Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 1196/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 11 maja 2010 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji orzekającej o odpowiedzialności K.S. za zaległości spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dyrektor Izby Skarbowej. Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając skargę kasacyjną, wyrokiem z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 989/11, uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Pismem z dnia 19 lutego 2013 r. pełnomocnik skarżącego cofnął skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 11 maja 2010 r., wskazując, że podatnik pragnie zakończyć spór, zwłaszcza że w odniesieniu do meritum sprawy nastąpiło wznowienie postępowania i kwestia, która dała początek wnioskowi o stwierdzenie nieważności została w sposób odpowiedni zamknięta.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), określanej dalej skrótem "p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Przepis ten ustala więc generalną zasadę o wiążącym sąd oświadczeniu o cofnięciu skargi. Jest to następstwo możliwości rozporządzania przez skarżącego skargą z ograniczeniem, w tym zakresie, ingerencji sądu. Sąd może mianowicie uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne wówczas jedynie, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Ponieważ w niniejszej sprawie Sąd nie znalazł żadnych okoliczności powodujących niedopuszczalność cofnięcia skargi, uznał, że została ona skutecznie cofnięta.
Należy podkreślić, że dopuszczalne jest cofnięcie skargi po uchyleniu przez NSA wyroku sądu pierwszej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. W takiej sytuacji sprawa powraca do wojewódzkiego sądu administracyjnego ze wszystkimi konsekwencjami, jakie się z tym wiążą w zakresie czynności dyspozytywnych stron (B. Dauter, Komentarz do art. 60 p.p.s.a.; źródło Lex).
W związku z tym postępowanie w sprawie umorzono zgodnie z dyspozycją art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a, który obliguje sąd do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 p.p.s.a.).