Uzasadnienie
Wraz ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej na decyzję z dnia 15 grudnia 2014 roku nr: [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w formie ryczałtu za 2009 rok skarżący P.P. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach zawartym w formularzu "PPF" wynika, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną M.P., synami M.P. ur. 2001 r. i A.P. ur. 2003 r. oraz dziećmi żony: M.F. ur. 2006 r., K.F. ur. 2009 r. i D.F. ur. 2011 r. Ich miesięczny dochód brutto wynosi 5.153,06 zł i stanowi go dochód M.P. z umowy zlecenia w wysokości 1.100 zł oraz wynagrodzenie za pracę skarżącego w wysokości 3.070 zł i 983,06 zł. W skład majątku wnioskodawcy wchodzi udział 1/3 we własności domu oraz szopa wielkości 80 m². Strona nie posiada oszczędności, ani cennych przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro.
Uzasadniając wniosek o prawo pomocy skarżący podniósł argument zajęcia wynagrodzenia w związku z nadaniem decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. P.P. podał, iż wysokość dochodu netto żony wynosi 800 zł miesięcznie. Do rąk byłej żony opłacane są alimenty na rzecz synów w wysokości 550 zł. Ponadto strona spłaca raty kredytów w wysokości 160 zł, 100 zł i kredyt w pracy 335 zł. Za energię elektryczną wnioskodawca płaci 170 zł, za szambo 70 zł, gaz 50 zł, za benzynę ok. 400 zł, a opłaty szkolno – przedszkolne kosztują 700 zł miesięcznie.
W związku z tym, że dane zawarte w złożonym oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach nie były wystarczające do oceny stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych skarżącego, został on wezwany do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni poprzez przedłożenie odpowiednich dokumentów, a to: spisu miesięcznych wydatków rodziny związanych z bieżącymi potrzebami, popartego odpowiednimi rachunkami, wyciągów z kont bankowych skarżącego i M.P. obejmujących operacje z ostatnich trzech miesięcy i ich obecny stan, wyciągów z lokat bankowych skarżącego i jego żony, zeznania podatkowego za 2014 rok lub zaświadczenia z odpowiedniego urzędu skarbowego o wysokości dochodów P.P. i M.P., zaświadczenia z właściwego Wydziału Ewidencji Pojazdów i Kierowców o samochodach będących własnością, współwłasnością skarżącego lub o ich braku, dowodów przelewów rat kredytowych za ostatni miesiąc, odpisów z ksiąg wieczystych obejmujących nieruchomości będące własnością lub współwłasnością strony oraz zaświadczeń z zakładów pracy skarżącego i jego żony o wysokości zarobków.
Wezwanie, jak wynika z nadesłanego przez właściwy urząd pocztowy potwierdzenia odbioru, zostało odebrane przez dorosłego domownika – A.P.w dniu 9 marca 2015 roku. Tym samym termin do uzupełnienia wniosku upływał z dniem 16 marca 2015 roku.
Mimo upływu zakreślonego terminu strona nie odniosła się do wezwania.
Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje:
Prawo pomocy jest szczególną instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, mającą na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego.
Instytucja przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W orzecznictwie sądowym prezentowane jest stanowisko, że przyznanie prawa pomocy powinno mieć charakter wyjątkowy i winno być stosowane w stosunku do osób charakteryzujących się ubóstwem (przykładowo do takich osób można zaliczyć bezrobotnych bez prawa do zasiłku lub osoby ze względu na okoliczności życiowe pozbawione całkowicie środków do życia). Z powyższego wynika, że strona dochodząca swoich praw na drodze sądowej ma prawo do ubiegania się o zwolnienie od kosztów sądowych, jednakże dla skuteczności złożonego w tej materii wniosku zobowiązana jest spełnić przesłanki określone przepisami prawa, które regulują instytucję prawa pomocy. Użyte w art. 246 p.p.s.a. sformułowanie "gdy osoba wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Aby dokonać rzetelnej oceny możliwości płatniczych strony orzekający musi dysponować dokładnymi informacjami na temat jej sytuacji rodzinnej i majątkowej. Informacje te winien przedstawić wnioskodawca. Brak takich danych lub dane niepełne powodują, że materiał dowodowy w dalszym ciągu jest niekompletny, a zatem niewystarczający do sprawdzenia, czy twierdzenie strony o niemożności poniesienia kosztów postępowania znajduje odzwierciedlenie w rzeczywistości.
Zdaniem orzekającego P.P. nie wykazał, że spełnia przesłanki przyznania mu prawa pomocy. Dane zawarte w złożonym przez skarżącego oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach nie są wystarczające do wolnej od wątpliwości oceny jego sytuacji materialnej, a wezwanie do uzupełnienia tych danych nie zostało przez stronę wykonane. Skarżący nie przesłał żadnych dokumentów, które potwierdziłyby wysokość dochodów, jakimi dysponuje w miesiącu rodzina, ani wydatków, jakie ponosi. Nie przedłożył też zeznań podatkowych potwierdzających wysokość dochodów osiągniętych przez skarżącego i jego żonę w roku 2014, ani wyciągów z ich rachunków bankowych. Nie udzielił także odpowiedzi na temat składników posiadanych majątkowych, takich jak nieruchomości, czy pojazdy.
Przedłożenie przez skarżącego żądanych dokumentów i oświadczeń pozwoliłoby nie tylko na weryfikację danych wykazanych w formularzu "PPF", ale także potwierdziłoby ewentualną, trudną sytuację materialną, w jakiej znajduje się skarżący i jego rodzina. P.P. nie wykonał jednak skierowanego do niego wezwania.
Skoro wnioskodawca nie uzupełnił wniosku o przyznanie prawa pomocy, to tym samym nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych we własnym zakresie. W związku z tym jego wniosek należało oddalić na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.