest ona krzywdząca dla skarżącego i jego rodziny oraz zagraża egzystencji.
W zakresie powyższego wniosku Sąd zważył co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 p.p.s.a. - wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Artykuł 61 § 3 rozszerza zatem możliwość wstrzymywania aktów, wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
W ocenie Sądu żądanie wstrzymania egzekucji zobowiązania podatkowego nie mieści się w granicach sprawy, dotyczącej zaskarżonego postanowienia. Postanowienie to wydano w przedmiocie odmowy wstrzymania decyzji z dnia 19 września 2008r. Nr [...], mocą której odmówiono skarżącemu umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r. Rozpoznawana sprawa dotyczy zatem jedynie postanowienia odnoszącego się do decyzji odmawiającej skarżącemu umorzenia zaległości podatkowej i nie dotyczy bezpośrednio decyzji nakładającej na skarżącego obowiązek zapłaty zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r.
Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.