Uzasadnienie
A. M. i M.M. wezwali Radę Miejską w Tarnowie pismem z dnia 23 sierpnia 2013r. (data stempla pocztowego) do usunięcia naruszenia prawa w związku z uchwałą z dnia 24 marca 2011r., nr VIII/78/2011 w przedmiocie zasad udzielania dotacji celowej. Organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie. W dniu 13 listopada 2013r. A. M. i M.M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na wyżej opisaną uchwałę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skargę, wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia sąd administracyjny zobligowany jest odrzucić w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270- dalej p.p.s.a.)
Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2013r., poz. 594 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z przepisu tego wynika w sposób wyraźny, że warunkiem wniesienia skargi na uchwałę rady gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, a zatem również na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest wezwanie na piśmie właściwego organu do wykonania orzeczenia sądu. Jak wynika z uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007r., sygn. akt II OPS 2/07 (OSNAiWSA 2007/3/60), przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g.
Wniosek taki wynika a contrario z art. 102a ustawy o samorządzie gminnym, który wyłącza jedynie zastosowanie w tych sprawach art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. Wyłączenie to oznacza, że pozostałe przepisy tej ustawy dotyczące wnoszenia skargi do sądu administracyjnego będą miały zastosowanie, o ile ustawa o samorządzie gminnym nie stanowi inaczej. Z art. 53 § 1 p.p.s.a. wynika termin trzydziestodniowy do wnoszenia skargi i ma on zastosowanie w sytuacji, gdy organ udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i biegnie od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi. Art. 53 § 2 p.p.s.a., odnoszący się do sytuacji, gdy organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, statuuje sześćdziesięciodniowy termin dla wniesienia skargi i biegnie od dnia wniesienia tego wezwania do organu.
Istotne jest jedynie to, by przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia, a wezwanie to ma być bezskuteczne. O bezskuteczności wezwania natomiast można mówić zarówno wówczas, gdy właściwy organ nie uwzględni wezwania i to stanowisko przedstawi w odpowiedzi na wezwanie, jak i wtedy, gdy właściwy organ gminy nie zajmie stanowiska w sprawie wezwania i nie udzieli odpowiedzi skarżącemu. W każdym z tych przypadków jednak będzie miał zastosowanie inny termin dla wniesienia skargi - bądź trzydziestodniowy, bądź też sześćdziesięciodniowy. Jeśli skarżący po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia otrzyma odpowiedź na wezwanie i stwierdzi, że nie jest ono skuteczne, to wówczas może wnieść skargę do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia otrzymania odpowiedzi na wezwanie. Ów termin trzydziestodniowy do wniesienia skargi zaczyna biec tylko wówczas, gdy doręczenie odpowiedzi na wezwanie nastąpi przed upływem sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania, chyba że skarżący już wcześniej nie czekając na odpowiedź złoży skargę. Jeśli natomiast organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, a skarżący wyczekuje na stanowisko organu, to powinien wnieść skargę w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania.
W niniejszej sprawie organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skarga została natomiast wniesiona z uchybieniem sześćdziesięciodniowego terminu do jej wniesienia.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie I. postanowienia, za podstawę przyjmując art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
W punkcie II. orzeczono o zwrocie uiszczonego wpisu, biorąc za podstawę art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.