Uzasadnienie
W odpowiedzi na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 kwietnia 2014 roku o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 grudnia 2013 roku w przedmiocie odmowy częściowego umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok skarżąca I.D. zwróciła się z prośbą o zwolnienie jej z tej opłaty. Skarżąca oświadczyła, że nie posiada wystarczającego zabezpieczenia finansowego, które pozwoliłoby na uiszczenie tych kosztów. Do dnia 29 stycznia 2014 roku strona była zatrudniona w A., obecnie w D., jednakże umowa zawarta jest tylko na czas określony.
W związku z tym, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony bez zachowania przewidzianej prawem formy, stronie przesłany został urzędowy formularz "PPF" celem jego wypełnienia i odesłania do tut. sądu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W zakreślonym terminie skarżąca uzupełniła brak. Z zakreślenia dokonanego w rubryce 4 formularza wynika, że strona domaga się zwolnienia od kosztów sądowych w całości. We wniosku skarżąca oświadczyła, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z 19-letnią córką, E.D.. Ich miesięczny dochód wynosi 2.500 zł i stanowi go wynagrodzenie za pracę skarżącej w wysokości 2.000 zł brutto oraz alimenty na córkę w wysokości 500 zł. Skarżąca zamieszkuje w mieszkaniu o powierzchni 26,88 m² wynajętym od Zarządu Budynków Komunalnych. Nie posiada zasobów pieniężnych, ani cennych przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy I.D. podniosła, iż pogarsza się jej stan zdrowia psychicznego. Od 2 maja 2014 roku strona przebywa na zwolnieniu lekarskim i prawdopodobnie w najbliższym czasie nie wróci do pracy. Ma zwiększone dawki leków antydepresyjnych.
Mając powyższe na uwadze, zważono, co następuje:
Zwolnienie od kosztów sądowych stanowi odstępstwo od generalnej zasady wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zatem instytucja prawa pomocy winna być stosowana jedynie w przypadkach wyjątkowych, gdy wnioskodawca nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania.
Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym, którego przyznania domaga się skarżąca, obejmuje m. in. zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest formą dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno sprowadzać się do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe.
W ocenie orzekającego w przedmiotowej sprawie I.D. uwiarygodniła, że nie posiada dostatecznych środków na pokrycie kosztów sądowych w zainicjowanym postępowaniu. Aktualnie jedynym źródłem utrzymania skarżącej jest wynagrodzenie za pracę w wysokości 2.000 zł brutto. Umowa o pracę zawarta jest na czas określony do 31 października 2014 roku. Na córkę skarżąca pobiera alimenty w wysokości 500 zł. Miesięczne środki, którymi strona dysponuje nie są wysokie zważywszy na aktualny poziom cen za dobra i usługi oraz wydatki związane z leczeniem. Tym bardziej, że aktualnie stan zdrowia psychicznego skarżącej uległ pogorszeniu i zmuszona jest ona przyjmować zwiększone dawki lekarstw, co niewątpliwie wiąże się z dodatkowymi wydatkami. Skarżąca nie posiada przy tym żadnego majątku, oszczędności, ani przedmiotów wartościowych, które mogłyby zostać spieniężone. Nie jest ona zatem w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu siebie i córki.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.