Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 października 2003 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. rozpoznając odwołanie M. N. od decyzji Wójta Gminy P. przekazało je Wójtowi celem rozpatrzenia według właściwości i nadania biegu sprawie zgodnie z art. 226 par. l bądź art. 227 Ordynacji podatkowej.
W uzasadnieniu postanowienia podano, iż skarżący w odwołaniu nie określił numeru i daty decyzji Wójta. Powołując się na przytoczone w nim przepisy określające właściwość rzeczową Samorządowych Kolegiów Odwoławczych stwierdzono, że kolegia są właściwe w szczególności do rozpatrywania odwołań od decyzji, zażaleń na postanowienia, żądań stwierdzenia nieważności decyzji, czy też żądań wznowienia postępowania. Odwołania te stosownie do treści art. 223 par. l ustawy Ordynacja podatkowa, wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał zaskarżoną decyzję. Z kolei, gdy do organu odwoławczego wpłynęło odwołanie, na mocy przepisu art. 170 ordynacji jest on zobowiązany do niezwłocznego przekazania go organowi właściwemu, co też uczyniono.
W skardze na powyższe postanowienie, wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, M. N. kwestionuje stwierdzenie braku daty i numeru decyzji Wójta, od której wniósł odwołanie podając że jej kopia została dołączona do przedmiotowego odwołania. Z treści skargi wynika, że jej przedmiotem jest postanowienie Wójta Gminy Pleśna nr [...] z dnia [...] października 2003 roku oraz postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 października 2003 roku.
W uzasadnieniu skargi podnoszone są zarzuty związane z postępowaniem organu I instancji mające świadczyć o bezzasadności wezwania do zapłaty podatku od środków transportowych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze domagało się odrzucenia skargi z uwagi na to, iż przedmiotowe postanowienie jest ostateczne i nie przysługuje od niego żaden środek zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przedmiotem kontroli Sądu jest jedynie dopuszczalność skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 października 2003 r. Zakres kontroli Naczelnego Sadu Administracyjnego pod rządem obowiązującej w czasie wydawania zaskarżonego postanowienia do dnia l stycznia 2004 r. ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm./ określał jej przepis art.
16. W świetle tego przepisu Sąd właściwy był między innymi do orzekania w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty.
W niniejszej sprawie wydane postanowienie nie kończy postępowania ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty.
W przepisach ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm./ nie przewidziano możliwości zaskarżenia postanowienia wydanego przez organ w trybie jej art. 170. Identycznie w tej materii przedstawia się możliwość zaskarżenia tego rodzaju postanowienia pod rządem obecnie obowiązującej od dnia l stycznia 2004 roku ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /art. 3 ustawy/ - Dz. U. Nr 153, poz. 1270/, która ma w niniejszej sprawie zastosowanie na mocy art. 97 par. l przepisów wprowadzających tą ustawę /Dz. U. Nr 153, poz. 1271/.
Mając na uwadze powyższe skoro wniesienie skargi było niedopuszczalne, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na mocy art. 58 par. l pkt 6 powołanej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.