Uzasadnienie
Decyzją z dnia 31 października 2019 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego z dnia 3 lipca 2019 r którą określono Panu R. P. przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące czerwiec, listopad i grudzień 2017 r oraz przybliżoną kwotę nienależnie otrzymanego zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za miesiące marzec, kwiecień, maj, wrzesień, października, listopad i grudzień 2017 r. a także kwotę odsetek za zwłokę należnych od tych zobowiązania. Ponadto orzeczono o zabezpieczeniu tych kwot na majątku Podatnika przed wydaniem decyzji określającej.
Ponadto decyzją z dnia 31 października 2019 r Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego z dnia 3 lipca 2019 r którą określono Panu R. P. przybliżoną kwotę nienależnie otrzymanego zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za miesiące lipiec 2016 r a także kwotę odsetek za zwłokę należnych od tych zobowiązania. Ponadto orzeczono o zabezpieczeniu tych kwot na majątku Podatnika przed wydaniem decyzji określającej.
Koleją decyzją z dania 31 października 2019 r Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego z dnia 3 lipca 2019 r którą określono Panu R. P. przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące wrzesień i grudzień 2015 r oraz luty i czerwiec 2016 r oraz przybliżoną kwotę nienależnie otrzymanego zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za miesiące kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, października, listopad i grudzień 2015 r. oraz styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj i czerwiec 2016 r. a także kwotę odsetek za zwłokę należnych od tych zobowiązania. Ponadto orzeczono o zabezpieczeniu tych kwot na majątku Podatnika przed wydaniem decyzji określającej.
Ze zgromadzonego w aktach materiału wynika, że Naczelnik [...] Urzędu Celno - Skarbowego w K. w dniu 9 marca 2018r. wszczął wobec Pana R. P. kontrolę celno-skarbową w zakresie kontroli przestrzegania przepisów ustawy z dnia 11.03.2004r. o podatku od towarów i usług za miesiące od października 2016r. do grudnia 2017r. Upoważnienie do wszczęcia kontroli doręczono w trybie art. 150 ustawy Ordynacja podatkowa. W trakcie przedmiotowej kontroli celno-skarbowej Naczelnik [...] Urzędu Celno- Skarbowego w K., działając na podstawie m.in. art. 33 § 1, § 2 pkt 2 i pkt 3, § 3 i § 4 pkt 2, art. 33c § 2 i art. 52 ustawy z dnia 29.08.1997r. - Ordynacja podatkowa, dalej O.p. (j.t. Dz. U z 2019r. poz. 900 ze zm.), wydał dla Pana R. P. decyzje z dnia 03.07.2019r. w sprawie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług oraz przybliżonej kwoty nienależnie otrzymanego zwrotu różnicy podatku od towarów i usług oraz kwoty odsetek za zwłokę.
W odwołaniu Podatnik zarzucił naruszenie przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 191 O.p. w związku z art. 187 § 1 O.p. poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i zastosowaniu szeregu nieuprawnionych domniemań faktycznych, nieuzasadnionych wniosków co do pozorności szeregu czynności prawnych Podatnika opisanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a także, iż podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym i dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję;
Ponadto zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym ustaleniu pozorności czynności prawnej Podatnika oraz występowania przesłanek zabezpieczenia przewidzianych treścią art. 33 Ordynacji podatkowej, tj. naruszenie zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa, w konsekwencji;
Postawiono także zarzut błędnego zastosowanie treści art. 33 Ordynacji podatkowej wobec braku przesłanek do zastosowania tego przepisu wobec Podatnika.
W uzasadnieniu odwołania podał, że ze względu na okoliczność, iż zaskarżona decyzja została mu doręczona w uszkodzonej kopercie oraz takim samym stanie (uszkodzonym i częściowo nieczytelnym), uzasadnienie odwołania uzupełni dopiero po prawidłowym doręczeniu decyzji zgodnie z jego żądaniem zawartym w piśmie z dnia 11 lipca 2019r.,
Odnosząc się do merytorycznej treści zaskarżonej decyzji podniósł, że konstrukcja art 33 § 1 Ordynacji podatkowej nie formułuje taksatywnie przypadków, w których obawa może zachodzić, jednakże taka obawa musi być uzasadniona, a także nie może abstrahować od enumeratywnie wymienionych w przepisie przesłanek trwałego nieuiszczania wymagalnych zobowiązań lub dokonywania zbywania majątku, w takim stopniu, który może utrudnić lub udaremnić egzekucję. W ocenie Odwołującego taka uzasadniona obawa nie występuje. Dalej, nie zgodził się z twierdzeniami w zaskarżonej decyzji o nieuiszczaniu wymagalnych zobowiązań, bowiem osiągane przez niego dochody, wskazują na posiadanie majątku wielokrotnie przewyższającego zabezpieczane rzekome zobowiązania podatkowe, angażowane w zakup nieruchomości objętych księgami wieczystymi.
Nie zgodził się również z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji w zakresie darowizny "na syna" części udziału nieruchomości na terenie Gminy R., która to darowizna - jak twierdzi nie miała nigdy miejsca oraz w zakresie nieruchomości położonej w Z., która jest jedną z wielu nieruchomości Podatnika i to nie o największej wartości.
Ponadto Podatnik podkreślił, że jest właścicielem nieruchomości o wartości odpowiednio 48.325.079 zł, 635.097.000 zł, 20.778.089 zł oraz 3.392.750 zł. Dlatego też nie zgodził się z twierdzeniami zawartymi w zaskarżonej decyzji, iż nieruchomości nie są wystarczające dla zaspokojenia zapłaty ewentualnych zobowiązań podatkowych, a Organ podatkowy powinien dokonać precyzyjnych i pozbawionych wyżej błędów ustaleń.
W uzasadnieniach powołanych na wstępie decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w K. stwierdził, że doręczenia decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w K. z dnia 03.07.2019r. Było prawidłowe przedmiotowa decyzja została przekazana Panu R. P. za pośrednictwem poczty. Zgodnie z potwierdzeniem odbioru ww. korespondencję odebrał w dniu 09.07.2019r. Pan K. P. (pełnoletni domownik).
Przesyłka zawierająca sporną decyzję z dnia 03.07.2019r. została nadana w UP [...] w dniu 04.07.2019r. UP w [...] przygotował ją do doręczenia adresatowi w dniu 09.07.2019r. i w tym samym dniu została doręczona. Z wyjaśnień Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w K. wynika, że zgodnie z przyjętą w sekretariacie tego Urzędu praktyką przygotowania korespondencji do wysyłki, na przodzie koperty przyklejona została szara taśma klejąca (przy brzegu koperty, wokół napisów zawierających dane adresata i nadawcy, numery pism i opłaty) celem zabezpieczenia koperty.
Dodatkowo druk potwierdzenia odbioru został naklejony na tyle koperty w ten sposób, że jedna krawędź była przyklejona na klapie (skrzydle) koperty, a druga na tylnej ścianie koperty, co ma na celu zabezpieczenie koperty przed całkowitym otwarciem i wysunięciem się jej zawartości. Druk potwierdzenia odbioru jest odrywany przez doręczyciela w momencie przekazania przesyłki odbiorcy. Ww. przesyłka zawierała trzy trwale spięte zszywaczem decyzje Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w K. z dnia 03.07.2019r. nr [...], [...], [...]
Podkreślono także, że Naczelnik [...] Urzędu Celno -Skarbowego w K. pismem z dnia 15.07.2019r. zwrócił się do Urzędu Pocztowego w [...] o złożenie pisemnych wyjaśnień w zakresie dostarczenia ww. przesyłki. Jednocześnie Naczelnik [...] Urzędu Celno - Skarbowego w K. pismem z dnia 16.07.2019r. w zakresie wyjaśnienia okoliczności doręczenia ww. korespondencji zwrócił się do Podatnika z prośbą o przekazanie dowodu złożonej reklamacji na Poczcie Polskiej, protokołu z odbioru uszkodzonej przesyłki, a także ewentualnych zdjęć wskazanej korespondencji przed jej otwarciem. Organ w ww. piśmie zwrócił się również do Podatnika o przedłożenie wyjaśnień w jakim miejscu, czasie i okolicznościach Pan K. P. odebrał korespondencję oraz kto, z wyjątkiem listonosza był przy tym obecny. Z przekazanych bowiem, jak Organ podał, przez Podatnika zdjęć wynikało, że koperta nie była całkiem zniszczona i zawierała przekazaną korespondencję.
Pismem z dnia 25 lipca 2019r. Poczta Polska S.A., w odpowiedzi na pismo Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w K. z dnia 15.07.2019r. poinformowała, że w dniu 09.07.2019r. do UP [...] nadeszła przesyłka polecona nr [...] z odklejonym "skrzydłem" koperty i w celu zabezpieczenia zawartości listonosz umieścił na "skrzydle" koperty trzy nalepki "Przesyłka uszkodzona". Poczta Polska potwierdziła w tym piśmie, że koperta nie była uszkodzona w inny sposób ani rozerwana, jak przedstawiają to załączone kserokopie oraz wskazała, że gdyby przesyłka była uszkodzona w takim stopniu, jak na załączonych kserokopiach, byłaby oklejona większą ilością nalepek i pozostawiona w Urzędzie Pocztowym. Natomiast przesyłka została doręczona w dniu 09.07.2019r., a odbiór pokwitował bez zastrzeżeń pełnoletni domownik.
Dlatego też Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. stwierdził, że korespondencja zawierająca przedmiotową decyzję została doręczona w dniu 09.07.2019r. w stanie j.w., co potwierdziła Poczta Polska w ww. piśmie. Natomiast Skarżący nie udzielił wyjaśnień ani nie przedłożył dowodów w zakresie korespondencji zawierającą sporną decyzję, o których przekazanie zwrócił się Naczelnik [...] Urzędu Celno - Skarbowego w K. pismem z dnia 16.07.2019r.
Odnosząc się do zarzutów merytorycznych Organ II instancji powołał się na art 33 §§ 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Podkreślono, że prowadzone w stosunku do Podatnika jest postępowanie kontrolne obejmujące swym zakresem sprawdzenie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczenia i wpłacenia podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do września 2016 r. Ponadto w decyzjach o zabezpieczeniu wskazano przybliżone kwoty nienależne otrzymanych zwrotów, co uznano za wystarczające, gdyż kwestie związane z wymiarem podatku nie mogą być przedmiotem szczegółowej analizy w postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia zobowiązania podatkowego.
Zachodzi także uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. W trakcie postępowania kontakt ze skarżącym był nie możliwy, nie przebywał w siedzibie firmy, nie przedkładał dokumentów księgowych, nie był także obecny podczas zabezpieczania dowodów, którego dokonali funkcjonariusze Policji. Ponadto często zmienia miejsca zamieszkania, wykazuje rożne miejsca prowadzenia rachunkowości i adresy do doręczeń. W okresie od 16 lutego 2015 r do 10 grudnia 2015 r zgłosił stały pobyt na [...]. Ponadto zwrócono uwagę na fikcyjność dokonywanych przez skarżącego transakcji mających stanowić WDT. Podkreślono, że w judykaturze wyrażany jest pogląd, że już samo wstawianie i przyjmowanie pustych faktur oraz wykorzystywanie ich w rozliczeniu podatku od towarów i usług uprawnia organy podatkowe do uznania, że powstała przesłanka trwałego nieuiszczania zobowiązań publicznoprawnych oraz podstawa faktyczna do wydania decyzji zabezpieczającej.
Ponadto organ wskazał na istniejące zaległości publiczno-prawne, a także znaczenie zadłużenie wynikające między innymi z hipotek na kwotę 261 milionów obciążające nieruchomości będące własnością Skarżącego.
W skardze zarzucono naruszenie art. 122 ordynacji podatkowej poprzez pobieżna analizę materiału dowodowego, a także naruszenie art. 191, 187 § 1, art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez dowolna ocenę materiału dowodowego i wadliwe ustalenie stanu faktycznego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1259 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.
Wskazana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Skarga analizowana według powyższych kryteriów nie zasługiwała na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie organ podatkowy dokonał zabezpieczenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług oraz przybliżonej kwoty nienależnie otrzymanego zwrotu różnicy podatku od towarów i usług, a także kwotę odsetek za zwłokę należnych od tych zobowiązania.
Organ prawidłowo powołał się na art 33 § 1 Ordynacji podatkowej zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W przypadku zabezpieczenia na majątku wspólnym małżonków przepis art. 29 § 2 stosuje się odpowiednio.
Zgodnie natomiast z § 2 tego przepisu zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej, przed wydaniem decyzji:
- 1) ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego;
- 2) określającej wysokość zobowiązania podatkowego;
- 3) określającej wysokość zwrotu podatku.
W oparciu o § 3 w przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 2, zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu.
Zgodnie natomiast z § 4 w przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu:
- 1) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 1;
- 2) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2.
Decyzje zabezpieczające mają charakter tymczasowy i akcesoryjny. Nie mogą one uzyskać charakteru samoistnego, ponieważ same w sobie nie kształtują obowiązków adresata jako podatnika i powiązane są z toczącym się postępowaniem, prowadzącym do wydania decyzji wymiarowej. Ich byt prawny musi kończyć się z chwilą doręczenia decyzji wymiarowej, która wywołuje trwałe skutki, rozstrzygając kwestie faktyczne i prawne, rozpatrywane wcześniej przy wydaniu wygasłej decyzji zabezpieczającej. Samo wydanie decyzji zabezpieczającej ma charakter uznaniowy - organ podatkowy albo organ kontroli skarbowej ocenia istnienie ustawowych przesłanek oraz odnosi kwotę zaległości do sytuacji finansowej podatnika (jego aktualnych dochodów i stanu majątkowego); te działania organu mogą (ale nie muszą) uprawdopodobnić nieściągalność zobowiązania (zaległości) (por. wyroki Trybunału Konstytucyjnego z 20 grudnia 2005 r., SK 68/03 (publ. OTK ZU nr 11/A/2005, poz. 138) i z 8 października 2013 r., SK 40/12 (publ. OTK-A 2013/7/97)).
Skoro jak wyżej wykazano postępowanie zabezpieczające nie kształtuje obowiązków adresata jako podatnika i powiązane jest z toczącym się postępowaniem, prowadzącym do wydania decyzji wymiarowej, to w postępowaniu tym organ podatkowy nie jest zobowiązany do przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego w celu wykazania istnienia obowiązku podatkowego oraz jego rzeczywistych rozmiarów. Obowiązany jest jedynie do uprawdopodobnienia, że zobowiązanie w określonej w przybliżony sposób wysokości istnieje. Nie jest również celem decyzji ustanawiającej zabezpieczenie dokładne określenie, czy ustalenie dokładnej kwoty zobowiązania podatkowego. Dopiero na etapie postępowania wymiarowego organ jest zobowiązany do wykorzystania wszelkich środków dowodowych dla określenia rzeczywistej kwoty zobowiązania. Istnienie ustawowych przesłanek zabezpieczenia może być zatem wykazywane przy użyciu wszelkich dostępnych i możliwych środków, a także w oparciu o wszelkie okoliczności uprawdopodabniające możliwość niewykonania zobowiązania podatkowego.
Na etapie postępowania zabezpieczającego, kiedy liczy się szybkość tego postępowania ze względu na zagrożenie interesu fiskalnego państwa brakiem realizacji zobowiązania, którego wysokość ma zostać określona dopiero w przyszłości, organ nie prowadzi klasycznego postępowania dowodowego. W rezultacie można tylko uprawdopodobnić istnienie przesłanki w postaci uzasadnionej obawy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. W związku z powyższym Sąd I instancji prawidłowo uznał, że organy podatkowe działały w sprawie zgodnie z zasadami określonymi w Ordynacji podatkowej.
Przypomnieć należy, że w przedmiotowej decyzji przybliżone kwoty zobowiązania podatkowego określono w związku z zastosowaniem art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT, zgodnie z którym nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. W tym względzie organ odwoławczy wskazał w zaskarżonej decyzji na materiał dowodowy, z którego wynika pozorność dokonywanych transakcji z kontrahentem.
W ocenie Sądu Administracyjnego ryzyko braku zapłaty przez skarżącego przybliżonego zobowiązania podatkowego, które wynika wprost z ustaleń dokonanych podczas kontroli podatkowej, w trakcie której stwierdzono pozorność dokonywanych transakcji powinno zostać uwzględnione w kontekście tego, czy istnieje obawa niewykonania zobowiązania.
Ocenę, czy istnieje obawa niewykonania zobowiązania w konkretnym wypadku pozostawiono do uznania właściwego w sprawie organu. Uznanie to nie może oznaczać dowolności działania, lecz powinno być oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych. Nie może ono być domyślne, ale powinno być uprawdopodobnione w sposób jasny i czytelny dla podatnika (zob. wyrok NSA z 10 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2725/13).
Nie ulega też wątpliwości, że główną przesłanką wydania decyzji o zabezpieczeniu wykonania zobowiązania podatkowego w trybie art. 33 § 1 i 2 o.p. jest uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Ustawodawca nie wyjaśnił jednak, co należy rozumieć przez "uzasadnioną obawę, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane". Wskazał jedynie dwie szczegółowe przesłanki, które mogą taką obawę uzasadniać, a mianowicie gdy "podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym" lub "dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję". Przesłanki te mają charakter jedynie przykładowy.
Prawidłowa wykładnia przepisu art. 33 § 1 O.p prowadzić musi do wniosku, że w przykładowym wyliczeniu przesłanek zawartym w tym przepisie nie idzie o cel, jaki realizuje podatnik, tylko efekt tych działań, prowadzący do niemożności zaspokojenia wierzytelności Skarbu Państwa. Otóż niezależnie od tego, czy zbywanie składników majątku i trwałe nieuiszczanie wymagalnych zobowiązań podatkowych są celowymi działaniami ukierunkowanymi na uniknięcie odpowiedzialności podatkowej, czy też takiego celu nie realizują, w obu wypadkach prowadzić mogą do braku zaspokojenia wierzytelności podatkowych i jako takie mogą rodzić uzasadnioną obawę, o której mowa w art. 33 § 1 O.p. (wyrok WSA w Łodzi z dnia 23 października 2020 r wydany w sprawie I SA/Łd 214/20).
W orzecznictwie podkreśla się, że uzasadniona obaw, to taka, która ma swoje źródło w obiektywnie stwierdzonym stanie faktycznym sprawy, jak również o "wykonaniu" zobowiązania, a więc nie tylko dobrowolnie, ale i w drodze egzekucji. Ocenę czy istnieje obawa niewykonania zobowiązania w konkretnym wypadku, pozostawiono do uznania właściwego w sprawie organu. Uznanie to nie może jednak oznaczać dowolności działania, lecz powinno być oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych. Ciężar wykazania opisanych powyżej okoliczności spoczywa na organie podatkowym prowadzącym postępowanie w przedmiocie zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego. To organ podatkowy jest zobowiązany do zgromadzenia dowodów potwierdzających obawę, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. (patrz wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 listopada 2020 r wydany w sprawie III SA/Wa 226/20).
Na podkreślenie zasługuje również fakt, że przesłanka zabezpieczenia określona w art. 33 § 1 o.p. nie odwołuje się do uprawdopodobnienia, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, ale że zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane. Konieczne jest wykazanie "uzasadnionej obawy", a nie udowodnienie, że z całą pewnością, podatnik danego zobowiązania nie wykona. Przedmiotem dowodów musi być wykazanie, że organ miał podstawy, aby żywić taką uzasadnioną obawę. (patrz wyrok NSA z dnia 24 września 2020 r wydany w sprawie sygn. akt I FSK 1975/17)
Dlatego tez orzekając o ustanowieniu zabezpieczenia, organ nie musi wykazywać się pewnością, popartą dowodami, że strona nie wykonana zobowiązania podatkowego. Organ musi wykazać istnienie uzasadnionej obawy.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że łączna kwota przewidywanego zobowiązania podatkowego wraz z odsetkami za zwłokę podlegająca zabezpieczeniu w porównaniu z sytuacją majątkową podatnika wskazuje, że nawet przy dołożeniu jego dobrej woli, nie będzie on w stanie ze swojego majątku pokryć zobowiązania podatkowego. Zatem w ocenie Sądu organy podatkowe doszły do prawidłowego wniosku, że istniejąca dysproporcja pomiędzy wartością wskazanego majątku, a łączną kwotą przewidywanego zobowiązania podatkowego wraz z odsetkami za zwłokę, stanowi zgodną z prawem przesłankę wskazującą na obawę niewykonania przyszłego zobowiązania podatkowego.
Jeszcze raz przypomnieć należy, że przesłanka zabezpieczenia określona w art. 33 § 1 o.p., nie odwołuje się do uprawdopodobnienia, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, ale że zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane. Konieczne jest wykazanie "uzasadnionej obawy", a nie udowodnienie, że z całą pewnością, podatnik danego zobowiązania nie wykona. Przedmiotem dowodów musi być wykazanie, że organ miał podstawy, aby żywić taką uzasadnioną obawę.
Słusznie wskazują przy tym organy podatkowe, że już sam fakt posługiwania się fakturami, które nie dokumentowały rzeczywistych transakcji upoważniał organy skarbowe do stwierdzenia "uzasadnionej obawy" że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane.
W omawianej sprawie, jak ustalił organ I instancji w deklaracji VAT-7 za wrzesień 2017r. Pan R. P., ujął podatek naliczony w kwocie 3.909.972,31 zł, wynikający z faktury VAT nr 1/09/2017 z dnia 13.09.2017r. dokumentującej nabycie nieruchomości.
Strona w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, w której jest podatnikiem podatku od towarów i usług nabyła na podstawie umowy sprzedaży (Rep. [...] nr [...]) z dnia 17.08.2017r. i aneksu do tej umowy (Rep. [...] nr [...]) z dnia 13.09.2017r. nieruchomość położoną w Z., obejmującą działkę nr [...] o powierzchni 0,2147 ha wraz z posadowionym w jej rogu budynkiem od spółki L. Sp. z o.o., W., ul. [...], NIP [...], reprezentowanej przez Pana S. V., obywatela [...], zamieszkałego jak oświadczył w [...]. W dniu 13.09.2017r. L. Sp. z o.o. wystawiła dla A. R. P. fakturę VAT nr 1/9/2017, wg której wartość netto zakupionej nieruchomości wynosiła 3.979.000 EUR (16.999.879,60 zł), podatek VAT stanowił 915.170 EUR (3.909.972,31 zł), a wartość brutto 4.894.170 EUR (20.909.851,91 zł). Przed zawarciem umowy, tj. pismem z dnia 16.08.2017 r. spółka L. i firma A. R. P. skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. B. złożyły oświadczenie o wyborze opodatkowania dostawy budynków, budowli i ich części w związku z planowanym zawarciem umowy sprzedaży nieruchomości w Z..
Częściowej płatności za nieruchomość w 2017r. Podatnik dokonał na rachunek w [...] banku. Spółka L. (reprezentowana przez Pana J. G., zam. [...], pełniącego funkcję Prezesa Zarządu) przedmiotową nieruchomość nabyła na podstawie umowy sprzedaży zawartej aktem Rep. [...] nr [...] w dniu 25.07.2017 r. od Pana A. G., zam. w Z., ul. [...] za kwotę 16.000.000 zł. Kwotę tę, wg umowy kupujący wpłacił na przechowanie do notariusza, a która została zgodnie z jego dyspozycją wypłacona sprzedającemu. Transakcji zbycia nieruchomości, L. Sp. z o.o. nie wykazała w deklaracjach VAT-7 i nie zapłaciła należnego od niej podatku VAT.
Ponadto Spółka ta została na podstawie art. 96 ust 9a pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług wykreślona z rejestru podatników VAT w dniu 21.11.2018 r. Od IX 2017r. L. Sp. z o.o. nie wykazuje żadnej sprzedaży, a od stycznia 2018 r. wykazuje jedynie podatek do przeniesienia na następny okres w kwocie 190 zł. Pan S. V., reprezentujący, jako Prezes Zarządu spółkę L. Sp. z o.o. podczas podpisania ww. umowy sprzedaży, nie został do dnia 4.06.2019r. wpisany do KRS.
Jak stwierdził Organ I instancji, ciąg zdarzeń i okoliczności, tj. nabycie przez L. Sp. z o.o. nieruchomości za 16 min zł w dniu 25.07.2017r., a następnie jej sprzedaż już 17.08.2017r., rezygnacja ze zwolnienia i opodatkowanie transakcji podatkiem VAT, reprezentowanie spółki L. przez obywatela [...], jako Prezesa Zarządu, nie wpisanego do KRS, nie wykazanie przez sprzedawcę transakcji zbycia nieruchomości w deklaracjach VAT, zakończenie przez nią całkowite działalności, wskazuje na pozorność transakcji z udziałem Spółki i faktyczny zakup nieruchomości w Z. przez A. R. P. bezpośrednio od Pana A. G., osoby fizycznej nie będącej podatnikiem podatku od towarów i usług.
Ujęcie faktury VAT dokumentującej nabycie ww. nieruchomości w Z. w deklaracji VAT - 7 za wrzesień 2017r. pozwoliło Panu R. P. na wygenerowanie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie 3.944.277 zł, a następnie wskazanie w tej deklaracji, jak i w deklaracjach za kolejne miesiące, tj. od października 2017r. do kwietnia 2019r. znacznych kwot do zwrotu na rachunek bankowy.
W zaskarżonej decyzji wskazano dalej, iż w okresie IV 2015r. - VIII 2016r. objętym postępowaniem kontrolnym nr [...] oraz nr [...], firma A. R. P. nabywała od podmiotów krajowych, wg stawki podatku VAT - 23 % odzież i obuwie pochodzenia [...], a następnie dokumentowała sprzedaż tego towaru, jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów do podmiotów zarejestrowanych na [...], wg stawki podatku VAT - 0 %. Transakcji WDT Podatnik dokonał w latach 2015 i 2016 ogółem transakcji WDT na kwotę 9 873 547 zł
Wystawcami faktur dokumentujących zakup odzieży i obuwia przez A. R. P. były firma Importowo-Handlowo-Usługowa R. A., [...], NIP [...] oraz firma R. L. Sp. z o.o., ul. [...], [...], NIP [...], której Dyrektorem był Pan R. A.. Wszyscy dostawcy towarów wskazani przez Pana R. A. i spółkę R. L. były to podmioty krajowe o niskim kapitale zakładowym, wykazujące w deklaracjach VAT głównie podatek naliczony do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy lub niewielkie kwoty wpłaty podatku, a w zeznaniach podatkowych znaczne straty. Podmioty te zostały na podstawie art. 96 ust. 9 ustawy o podatku od towarów i usług wykreślone z urzędu przez właściwe Urzędy Skarbowe z rejestru podatników VAT. Podmioty te, wg składanych do US informacji VAT - UE, nabywały towar od tych samych firm zarejestrowanych na terenie [...], [...], [...], [...], a które przeważnie zarządzane były przez obywateli polskich.
Odbiorcami faktur dokumentujących sprzedaż odzieży i obuwia przez A. R. P. były podmioty zarejestrowane na terenie [...].
Według listów przewozowych CMR, przewoźnikami tego towaru z [...] lub S. na [...] były spółki kontrolowane przez Pana R. P., tj.: A. s.r.o. na [...] lub A. Sp. z o.o. w W.. Przy czym za transport tego towaru to A. R. P. obciążał [...] podmioty.
Informacje pozyskane od Organów Podatkowych [...], [...] i [...] na mocy Rozporządzenia (UE) nr 904/2010 z dnia 7 października 2010r. w sprawie współpracy administracyjnej oraz zwalczania oszustw w dziedzinie podatku od wartości dodanej, nie potwierdzają, aby odzież i obuwie będące przedmiotem obrotu A. R. P. zostały zbyte w ramach wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów do wskazanych na fakturach VAT odbiorców.
Poza tym Spółka K. S. z [...], która w latach 2015-2016 była głównym odbiorcą towaru w postaci odzieży i obuwia, przy równoczesnym fakcie, że towar ten był sporadycznym przedmiotem obrotu w A., brak wiedzy Podatnika, co do odbiorców tego towaru jednoznacznie potwierdza twierdzenie, że towar w postaci odzieży i obuwia nie był zbyty przez A. do [...] podmiotów wskazanych na fakturach.
Zebrany materiał dowodowy przez Organ I instancji, wskazuje, że czynności sprzedaży odzieży i obuwia jako wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w rzeczywistości były wykreowane po to, by wykorzystując konstrukcję podatku od towarów i usług uzyskać w jego rozliczeniu nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym oraz nienależny zwrot podatku VAT.
Ponadto w omawianej sprawie, kontakt z podatnikiem w toku postępowania był utrudniony, często zmienia on miejsca zamieszkania i prowadzenia działalności gospodarczej.
W trakcie prowadzonych postępowań kontrolnych i kontroli celno-skarbowej, tj. od października 2016r., nie udało się nawiązać kontaktu osobistego z Panem R. P.. Zatrudnieni pracownicy, przebywający w siedzibie firmy A. w [...] informowali kontrolujących, że Pan R. P. jest nieobecny, nie posiadali wiedzy gdzie przebywa ich szef ani kiedy będzie obecny w biurze, nie wiedzieli, gdzie obecnie mieszka i przebywa, jak oświadczyli nie mają potrzeby kontaktu z właścicielem. Pan R. P. nie stawił się również w siedzibie firmy w [...] przy ul. [...] w dniu 19.02.2018r. podczas zabezpieczenia dokonanego przez funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w K. [...], na podstawie Postanowienia Prokuratora Prokuratury Okręgowej w K..
Podatnika kilkakrotnie wzywano do przedłożenia dokumentów i ewidencji podatkowej. W dniu 11.01.2017r. za pośrednictwem firmy [...], Pan R. P. przekazał niekompletne dokumenty i ewidencję podatkową za miesiące IV 2015 r. - VI 2016 r. Pomimo kolejnych wezwań Podatnik nie uzupełnił brakujących dokumentów ani nie przekazał ksiąg podatkowych w formie elektronicznej za ten okres. Podatnik nie przedłożył dokumentów i ksiąg za okres VII - IX 2016r. objęty postępowaniem nr [...] Część tych dokumentów została zabezpieczona w dniu 19.02.2018r. przez funkcjonariuszy Policji.
Natomiast dokumenty podatkowe za okres objęty kontrolą celno-skarbową, tj. za miesiące X 2016r. - XII 2017r. zostały przekazane kontrolującym również w dniu 19.02.2018r., tj. podczas zabezpieczenia dowodów dokonanego przez funkcjonariuszy Policji, przez Panią A. S., zatrudnioną u Pana R. P. na stanowisku Głównego Księgowego. W odpowiedzi na wezwania Organu do przedłożenia dowodów, Pan R. P. zwracał się z prośbą o wyznaczenie nowego terminu z uwagi na zły stan zdrowia.
Prawidłowo organy podatkowe zwróciły także uwagę na istniejące zadłużenie.
Pan R. P. pomimo nabycia, posiadania i zarejestrowania na terenie [...] czy K. pojazdów samochodowych ciężarowych, podlegających opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych unika płacenia należnego podatku na rzecz tych Gmin. W zależności od własnych potrzeb czy wykonywanych czynności Podatnik wykazuje różne miejsca zamieszkania w kraju lub za granicą, unikając należnych świadczeń na rzecz organów samorządowych. W tym celu zgłasza różne adresy zameldowania stałego lub czasowego czy zamieszkania, tj.: K., [...], M. P., B. w [...] czy D. K. na [...].
Prezydent Miasta K. w związku z brakiem deklaracji wydał dla Pana R. P. decyzję w zakresie podatku od środków transportowych za 2014r. i 2015r. od nabytych w tych latach trzech ciągników siodłowych i siedmiu naczep. W wyniku złożonego przez Podatnika odwołania od tych decyzji, organ drugiej instancji stwierdził nieważność tych decyzji uznając, że miejscem zamieszkania oraz centrum jego osobistych i majątkowych interesów był [...]. Od decyzji tej Pan R. P. złożył następnie skargę do Sądu wskazując, że jego centrum życiowe jest w D. K. na [...].
Burmistrz Miasta [...] poinformował natomiast (co wynika z dalszych ustaleń Organu I instancji), że Pan R. P. nie złożył deklaracji dla podatku od środków transportowych za lata 2015 - 2019, informując, że jego centrum życiowe znajduje się na [...]. Tamtejszy Organ wszczął postępowania podatkowe, które koncentrują się na ustaleniu miejsca faktycznego zamieszkania Podatnika. Według Burmistrza [...], działania Pana R. P. w poprzednich latach, polegające na wskazywaniu różnych adresów zamieszkania doprowadziły do przedawnienia się zobowiązania podatkowego za lata 2006-2008. Podatek od środków transportowych za lata 2009-2014 został ustalony w drodze decyzji i pobrany w drodze egzekucji. Z decyzji Burmistrza [...] w zakresie podatku od środków transportowych za 2014r. organ podatkowy słusznie wyprowadził wniosek, że Pan R. P. swoimi działaniami miał na celu utrudnianie czynności organom podatkowym, poprzez deklarowanie miejsca zamieszkania takiego, które uniemożliwi tym organom wyegzekwowanie należnego podatku.
Słusznie zwrócono tez uwagę, że z pozyskanych informacji od Prezydenta Miasta K. wynika, że podmiot powiązany osobowo i biznesowo z Panem R. P., tj. spółka A. I. Sp. z o.o. z siedzibą w K., podejmowała czynności mające na celu uwolnienie się z obowiązku płacenia podatku od posiadanych środków transportowych, których miała być właścicielem w latach 2011-2015. Wskazać należy, że pojazdy te były wykorzystywane do świadczenia usług transportowych przez A. R. P..
Ustalono, iż sprzedaż pojazdów przez A. do A., wniosek o ich wyrejestrowanie, następnie korekta faktur w 2016r. i sprzedaż tych samych pojazdów przez Spółkę Panu R. P., który oświadcza i wskazuje adres zamieszkania w K., a po otrzymaniu decyzji określającej wysokość podatku od środków transportowych zaprzecza temu i wskazuje jako miejsce zamieszkania [...], brak przerejestrowania samochodów na nowych właścicieli, jest działaniem - jak wskazał Organ - wykraczającym poza normalnie i zgodnie z prawem standardy prowadzania działalności gospodarczej, tym bardziej, że jest to świadczenie usług transportu towarów.
Nadto ustalenia Organu wskazują, iż podatek od środków transportowych nie jest deklarowany i odprowadzany od pojazdów (przyczep i naczep) użytkowanych przez Pana R. P., zarejestrowanych na terenie Gminy W., które są wskazywane przez podatnika na fakturach dokumentujących sprzedaż usług najmu pojazdów w spółce A. s.r.o. na [...].
Pan R. P. zalega także z zapłatą podatku od nieruchomości, rolnego i leśniego od nieruchomości, których jest właścicielem.
Pismem z dnia 15.04.2019r. Prezydent Miasta K. poinformował, że Pan R. P. figuruje, jako współwłaściciel nieruchomości położonej w K., ul. [...] Podatnik nie odpowiadał na przesyłane do niego pisma w celu opodatkowania tej nieruchomości i nie wskazał pełnomocnika do jego reprezentowania. Nie dopełnił obowiązku informacyjnego i nie złożył stosownej informacji podatkowej. Zobowiązanie wykonane zostało w drodze przymusu administracyjnego. Na dzień 03.04.2019r. zaległość podatkowa od tej nieruchomości za lata 2015-2019 wynosi 87.178,83 zł.
Pan R. P. figuruje także, jako właściciel działek [...], [...], [...] i [...] położonych w K., obręb [...], ul. [...]. W sprawie ustalenia podatku od tej nieruchomości wszczęte zostało postępowanie podatkowe za 2015r. Od decyzji za 2015r. Podatnik złożył odwołanie. W toku są również postępowania za lata 2016-2019. Zaległość na dzień 03.04.2019 wynosi 10.667,12 zł.
Ponadto Pan R. P. jest jednym z właścicieli działki [...] położonej w K., [...], zabudowanej budynkiem przy ul. [...] Od decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2019r. Pan R. P. złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Opłaty podatku dokonywał inny współwłaściciel. Zaległość za 2016 r. - 1,99 zł Podatnik jest też współwłaścicielem działek [...] i [...] w K., [...], ul. [...]. Pomimo wezwań Podatnik nie dopełnił obowiązków informacyjnych i nie złożył wymaganej informacji podatkowej. Obecnie toczy się postępowanie mające na celu ustalenia zobowiązania podatkowego.
Pismem z dnia 05.04.2019 r. Burmistrz Miasta S. B. poinformował, że Pan R. P. figurował w ewidencji podatku od nieruchomości tam. Urzędu w latach 2009 - 2015. Przedmiotem opodatkowania była nieruchomość położona w S. B., ul. [...], zbyta 07.09.2015r. W 2015r., I i II rata podatku wpłacona została z opóźnieniem.
Burmistrz Miasta S. B. poinformował także, że podatnikiem podatku od nieruchomości do 30.09.2015 r. była też A. I. Sp. z o.o., która w deklaracji wykazała grunty związane z działalnością gospodarczą oraz inne budynki pozostałe stanowiące nieruchomości położone w S. B., ul. [...] Po przeprowadzeniu postępowania w zakresie zmiany zaklasyfikowania powierzchni użytkowej budynków pozostałych na budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej Organ wydał dla Spółki decyzję w podatku od nieruchomości za 2015 r. Spółka zapłaciła podatek, ale wg niższej stawki. Zaległość nie została uregulowana. Spółkę wzywano także do korekty deklaracji za lata 2010-2014 i złożenia wyjaśnień. Strona nie złożyła korekt ani wyjaśnień. Podatnik uchylał się także od przeprowadzenia przez Burmistrza kontroli podatkowej, przedkładając fotokopię zaświadczenia lekarskiego i nie doręczył wymaganych dokumentów.
Pismem z dnia 11.04.2019 r. Gmina B., wyjaśniła, że Pan R. P. jest podatnikiem łącznego zobowiązania pieniężnego od 2016r. do chwili obecnej. W skład posiadanych przez niego nieruchomości wchodzą budynki, budowle i grunty związane z działalnością gospodarczą. Podatnik płaci podatek z opóźnieniem, wysyłane są do niego upomnienia i tytuły wykonawcze. Pismem z dnia 9.04.2019 r. Burmistrz Miasta D. P. poinformował, że Pan R. P. był zobowiązany do opłacania podatku rolnego i leśnego za działkę nr [...] w [...] za okres od stycznia 2015r. do 2016r. Fakt nabycia działki Podatnik zgłosił w kwietniu 2016r. Dnia 14.06.2016r. Podatnik otrzymał upomnienie w zawiązku z zaległością w łącznym zobowiązaniem pieniężnym za 2016 r. Podatek w kwocie 92,60 zł zapłacony został w dniach 24.06 i 5.07.2016r.
Burmistrz Ł., pismem z dnia 5.04.2019 r. poinformował, że Panu R. P. został naliczany podatek rolny za 2016r. w tamtejszej gminie. Płatności podatku były dokonywane nieterminowo częściowo przez podatnika, a częściowo wyegzekwowane przez organ egzekucyjny.
Pismem z dnia 24.04.2019r. Wójt Gminy R. poinformował, że Pan R. P. dnia 02.04.2014 r. nabył nieruchomość gruntową na terenie gminy R. obręb K. L., która na dzień pisma obejmowała 79,5199 ha. Z uwagi na niezłożenie przez Podatnika wymaganych informacji podatkowych Wójt [...], po przeprowadzeniu postępowania podatkowego wydał decyzją z dnia 25.07.2014 r., którą ustalił dla Pana R. P. wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2014 r. w wysokości 118.072 zł. Podatnik złożył natomiast wniosek o wznowienie postępowania a następnie wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania, w którym wskazano, jako okoliczność nieznaną w dniu wydania decyzji to, że nieruchomość była zajęta na prowadzenie działalności w zakresie kultury fizycznej i sportu, gdyż była w posiadaniu [...]. Decyzją z 29.10.2018r. Wójt odmówił uchylenia decyzji, a SKO w C. utrzymało w mocy tę decyzję.
Podatnik złożył skargę do WSA - sprawa w toku. Podatek został zapłacony 04.10.2018r. Za 2015r. Pan R. P. złożył deklarację zerową wykazując całą powierzchnię gruntów, jako zajętą na cele kultury fizycznej i sportu. Do akt przedłożone zostało porozumienie z dnia 18.12.2018r. zawarte pomiędzy Panem R. P. i R. A., a [...] dotyczącym oddania lotniska [...] do użytkowania temu klubowi. Wójt Gminy decyzją z 03.11.2015r. uznał, że część gruntów podlegała zwolnieniu i ustalił podatek w kwocie 13.793 zł, wpłacony 8.03.2016r. oraz w dniach 04 i 09.10.2018r. Za 2016r. Wójt Gminy R. wydał dnia 20.12.2018 r. decyzję określającą zobowiązanie w kwocie 612.277 zł. Od decyzji tej złożone zostało odwołanie. Aktualnie Organ prowadzi postępowanie w sprawie ustalenia podatku za 2017r.
Gmina R. celem zabezpieczenia roszczeń wynikających z podatku od nieruchomości złożyła wniosek o egzekucję przeciwko Panu R. P. na podstawie tytułów wykonawczych. Ponadto Gmina ta podjęła inne czynności, tj. w dniu 08.08.2018 r. złożyła wniosek do Sądu Powszechnego o uznanie za bezskuteczną umowę darowizny udziału w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości zawartą pomiędzy R. P., a K. P.. Sąd postanowieniem z 23.08.2018 r. udzielił zabezpieczenia roszczenia Gminy R. o uznanie za bezskuteczną tę czynność prawną, tj. umowę darowizny udziału w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości, zawartą pomiędzy darczyńcą R. P., a obdarowanym K. P.. W związku z podjętymi działaniami do Gminy wpłynęła kwota zaległości w podatku od nieruchomości za 2015r.
Z kolejnych ustaleń wynika, że w ewidencji podatników Gminy R. za lata 2015-2017 widnieje także V. I. Sp. z o.o. SKA w W., (Pan R. P. jest udziałowcem komplementariusza tej spółki), która 29.12.2014r. nabyła na terenie gminy obręb K. L. nieruchomość gruntową obejmującą 192,2523 ha ([...] i [...]). Za 2015r. Spółka wykazała całą tą nieruchomość, jako zwolnioną z podatku - zajętą wyłącznie na działalność w zakresie kultury fizycznej i sportu. W wyniku przeprowadzonego postępowania Wójt 05.11.2015r. wydał decyzję określając podatek w kwocie 229.533 zł. W kolejnych deklaracjach Spółka wykazywała nadal całość gruntów, jako zwolnione wg art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W dniu 20.12.2017 r. Spółka zbyła posiadaną nieruchomość firmie [...]. Spółkę V. I. reprezentuje ten sam Pełnomocnik, który reprezentuje Pana R. P., tj. Pan A. R..
Pan R. P. figurował także, jako podatnik łącznego zobowiązania pieniężnego z tytułu posiadanego budynku mieszkalnego oraz gruntów w Urzędzie Miasta N. T.. Podatek płacony jest w całości, ale z kilkumiesięcznym opóźnieniem.
Prawidłowo Organy Podatkowe ustaliły także na podstawie wpisów do Ksiąg Wieczystych w dziale IV HIPOTEKI, co do zabezpieczeń należności, że wielkość wymienione tam wierzycieli może nie zapewnić zapłaty zobowiązań podatkowych w wysokości wskazanej w zaskarżonej decyzji. Majątek stanowiący nieruchomości Pana R. P., jest bowiem zabezpieczony hipotekami umownymi z tytułu zaciągniętych kredytów i pożyczek na łączną wartość ponad 261 min zł. Ponadto widnieją hipoteki przymusowe.
Organy podatkowe miały przy tym pełne prawo oprzeć się na istniejących wpisach w księgach wieczystych. Są to przy tym realne kwoty, natomiast wartość nieruchomości, zawsze jest pewną wielkością szacowaną, dopóki nie dojdzie do jej sprzedaży.
Z tych też względów należy uznać, że spełnione zostały przesłanki z art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej. Dlatego też orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.