Uzasadnienie
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie E.W., działając za pośrednictwem swego pełnomocnika, zakwestionowała decyzję Dyrektora Izby Skarbowej 10 października 2014r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010r. W skardze tej sformułowano jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek pełnomocnik skarżącej podał, że w razie wykonania decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody. Względem podatniczki prowadzone są liczne postępowania podatkowe, w których już wydano lub też w najbliższym czasie wydane zostaną decyzje ostateczne określające jej zobowiązania podatkowe. W tym kontekście zwrócono uwagę na los należących do niej nieruchomości, których w razie zbycia skarżąca nie będzie już mogła odzyskać na podobnych warunkach. Skarżąca nadmieniła, że nie jest w stanie podjąć pracy zarobkowej ze względu na wiek i stan zdrowia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") – po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu.
Z powołanego wyżej przepisu wynika, że sąd może uwzględnić wniosek strony, gdy zachodzi co najmniej jedna z przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Należy podkreślić, że wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na skarżącym. Jak podnoszono wielokrotnie w orzecznictwie, sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć, lecz wykazanie tego faktu ciąży na wnioskodawcy.
Pozostaje bowiem poza sporem, że przytoczona regulacja nakłada określone obowiązki nie tylko na sąd administracyjny, ale i na wnioskodawcę. Jest on zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca nie uprawdopodobniła zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik ograniczył się bowiem do wskazania możliwości zaistnienia stanu niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej znacznej szkody, nie uzasadnił jednak szczegółowo swojego stanowiska. Wskazał jedynie na prowadzone wobec skarżącej postępowania egzekucyjne i dokonane w ich toku zajęcia praw majątkowych skarżącej. Sąd zauważa, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Obowiązek o charakterze pieniężnym, a takiego dotyczy niniejsza sprawa, ma z natury odwracalny charakter.
Oznacza to, że w razie jego zrealizowania, a następnie uwzględnienia skargi, objęta zaskarżoną decyzją kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi. Sąd zauważa, że ogólnikowe uzasadnienie wniosku uniemożliwia sądowi ocenę, czy ww. przesłanki zachodzą w sprawie. W interesie strony skarżącej leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i co istotne, możliwość zweryfikowania tej wiedzy. Skarżąca nie wskazała bowiem na czym w jej przypadku miałaby polegać znaczna szkoda w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Powinna była wykazać bezpośredni związek pomiędzy wykonaniem zaskarżonej decyzji, a mogącą powstać znaczną szkodą.
Takiej argumentacji w sprawie zabrakło. Okoliczności uzasadniającej wniosek nie stanowią natomiast niepewne przecież konsekwencjej jakie wiązać się mogą z efektami prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji postanowienia.