Uzasadnienie
Zgodnie z art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym /Dz.U. 1993 nr 94 poz. 431 ze zm./ w brzmieniu obowiązującym od dnia 1.01.1997 r. /nadanym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 4 lipca 1996 r. o zmianie ustaw o podatku rolnym, o lasach, o podatkach i opłatach lokalnych oraz o ochronie przyrody -Dz.U. nr 91 poz. 409 ze zm./, jeżeli gospodarstwo rolne jest współwłasnością albo jest we współposiadaniu dwóch lub więcej osób prawnych lub osób fizycznych, z wyjątkiem małżonków, to grunty tego gospodarstwa stanowią odrębny przedmiot opodatkowania.
W przepisie tym jest mowa o współwłasności /współposiadaniu/ gospodarstwa rolnego a nie współwłasności /współposiadaniu/ gruntów wymienionych w art. 1 ust. 2 ustawy /użytków rolnych, gruntów pod stawami, gruntów pod zabudowaniami/. Stąd też, przepis art. 1 ust. 3 odnosi się do sytuacji, w których przedmiotem współwłasności /współposiadania/ jest całe gospodarstwo rolne, rozumiane jako zespół określonych gruntów stanowiących współwłasność /znajdujących się we współposiadaniu/ wspomnianych osób.
Nie ma natomiast zastosowania do sytuacji, w której dana osoba, tak jak utrzymuje skarżący oprócz gruntów, które stanowią jej wyłączną własność, jest także współwłaścicielem innych gruntów /wymienionych w art. 1 ust. 2 cyt. ustawy/ o powierzchni nieprzekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowego. W takim przypadku stosuje się wyłącznie art. 1 ust. 2 ustawy o podatku rolnym, z którego wynika, że za gospodarstwo rolne do celów podatku rolnego uważa się określone grunty o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha /lub 1 ha przeliczeniowy/, stanowiące własność lub znajdujące się w posiadaniu osoby fizycznej lub prawnej albo jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej.
Należy zaznaczyć, że współwłasność nie jest instytucją samodzielną lecz odmianą własności, o czym stanowi art. 195 Kodeksu cywilnego co oznacza, że wszędzie tam gdzie jest mowa o własności, należy przez to rozumieć również współwłasność, chyba że co innego wynika z przepisów prawa. Jeśli zatem w art. 1 ust. 2 ustawy o podatku rolnym, jest mowa o gruntach stanowiących własność danej osoby należy przez to rozumieć także grunty stanowiące jej współwłasność.
W przeciwnym razie obowiązywałby przepis wyraźnie wyłączający z gospodarstwa rolnego grunty stanowiące współwłasność. Wbrew stanowisku organów orzekających za taki przepis nie można jednak uznać art. 1 ust. 3 ustawy o podatku rolnym. Skoro zaś działka, której sprawa dotyczy, w granicach udziału skarżącego w jej współwłasności, wchodzi w skład gospodarstwa rolnego /w rozumieniu cyt. art. 1 ust. 2/ skarżącego - podlega opodatkowaniu podatkiem rolnym. Podatek od nieruchomości wchodzić może w rachubę jedynie wówczas, gdy ustalenia faktyczne potwierdzą, że grunty stanowiące własność i współwłasność skarżącego mają łącznie powierzchnie mniejszą niż wymagana do celów podatku rolnego. Na tego rodzaju podstawie kwestionowanych decyzji jednakże nie wydano.