Uzasadnienie
W dniu [...] 2000 roku pomiędzy Przedsiębiorstwem Państwowym "Polskie Koleje Państwowe" z siedzibą w [...], jako sprzedającym, a I. i M. D., jako kupującymi, została zawarta umowa notarialna Rep A Nr [...] na podstawie, której I. i M. D. nabyli własność lokalu mieszkalnego nr A stanowiącego odrębną własność, położonego w budynku przy ul. [...] nr [...] wraz udziałem w częściach wspólnych budynku oraz we współużytkowaniu wieczystym działki nr 1. Od transakcji tej notariusz pobrał opłatę skarbową w łącznej wysokości [...], w tym od lokalu mieszkalnego -[...] zł i [...] zł od wartości prawa użytkowania gruntu.
W dniu [...] 2000 roku I. i M. D. złożyli wniosek o stwierdzenie nadpłaty opłaty skarbowej.
Decyzją z dnia [...] 2001 roku Nr [...] Urząd Skarbowy Kraków [...] działając w trybie art. 207 oraz art. 79 § l Ordynacji podatkowej, a także art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 listopada 1989 roku o opłacie skarbowej /Dz. U. Nr 4 póz. 23 ze zm./ odmówił stwierdzenia nadpłaty z tytułu opłaty skarbowej, pobranej przez płatnika od przedmiotowego aktu notarialnego.
Strona od tej decyzji nie wniosła odwołania. Skarżący złożyli jednak na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, którą jednak Sąd postanowieniem z dnia 20 marca 2002 roku sygn. akt I SA/Kr 434/02 Sąd odrzucił, ze względu na niewyczerpanie przysługujących mu środków odwoławczych.
Następnie w dniu [...] 2002 roku skarżący złożyli wniosek o zmianę decyzji Nr [...] i jednocześnie o przywrócenie terminu do złożenia tego wniosku.
Decyzja z dnia [...] 2002 roku Nr [...] Urząd Skarbowy [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zmiany decyzji ostatecznej z uwagi na art. 256 § l Ordynacji podatkowej, stwierdzając, iż strony zostały prawidłowo pouczone o sposobie i terminie wniesienia odwołania, a nadto stwierdzono, iż stosownie do art. 256 § l Ordynacji podatkowej, organ podatkowy odmawia wszczęcia postępowania w sprawie zmiany decyzji ostatecznej, jeżeli żądanie zostało wniesione po upływie roku od jej doręczenia, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce.
Natomiast decyzja z dnia [...] 2002 roku Nr [...] Urząd Skarbowy [...] umorzył postępowanie w sprawie żądania wszczęcia przywrócenia terminu do złożenia wniosku o zmianę decyzji w trybie art. 253 Ordynacji podatkowej. Wniosek ten uznano za bezprzedmiotowy z uwagi na brak ustawowego ograniczenia czasowego do złożenia takiego wniosku.
W odwołaniu od obu powyższych decyzji z dnia [...] 2002 roku skarżący I. i M. D., podnieśli, iż działali w zaufaniu do organów państwowych i nie można ich karać za nieznajomość przepisów prawa. Podnieśli także, iż czują się pokrzywdzeni, ponieważ inne osoby, które się wiele razy odwoływały otrzymały zwrot z Urzędu skarbowego uiszczonej opłaty skarbowej z odsetkami, więc i oni powinni otrzymać swoje pieniądze z powrotem.
Izba Skarbowa w [...] decyzją z dnia 7 sierpnia 2002 roku Nr [...] działając na podstawie art. 220 § 2 oraz art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej utrzymała w mocy zaskarżoną decyzje, stwierdzając, iż zgodnie art. 256 § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy odmówił wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, jeżeli żądanie w tej sprawie zostało wniesione po upływie roku od jej doręczenia, a w niniejszej sprawie termin ten został przekroczony.
Nadto Izba Skarbowa w [...] decyzją z dnia 7 sierpnia 2002 roku Nr [...] uchyliła w całości zaskarżona decyzję i odmówiła przywrócenia terminu do złożenia wniosku o zmianę zaskarżonej decyzji ostatecznej. W uzasadnieniu tej decyzji Izba stwierdziła, iż zgodnie z art. 162 Ordynacji podatkowej, termin, któremu uchybiono może zostać przywrócony na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, a podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi. Dodatkowo Izba Skarbowa powołała się na przekroczenie przez skarżących rocznego terminu z art. 256 Ordynacji podatkowej. Umorzenie przez Urząd Skarbowy postępowania w sprawie przywrócenia terminu uzasadnione jest, zdaniem Izby tym, że brak jest ustawowego ograniczenia do złożenia wniosku o zmianę decyzji ostatecznej w świetle art. 253 Ordynacji.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie I. i M. D. nie zgadzają się z powyższymi decyzjami i podnoszą ponownie te same argumenty, co poprzednio w do wołaniu. Stwierdzić należy, iż co prawda skarżący w skardze powołują wskazują w skardze tylko jeden numer decyzji Izby Skarbowej - tj. [...] z dnia 7 sierpnia 2002 roku, jednak z treści skargi wnosić należy, iż kwestionują obie decyzje, podnosząc, iż czują się oszukani i rozgoryczeni tym, że osoby, które kwestionowały decyzje organów podatkowych otrzymały zwrot uiszczonej niesłusznie opłaty skarbowej wraz z odsetkami, a oni ponieśli wysoką nienależną opłatę skarbową i nie otrzymali jej zwrotu. Wobec tych wątpliwości Sąd zwrócił się do skarżących o złożenie oświadczenia ich skarga dotyczy obydwu wydanych decyzji w dniu 7 sierpnia 2002 roku tj. Decyzji Nr [...] oraz [...]. W odpowiedzi na to pismo, skarżący złożyli oświadczenie, iż w istocie skarżą obydwie wymienione powyżej decyzje.
Izba Skarbowa w [...] w odpowiedzi na skargę wniosła o uchylenie decyzji z dnia 7 sierpnia 2002 roku Nr [...] odmawiającej przywrócenia terminu do złożenia wniosku o zmianę decyzji ostatecznej. Analizując ponownie wniosek skarżących Izba Skarbowa stwierdziła, iż rozstrzygnięcie organu I instancji umarzające postępowanie w sprawie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o zmianę decyzji w trybie art. 253 Ordynacji podatkowej było prawidłowe, niemniej uzasadnienie rozstrzygnięcia brakiem ustawowego ograniczenia czasowego do złożenia wniosku jest niezrozumiałe i nie znajduje uzasadnienia. Rozstrzygnięcie w postępowaniu odwoławczym, zawierające merytoryczne przeczenie odmawiające przywrócenia terminu, w świetle stanowiska doktryny jest nieprawidłowe, jednak Izba nie mogła zastosować instytucji reformacji, dlatego wydała taką decyzję.
Na żądanie Sądu Izba Skarbowa w [...] uzupełniając odpowiedź na skargę w dniu [...] 2005 roku, w całości podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Nr [...] - odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie zmiany decyzji ostatecznej, podnosząc ponownie, że żądanie zostało wniesione po upływie roku od jej doręczenia. Zatem skoro został przekroczony roczny termin, decyzja jest nie tylko zgodna z prawem, ale co więcej rozstrzygnięcie nie mogło być inne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwęglenie
Na wstępie zauważyć należy, iż sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie z uwagi na przepis art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 póz. 1271 ze zm./, który stanowi, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 póz. 1270/.
Zgodnie z treścią art. 256 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym w chwili wydawania decyzji, organ podatkowy odmawia wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, jeśli żądanie zostało wniesione po upływie roku od jej doręczenia. Ponieważ skarżący domagali się zmiany decyzji ostatecznej z dnia [...] 2001 roku Nr [...] i jednocześnie, zdając sobie sprawę z przekroczenia terminu do wniesienia przedmiotowego żądania, wnieśli o przywrócenie terminu do złożenia tego wniosku, słusznie organy podatkowe wydały dwie decyzje: jedną w przedmiocie przywrócenia terminu, a drugą w przedmiocie zasadności wszczęcia postępowania w sprawie zmiany decyzji ostatecznej.
Zdaniem Sądu, Izba Skarbowa w [...], wydając, jako organ drugiej instancji decyzję w przedmiocie przywrócenia terminu, zajęła prawidłowe stanowisko, co do charakteru terminu, o którym mowa powyższych art. 256 Ordynacji podatkowej, pomimo, sporów w doktrynie w tym przedmiocie.
W ocenie Sądu orzekającego w tym składzie, jest to termin prawa procesowego, a więc przywracany, jednakże wobec powyższego, powinien być konsekwencji najpierw rozpoznany wniosek o przywrócenie terminu, a następnie dopiero wtedy można rozpoznać wniosek o wszczęcie nadzwyczajnego postępowania w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej.
Aby umożliwić organom załatwienie wniosków powyższych prawidłowej kolejności, należało obie zaskarżone decyzje uchylić.
Z powyższych względów Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 póz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.