Uzasadnienie
Pierwszy Urząd Skarbowy w [...] decyzjami z dnia [...] 2002r. ustalił dla małżeństwa A. i G. S. podatek od towarów i usług z tytułu importu odzieży używanej z zagranicy według dokumentów odprawy celnej [...],[...], oraz [...].Powołał się przy tym na decyzję Głównego Urzędu Ceł z dnia 31 lipca 2001 r oraz art. lic ust 1 i 2 oraz art. 15 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 póz. 50 z późniejszymi zmianami).
Od decyzji tej podatnicy wnieśli odwołanie do Izby Skarbowej domagając się ich uchylenia i umorzenia postępowania w sprawie.
Zarzucili, że odzież sprowadzona z Niemiec jest odzieżą pochodzącą z Unii Europejskiej. Ponadto podnieśli, iż decyzje Głównego Urzędu Ceł na podstawie których Urząd Skarbowy ustalił zobowiązanie podatkowe w VAT zostały zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Izba Skarbowa w [...] decyzjami z dnia 28 czerwca 2002 r utrzymała w mocy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu wskazano, że wyniku prowadzonego przez organy celne postępowania w przedmiocie ustalenia pochodzenia importowanego towaru, mającego wpływ na wysokość cła, Prezes Głównego Urzędu Ceł ostateczną decyzją z dnia [...].2001r. uchylił decyzje Urzędu Celnego w [...] w części dotyczącej stawki celnej i kwoty długu celnego oraz orzekł stawkę celną w wysokości 60% i prawidłową kwotę długu celnego. Powyższe ustalenia skutkowały zmianą podstawy wymiaru podatku od towarów i usług. Zgodnie bowiem z art. 15 ust 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym podstawą opodatkowania podatkiem VAT w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło.
Podkreślono także, iż organem właściwym do orzekania w zakresie pochodzenia importowanego towaru, jego wartości celnej oraz wysokości cła, zgodnie z przepisami kodeksu celnego, jest organ celny. Dlatego wydana przez niego ostateczna decyzja administracyjna w powyższym zakresie jest wiążąca dla organu podatkowego. W związku z tym nie ma znaczenia podnoszony w odwołaniu argument dotyczący pochodzenia importowanej odzieży.
W skargach wniesiono o uchylenie zaskarżonych decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.
Zarzucono, że zaskarżone decyzje zostały wydane na podstawie decyzji Głównego Urzędu Ceł, na które także zostały wniesione skargi do sądu administracyjnego, których jeszcze nie rozpoznano.
W takiej sytuacji opieranie się przez organy podatkowe na nieprawomocnych decyzjach celnych uznano za czynienie z prawa użytku, który stoi w rażącej sprzeczności z jego społeczno gospodarczym przeznaczeniem.
Izba Skarbowa w [...] wniosła o oddalenie skarg i podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wskazano przy tym, że zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego organy podatkowe nie mają obowiązku oczekiwania na rozstrzygnięcie skargi na decyzję organu celnego, ale muszą brać pod uwagę stan istniejący w chwili wydawania zaskarżonych decyzji. W toku postępowania sądowego Izba Celna w [...] poinformowała, że decyzje Prezesa Głównego Urzędu Ceł dotyczące zgłoszeń celnych objętych sporem w niniejszej sprawie nie zostały zaskarżone do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skargi nie są uzasadnione
Prawidłowe ustalenie wysokości cła ma istotne znaczenie dla wysokości podatku od towarów i usług bowiem zgodnie z art. 15 ust 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło.
Podatnicy, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła obowiązani są zgodnie z art. 11 ust 1 powyższej ustawy do obliczenia i wykazania w zgłoszeniu celnym kwoty podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, z uwzględnieniem obowiązujących stawek. Natomiast organ celny jest obowiązany do sprawdzenia kwoty podatków wykazanych przez podatnika w zgłoszeniu celnym. Jeśli kwoty podatków zostały wykazane przez podatnika nieprawidłowo, organ celny oblicza te kwoty w prawidłowej wysokości i wykazuje je w zgłoszeniu celnym.
Jeżeli organ celny nie pobrał podatku lub pobrał podatek w kwocie niższej od należnej, to na podstawie art. lic ust 1 wyżej wymienionej ustawy właściwy dla podatnika organ podatkowy wydaje decyzję ustalającą podatek w prawidłowej wysokości.
W tych warunkach szczególnie mocno przestrzegać należy tych zasad porządku prawnego, które nakazuj ą traktować jako obowiązek prawny respektowanie uregulowań wynikających z decyzji ostatecznych. Służy to jasności i stabilności porządku wynikającego z rozstrzygnięć indywidualnych. Z tych przyczyn niedopuszczalne jest dążenie, aby w sprawie dotyczącej wymiaru podatku od towarów i usług określać inną wysokość wartości celnej lub cała niż wynikająca z ostatecznych decyzji organów celnych.
Ponieważ w omawianej sprawie wielkości te zostały określone w ostatecznych decyzjach Głównego Urzędu Ceł to pozostają wiążące dopóki nie zostaną uchylone przez sąd lub wzruszone w trybie administracyjnym.
Zasadnie przy tym Izba Skarbowa powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 stycznia 1999 r wydany w sprawie sygn akt III SA/4728/97 (OSP 2000/1/16) z którego uzasadnienia wynika, że ani sąd, ani organy podatkowe nie mają obowiązku, a nawet potrzeby oczekiwania na rozstrzygnięcie skargi na decyzję organu celnego.
Sądy administracyjne sprawując kontrolę decyzji administracyjnych jedynie co do ich zgodności z prawem biorą pod uwagę stan istniejący w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Nie sposób bowiem zarzucić organowi administracyjnemu naruszenia prawa, jeśli okoliczność uzasadniająca wzruszenie wydanej decyzji nie istniała w momencie jej wydania. Jeżeli w momencie wydania decyzji przez Izbę Skarbową decyzje organów celnych określające wysokość cła były ostateczne, to organy podatkowe były uprawnione do określenia wysokości podatku na podstawie wartości celnej towarów wynikającej z tych decyzji. Nawet gdyby w chwili rozpatrywania niniejszej skargi decyzje celne już nie istniały, na skutek uchylenia ich przez sąd administracyjny, to skarga i tak podlegałaby oddaleniu.
Nie można uchylić decyzji, jeżeli organ administracyjny nie naruszył prawa. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Rozpoznając sprawę oparto się na art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153 póz. 1271 z późniejszymi zmianami) stanowiącym, że sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.