Uzasadnienie
SADNIENIE
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. G. zakwestionował decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 27 listopada 2018r., nr. [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2013r.
Skarga na przedmiotową decyzję została podpisana nazwiskiem i imieniem Z. G. natomiast skarżący został opisany jako "Strona skarżąca; PUH A. K. G. reprezentowana przez pełnomocnika Z. G..
W związku z powyższym Z. G. wezwany został przez Przewodniczącego Wydziału do usunięcia braków formalnych skargi między innymi poprzez złożenie pełnomocnictwa lub uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, ze wskazaniem, którą z osób wymienionych w art. 35 par 1 lub 2 jest podpisany pod skargą pełnomocnik (przytoczono w wezwaniu treść powołanych przepisów) – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W zakreślonym terminie, zgłaszający się pełnomocnik przesłał pismo z wyjaśnieniem, iż znajduje się w kręgu osób mogących pełnić funkcje pełnomocnika K. G., który jest jego synem. W załączeniu jednak zamiast pełnomocnictwa została przedstawiona jedynie umowa sprzedaży w formie aktu notarialnego, potwierdzająca pokrewieństwo.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zainicjowanie kontroli sądowo-administracyjnej wymaga skutecznego wniesienia skargi. W przeciwnym razie, sprawie nie można nadać prawidłowego biegu.
Zgodnie z art. 37 § 1 zd. 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z powyższego przepisu wynika, że na pełnomocniku skarżącego, wnoszącemu do sądu skargę, ciąży obowiązek dołączenia dokumentu pełnomocnictwa, z którego treści wynikać ma umocowanie do działania w imieniu skarżącego.
W myśl art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wobec tego do skargi znajdują zastosowanie art. 46 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a. W przepisach tych ustawodawca wprowadził wymóg podpisania skargi przez skarżącego albo jego przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, a jeżeli skargę wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa, także dołączenia do niej pełnomocnictwa. Odczytywane łącznie regulacje zawarte w art. 37 § 1 i art. 46 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a. mają na celu usunięcie wątpliwości, czy pismo zostało wniesione przez uprawnioną osobę. Na etapie wstępnego badania pisma procesowego brak pełnomocnictwa jest kwalifikowany jako brak formalny przy przyjęciu założenia, że udzielono pełnomocnictwa, a do pisma nie dołączono dokumentu potwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa (por. H. Knysiak-Molczyk, Glosa do postanowienia NSA z 23 czerwca 2005 r., II OZ 519/05, publik.
OSP 2006/5/63; postanowienia NSA z: 15 kwietnia 2014 r., I GSK 577/14 i 17 czerwca 2014 r., II GSK 1375/14). Sąd nie posiada kompetencji do uznania, że nieuzupełniony istotny brak formalny skargi (jakim jest brak pełnomocnictwa dla sporządzającego skargę pełnomocnika) może stać się innego rodzaju brakiem formalnym (brakiem podpisu strony pod skargą), który w dalszym ciągu podlegałby uzupełnieniu (por. postanowienia NSA z: 25 listopada 2010 r., I FSK 916/10; 12 czerwca 2014 r., I FSK 426/14).
W rozpoznawanej sprawie ojciec skarżącego K. G., wnosząc skargę w jego imieniu, nie załączył do niej pełnomocnictwa do reprezentowania w postępowaniu sądowo-administracyjnym. Mimo wezwania Sądu, braku tego w zakreślonym terminie nie uzupełnił.
Brak pełnomocnictwa stanowi brak formalny skargi, który podlega uzupełnieniu w trybie przewidzianym w art. art. 49 § 1 p.p.s.a.. Przepis ten stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Nieuzupełnienie braków formalnych skargi w terminie wywołuje skutek w postaci jej odrzucenia, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 37 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.