Uzasadnienie
W dniu 21 października 2010r. Dyrektor Izby Skarbowej wydał decyzję nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiąc kwiecień 2005r. Decyzja ta została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 26 października 2010r. Strona została w niej prawidłowo pouczona o sposobie i terminie zaskarżenia.
W ostatnim dniu ustawowego terminu, tj. 25 listopada 2010r. Z.K.złożył skargę na powyższą decyzję drogą pocztową, z tym, że zarówno na kopercie, jak i na potwierdzeniu nadania, adresata wskazał w następujący sposób: "Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, ul. Rakowicka 10 za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej,[...]".
Wobec powyższego urząd pocztowy skierował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, do którego skarga wpłynęła w dniu 29 listopada 2010r. Następnie, w dniu 2 grudnia 2010r. Sąd przekazał skargę organowi właściwemu, tj. Dyrektorowi Izby Skarbowej, który z kolei zgodnie z procedurą przesłał ją z powrotem do sądu wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią, w której wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na przekroczenie terminu do jej wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.), skargę do Sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Należy to uczynić w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do Sądu. W świetle art. 58 §1 pkt 2 p.p.s.a. uchybienie terminowi pociąga za sobą konsekwencję w postaci odrzucenia skargi.
W niniejszej sprawie Skarżący został prawidłowo pouczony o sposobie i terminie zaskarżenia ostatecznej decyzji, która zapadła w jego sprawie. Jak wskazano powyżej, skargę wnosi się do Sądu, jednakże za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Oznacza to, że adresatem przesyłki pocztowej, zawierającej skargę powinien być wyłącznie organ. Inne oznaczenie adresata jest wadliwe i w niniejszej sprawie doprowadziło do doręczenia przesyłki bezpośrednio Sądowi, z pominięciem organu (Dyrektora Izby Skarbowej), który przez to został pozbawiony możliwości przedstawienia sądowi akt postępowania administracyjnego oraz odpowiedzi na skargę, co jest konieczne do merytorycznego rozpoznania sprawy przez Sąd.
W tym miejscu należy wyjaśnić, że Sąd administracyjny jest wprawdzie właściwy do rozpoznania skargi, jednakże na mocy powołanych powyżej przepisów nie jest dopuszczalne pominięcie pośredniego trybu wnoszenia skargi i rozpoznanie skargi, która została wniesiona bezpośrednio do Sądu, z pominięciem organu. Nie istnieją bowiem przepisy, które pozwoliłyby Sądowi na uzdrowienie wadliwej czynności prawnej, polegającej na wniesieniu skargi bezpośrednio do Sądu. Brak jest też przepisów, które bezpośrednio nakładałyby na sąd obowiązek przekazania takiej skargi organowi (vide postanowienia WSA we Wrocławiu z 12 lutego 2008r. sygn. akt: II SA/Wr 743/07).
Tutejszy sąd podzielił jednak stanowisko wyrażone w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide postanowienie NSA z 29 maja 2008r. sygn. akt: I FSK 631/08 publ. w cbois.) i przekazał skargę właściwemu organowi. W takiej sytuacji o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. decyduje data nadania skargi przez Sąd pod adres właściwego organu (patrz. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 103).
Mając na względzie powyższe założenia, dniem wniesienia skargi w niniejszej sprawie jest dzień, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wysłał skargę do Dyrektora Izby Skarbowej, tj. 2 grudnia 2010r. Skarga została zatem wniesiona z przekroczeniem 30 dniowego terminu, który upłynął dnia 25 listopada 2010r.
Wobec powyższego, na zasadzie art. 58 §1pkt 2 i art. 160 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.