Uzasadnienie
Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 grudnia 2011r., znak [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.
Skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniosła w nim, że nie posiada obecnie takich środków finansowych, które umożliwiłyby jej wykonanie zobowiązania podatkowego. Wskazała, że w roku 2011 osiągnęła przychody brutto z wynajmu nieruchomości w wysokości 273.320 zł. Razem z mężem spłaca cztery kredyty na cele mieszkaniowe, a łączna kwota ich rat wynosi 1.800 zł. Ewentualny brak terminowych spłat rat będzie oznaczać wymagalność całej pozostałej do zapłaty kwoty kredytów z odsetkami. Z uwagi na dotychczas zaciągnięte kredyty, małżonkowie nie posiadają zdolności kredytowej, nie mogą zatem zaciągnąć kolejnego kredytu celem dokonania zapłaty należnego podatku.
J.P. wskazała, że razem z mężem są właścicielami siedemnastu lokali mieszkalnych, trzech lokali użytkowych, dwudziestu garaży, domu jednorodzinnego oraz czterech działek. Pomimo to, jej zdaniem, ich sytuacja majątkowa nie jest dobra. Nie posiadają z mężem oszczędności, które pozwoliłyby wykonać zaskarżoną decyzję.
Wykonanie zobowiązania podatkowego, wynikającego z zaskarżonej decyzji w kwocie 581.642 zł wiązałoby się z koniecznością sprzedaży nieruchomości, co byłoby nieodwracalnym pozbawieniem jej i męża możliwości osiągnięcia w przyszłości dochodu z najmu tych nieruchomości. Skarżąca wskazała też, że również na jej męża nałożono obowiązek zapłaty podatku w kwocie 771.718zł. Zdaniem skarżącej, decyzja może wywołać nieodwracalne skutki, jest bowiem mało prawdopodobne, aby udało się odkupić nieruchomości, które zostałyby sprzedane w postępowaniu egzekucyjnym celem wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 - dalej p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wniosek został oparty wyłącznie na drugiej z przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a zatem na możliwości spowodowania w razie wykonania decyzji skutków trudnych do odwrócenia. Skarżąca powołała się na to, że nie jest w stanie uiścić kwoty podatku, wynikającej z zaskarżonej decyzji, zatem jej wykonanie może polegać na sprzedaży nieruchomości w drodze egzekucji administracyjnej. J. P. uważa, że skoro trudne byłoby ponowne zakupienie tych samych nieruchomości, zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd nie podziela powyższego poglądu. Trzeba mieć po pierwsze na uwadze, że skarżąca i jej mąż dysponują znacznym majątkiem, którego wartość z całą pewnością wielokrotnie przekracza wysokość zobowiązań podatkowych na nich ciążących. Nawet jeżeli rzeczywiście przy tak znacznym majątku małżonkowie nie mogliby zaciągnąć kolejnych kredytów, to jednak wyzbycie się – bądź sprzedaż w drodze egzekucji administracyjnej – nawet niewielkiej części majątku umożliwi uregulowanie zobowiązań podatkowych.
Ewentualne zbycie – dobrowolne czy przymusowe – części majątku nie będzie oznaczać trudnych do odwrócenia skutków. Posiadane przez skarżącą i jej męża nieruchomości nie służą im – poza domem jednorodzinnym – do zaspokajania własnych potrzeb mieszkaniowych, ale są wynajmowane, z czego skarżący osiągają znaczny dochód. Istotnie, w razie ewentualnego wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji po jej wykonaniu, ponowny zakup tych samych lokali mieszkalnych, użytkowych, garaży albo nieruchomości nie wydaje się prawdopodobny. Jednak dla prowadzenia działalności, polegającej na wynajmie, nie jest niezbędne posiadanie tych konkretnych nieruchomości i lokali. Skutki, wywołane ewentualnym wykonaniem decyzji mogą zostać zatem odwrócone poprzez zakup lokali czy nieruchomości o podobnej wartości i standardzie, co przy obecnych realiach rynku nieruchomości nie wydaje się niemożliwe.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji, za podstawę przyjmując art. 61 § 3 p.p.s.a.