Uzasadnienie
Decyzją z 15 maja 2023 r., nr PD-01-9.3120.4.451638.2023.DC, Prezydent Miasta Krakowa orzekł w sprawie zmiany wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2023 dla: właściciela działki Z. S., podatnika S. S. oraz podatnika B. B. Odwołanie w ustawowym terminie od powyższej decyzji złożył A. B. (skarżący).
W związku z powyższym Prezydent postanowieniem z 6 listopada 2023 r., SKO.Pod/4140/807/2023, działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, stwierdził niedopuszczalność odwołania A. B. od ww. decyzji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, wyjaśnił, że na mocy art. 228 § 1 pkt 1 o.p. organ odwoławczy w pierwszej kolejności zobowiązany jest stwierdzić, czy odwołanie jest dopuszczalne. Stwierdzenie niedopuszczalności odwołania zobowiązuje organ do wydania postanowienia o niedopuszczalności odwołania. Zdaniem organu odwołanie nie pochodzi od strony postępowania, a tylko strona może złożyć skutecznie odwołanie Stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca prawny, a także osoba trzecia, o której mowa w art. 110-117c, która z uwagi na swój interes prawny żąda czynności organu podatkowego, do której czynność organu podatkowego się odnosi lub której interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy.
Stroną w postępowaniu podatkowym może być również osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemającą osobowości prawnej inna niż wymieniona w § 1, jeżeli zgodnie z przepisami prawa podatkowego przed powstaniem obowiązku podatkowego ciążą na niej szczególne obowiązki lub zamierza skorzystać z uprawnień wynikających z tego prawa (art. 133 § 1 i § 2 o.p.).
Tymczasem w postępowaniu podatkowym zakończonym decyzją stronami były osoby, którym ustalono łączne zobowiązanie pieniężne byli: S. S. i B. B. oraz właściciel nieruchomości – Z. S. A. B. nie jest adresatem decyzji, od której złożył odwołanie ani też nie jest stroną przedmiotowego postępowania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie podniesiono, że skarżący od lat jest podatnikiem przedmiotowego podatku. Nakazy płatnicze za lata 2019-2023 r. były do niego kierowane i to on płacił należne podatki.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. - Dz. U. z 2023r., poz. 1634, zwanej dalej: "p.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Stosownie zaś do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie.
Skarga okazała się zasadna.
Spór w sprawie dotyczy ustalenia czy skarżący jest stroną postępowania podatkowego w przedmiocie zmiany wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2023. Organ twierdzi, że nie, bowiem decyzja ws. zmiany wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2023, nie została na niego wydana. Skarżący zaś podnosi, że od 2019 r. nakazy płatnicze są na niego wydawane, opłaca je, co oznacza że jest podatnikiem tego podatku.
Odpowiedź na powyższe pytanie, jest w ocenie Sądu twierdząca. Co do zasady zgodnie z art. 133 § 1 o.p. stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca prawny, a także osoba trzecia, o której mowa w art. 110-117c, która z uwagi na swój interes prawny żąda czynności organu podatkowego, do której czynność organu podatkowego się odnosi lub której interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy. Jednakże zgodnie z art. 6c ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym: 1. Osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym), z zastrzeżeniem ust.
- 2. Przepisy art. 6a ust. 6a i 10a stosuje się odpowiednio.
- 2. Łączne zobowiązanie pieniężne należne od przedmiotów opodatkowania stanowiących współwłasność lub znajdujących się w posiadaniu dwóch lub więcej osób fizycznych ustala się w odrębnej decyzji (nakazie płatniczym), który wystawia się na któregokolwiek ze współwłaścicieli (posiadaczy). Jeżeli gospodarstwo rolne prowadzi w całości jedna z tych osób, nakaz płatniczy wystawia się na tę osobę.
W znajdujących się w aktach sprawy nakazach płatniczych z lat 2019 – 2022 oraz załączonego do skargi nakazu za rok 2023, skarżący figuruje jako podatnik obok podatnika S. S. i właściciela Z. S. Skarżący jest bowiem posiadaczem faktycznym przedmiotów opodatkowania. Od lat nie budziło to żadnych wątpliwości organów podatkowych. Organ, w bardzo lapidarnym uzasadnianiu, nie wyjaśnił dlaczego skarżący przestał być uznawany za podatnika tego podatku. Samo wskazanie, że nie wymieniono go w decyzji zmieniającej, nie jest wystarczające do nieuznania go za stronę postepowania w tym przedmiocie, zwłaszcza że w nakazie płatniczym z 2 stycznia 2023 r. za rok 2023 nadal funkcjonuje jako podatnik (k. 4 akt sąd.).
Ponownie rozpatrując sprawę, organ uzna skarżącego za stronę postępowania ws. zmiany wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2023 i rozpatrzy jego odwołanie lub posiadając informację, ze utracił status podatnika tego podatku, wyjaśni to w uzasadnieniu swojego ponownego rozstrzygnięcia.
W tym stanie sprawy, Sąd uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), c) p.p.s.a
O kosztach postępowania sądowego orzeczono zgodnie z art. 200, art. 209 p.p.s.a. Na koszty postępowania w kwocie 200 złożyły się: uiszczony wpis od skargi.