Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją - po rozpatrzeniu odwołania utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego K. z dnia [...].11.2003r nr. [...], którą "umorzono postępowanie dotyczące wznowienia postępowania w sprawie określenia wysokości zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za stosunku pracy za okres 03, 05-12.1995r, zakończonego ostateczną decyzją Urzędu Skarbowego K. z dnia [...].11.1996r Nr [...] ze względu na przedawnienie zobowiązania podatkowego."
Decyzje te zostały wydane w następującym stanie faktycznym:
T. A. na podstawie art.241 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r Ordynacja Podatkowa (Dz.U.Nr.137 poz.926 ze zm.) wniósł o umorzenie postępowania i uchylenie decyzji nr [...], co uzasadnił tym, że decyzja ta "nie uwzględniła prawidłowego (zgodnie z przepisami ustawy z dnia 19 grudnia 1980r o zobowiązaniach podatkowych - Dz.U.z 1993r nr 108 poz.486 ze zm.) zaliczenia sum uzyskanych z bezprawnie przeprowadzonych w stosunku do niego postępowań egzekucyjnych w okresie od dnia [...].01. do dnia [...].11.1996r. Prawidłowe zaliczenie zaś tych kwot w sposób fundamentalny wpływa na określenie zaległości opisanej w tej decyzji.
Postanowieniem z dnia [...].08.2003r Nr. [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego K. działając na podstawie art.243 § 1 w zw. z art.240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29.08.1997r Ordynacja Podatkowa (Dz.U. Nr 137 poz.926) wznowił przedmiotowe postępowanie. Okazało się jednak, że zobowiązanie T. A. z tytułu nie wpłacenia przez niego jako płatnika pobranych zaliczek na podatek dochodowy od pracowników - przedawniło się. Dlatego też umorzono postępowanie wszczęte z jego wniosku.
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 7.01.2004r Nr [...] T. A. wniósł o uchylenie decyzji, co uzasadnił tym, że skoro odrębnym postanowieniem wznowiono postępowanie, to nie można było go umorzyć na podstawie art.243 § 1a ustawy Ordynacja Podatkowa decyzją utrzymaną w mocy przez zaskarżoną decyzję.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem.
Stosownie do art.243 ustawy Ordynacja Podatkowa w brzmieniu obowiązującym od 1.01.2003r "W razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania" (§ 1) "Wznowienie postępowania jest niedopuszczalne po upływie terminów przewidzianych w art.68 lub w art.70" (§ 1a).
"Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy" (§ 2).
"Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji" (§ 3).
Żądanie wznowienia postępowania wszczyna się z chwilą jego doręczenia organowi podatkowemu (art.165 § 3), postępowanie wstępne, tzw. wznowieniowe. W toku tego postępowania organ podatkowy ogranicza się do badania, czy:
- a) żądanie pochodzi od strony
- b) żądanie dotyczy postępowania zakończonego decyzją (art.240 § 1 in principio)
- c) kwestionowana decyzja ma charakter ostateczny (j.w.)
- d) w żądaniu wskazano postawę wznowienia (art. 240 § 1 pkt 1-8)
- e) w przypadku żądania na podstawie pkt 4 i 8 § 1 art.240, zachowano miesięczny termin
- f) w przypadku żądania dotyczącego postępowania zakończonego decyzją ostateczną wymiarową bada również kwestię przedawnienia zobowiązania podatkowego lub prawo do wydania decyzji ustalającej wysokość tego zobowiązania (art.243 § 1 a).
Niespełnienie choćby jednej z wymienionych przesłanek uzasadnia wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania (art.243 § 3).
Natomiast art. 243 § 1 a nie upoważnia tego organu do wydania decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania.
Skoro organ I instancji postąpił inaczej, a organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję o tym, to rażąco naruszyły one ten przepis. Przepis ten nie przewiduje kompetencji do wydania decyzji o umorzeniu postępowania.
Dlatego na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c i art.135 u p.p.s.a Sąd orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 tej samej ustawy.