Uzasadnienie
Dyrektor Urzędu celnego w R. objął procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym, według dokumentu SAD. materiały reklamowe w postaci zadrukowanych i niezadrukowanych samoprzylepnych naklejek na szyby wystawowe o wadze 177 kg. Towar zgłoszony był do tej procedury przez spółkę akcyjną. która złożyła wniosek o zwolnienie go od cła.
Funkcjonariusz celny odmówił zwolnienia od cła, a w dokumencie SAD określono kwotę długu celnego. Spółka sporządziła wniosek do dyrektora Urzędu celnego o wszczęcie postępowania i wydanie decyzji zwalniającej od cła przedmiotowe naklejki w oparciu o art. 190 par. 1 ust. 14 Kodeksu celnego. Spółka wyjaśniła. że naklejki będą wykorzystywane przy oklejaniu szyb wystawowych punktów sprzedaży prowadzących dystrybucję jej wyrobów. Nie są one przeznaczone do obrotu handlowego, a wyłącznie do prowadzenia kampanii reklamowej. Podniosła również, że wcześniejsze dostawy materiałów reklamowych w innym urzędzie objęte były zwolnieniem.
Dyrektor Urzędu celnego w R. działając na podstawie art. 65 par. 4 pkt 1 w związku z art. 190 par. 1 ust. 14 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny uznał zgłoszenie celne zawarte w dokumencie SAD za prawidłowe. Organ celny stwierdził, że zgodnie z przytoczonym art. 190 par. 1 pkt 14 Kodeksu celnego, przywóz w ramach ustanowionych norm jest wolny od cła, jeżeli przedmiotem przywozu są materiały reklamowe nie mające wartości handlowej, służące do reklamy, przywożone w niewielkich ilościach przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą.
Dyrektor Urzędu celnego uznał, że sprowadzone naklejki są materiałem reklamowym nie posiadającym wartości handlowej i służącym do reklamy działalności gospodarczej spółki. Stwierdził jednak, że ilość tego towaru około 500 sztuk kompletów powoduje. że nie jest spełniony warunek, aby towar taki był przywieziony w niewielkiej ilości.
Od powyższej decyzji spółka złożyła odwołanie, w którym podała, że użyte w art. 190 par. 1 pkt 14 Kodeksu celnego określenie "niewielka ilość" jest pojęciem nieostrym i winno być interpretowane w realiach gospodarki rynkowej, mając na uwadze wielkość produkcji oraz prowadzenie kampanii reklamowej na terenie całego kraju oraz uwzględniając liczbę punktów sprzedaży.
Prezes GUC utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Stwierdził, że nie znajduje podstaw do uchylenia decyzji dyrektora Urzędu celnego w R., a interpretację określenia "niewielka ilość" należy przeprowadzić posiłkując się postanowieniami Konwencji Genewskiej z dnia 7.11.1952 r. dla ułatwienia importu próbek handlowych i materiałów reklamowych, ratyfikowanej przez stronę polską /Dz.U. 1960 nr 38 poz. 221/. Zgodnie z art. 87 Konstytucji, uregulowania zawarte w Konwencji są normami bezwzględnie obowiązującymi. Ponadto Prezes GUC wskazał, że kryterium "niewielkiej ilości" musi być rozumiane obiektywnie, a nie w zależności od woli podmiotu dokonującego obrotu towarowego z zagranicą.
Decyzję Prezesa GUC spółka zaskarżyła do NSA zarzucając naruszenie przepisów prawa materiałowego i przepisów Kpa.
Zdaniem spółki, Konwencja nie powinna mieć zastosowania w sprawie, bowiem enumeratywnie wskazuje materiały reklamowe, do jakich ma ona zastosowanie, a wśród nich nie ma nalepek. W ocenie skarżącej, Konwencja określając normy ilościowe posługuje się pojęciem "minimalnych ilości". natomiast art. 190 par. 1 pkt 14 Kodeksu celnego pojęciem "niewielkich ilości" i oba pojęcia są różne zakresowo.
NSA uznał skargę za zasadną i podniósł, że w świetle art. 91 ust. 1 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r., ratyfikowane umowy międzynarodowe po ich ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw. stanowią część krajowego porządku prawnego. Są bowiem źródłami powszechnie obowiązującego prawa RP. zgodnie z art. 87 Konstytucji i z tej przyczyny ratyfikowana przez stronę polską w sierpniu 1960 roku Konwencja stanowi źródło prawa.
Art. IV Konwencji odnosi się do katalogów, cenników i notatek handlowych. Przedmiotem importu w rozpatrywanej sprawie były naklejki na szyby wystawowe i wobec enumeratywnego wyliczenia w tym przepisie materiałów reklamowych, do jakich się Konwencja odnosi, zdaniem sądu żaden przepis prawa nie upoważnia do stosowania postanowień Konwencji do innych sytuacji, niż określone w tym akcie.
NSA podniósł, że kwestię importu naklejek na szyby reklamowe jako nie objętych postanowieniem Konwencji genewskiej należało rozstrzygnąć wyłącznie w oparciu o art. 190 par. 1 pkt 14 Kodeksu celnego. Zgodnie z tym przepisem, przywóz towarów z zagranicy w ramach ustanowionych norm zwolniony jest od cła, jeżeli przedmiotem przywozu są wzorce, modele, próbki i materiały nie mające wartości handlowej, służące do reklamy lub akwizycji, przywożone w niewielkich ilościach przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą.
Określenie "niewielka ilość" jest nieostre, niejednoznaczne i ocenne. W Kodeksie celnym ustawodawca zrezygnował z liczbowego wskaźnika i tym samym zobligował organy celne do badania i ustalania w każdym indywidualnym przypadku, czy import materiałów reklamowych jest "niewielki". Decyzje wydane w oparciu o przytoczony przepis, są więc decyzjami uznaniowymi.
Organy celne wydając decyzje na podstawie powyższego przepisu muszą uwzględniać prawidła logiki i doświadczenia. Jeżeli importerem jest podmiot gospodarczy prowadzący swoją działalność w jednym punkcie sprzedaży detalicznej, to zdaniem NSA powyższe określenie będzie miało inne znaczenie, niż takie same materiały reklamowe, importowane przez podmiot gospodarczy prowadzący działalność w całej Polsce.
W ocenie NSA, Prezes GUC nie uwzględnił rozmiarów prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej /na terenie całego kraju, w bardzo wielu punktach sprzedaży/. Z tych względów NSA zaskarżoną decyzję uchylił.