Uzasadnienie
W dniu [...].01.2003 r. Instytucja Filmowa "[...]" w K. złożyła wniosek o zarachowanie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, i za styczeń 2003 r. na poczet podatku od nieruchomości począwszy od lutego 2003 r. do grudnia 2003 r. oraz o zwrot nadpłaty w kwocie 34364,35 zł. Równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty podatnik złożył korekty deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości za lata 1998 – 2003. Jako uzasadnienie wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatnik powołał się na pismo Zastępcy Dyrektora departamentu Podatków Lokalnych i Katastru z dnia 26.07.2002 r. nr LK-841/LP/02/IP, opublikowane w Biuletynie Skarbowym nr 4/2002, zgodnie z którym nieruchomości państwowych i samorządowych instytucji kultury podlegają podatkowi od nieruchomości według stawek przewidzianych dla gruntów i budynków pozostałych, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, które należy opodatkować według stawek właściwych dla budynków i gruntów związanych z działalnością gospodarcza.
Instytucja Filmowa "[...] w dniu [...].01.2003 r. w odpowiedzi na pismo z dnia [...]10.2002 r. w sprawie opodatkowania podatkiem od nieruchomości samorządowych instytucji filmowych, uzyskała wyjaśnienie Ministerstwa Finansów, iż stanowisko zamieszczone w Biuletynie Skarbowym nr 4 z 2002 r. dotyczy również samorządowych instytucji kultury. W ocenie podatnika, powinien on być opodatkowany podatkiem od nieruchomości według stawek ustalonych dla budynków i gruntów pozostałych z wyjątkiem budynków wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej.
Decyzją z dnia [...]06.2003 r. Nr [...] Prezydent Miasta odmówił podatnikowi stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 1998 – 2003. w kwocie 37455,30 zł. Organ I instancji przyjął, że Instytucja Filmowa "[...]" w K. od dnia [...].01.1999 r. jest samodzielną samorządowa jednostką organizacyjną kinematografii, jest instytucja filmową w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 lipca 1987 r. o kinematografii (Dz. U. Nr 22, poz. 127 z późn. zm.). Przedmiotem działalności podatnika zgodnie ze statutem jest upowszechnianie kultury filmowej, dystrybucja filmów, produkcja filmów oraz inna działalność służąca realizacji tych zadań.
W ocenie organu podatkowego I instancji działalność kina jest działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 z późn. zm.), a instytucja filmowa jest przedsiębiorcą. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym od dnia 01.01.2003 r. grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą należy uznać jako nieruchomości związane z działalnością gospodarczą.
W związku z powyższym, w ocenie organu podatkowego I instancji nieruchomości będące w posiadaniu podatnika podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek przewidzianych dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą.
Od powyższej decyzji podatnik wniósł odwołanie, zarzucają dokonanie przez organ podatkowy błędnych ustaleń w zakresie statusu podatnika. Zgodnie bowiem z obowiązującymi przepisami podatnik nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy Prawo działalności gospodarczej. Podatnik jest samodzielną samorządowa jednostką organizacyjną kinematografii w rozumieniu przepisów cyt. ustawy o kinematografii, posiada osobowość prawną i jest wpisany do Rejestru Instytucji Filmowych.
Decyzją z dnia 29.09.2003 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...], uznając ją za prawidłową, chociaż z innych przyczyn niż podano w uzasadnieniu tej decyzji. Organ II instancji stwierdził, że podatnik jest samorządową osobą prawną utworzoną na podstawie odrębnej ustawy i nie może być uznany za przedsiębiorcę. Tym samym grunty będące w jego posiadaniu nie będą opodatkowane według stawek wyższych jak grunty związane z działalnością gospodarczą.
Natomiast budynki jako związane z działalnością gospodarczą jednostek organizacyjnych sektora finansów publicznych, jakim jest kino, odpłatnie wyświetlające filmy, prowadzące sprzedaż biletów na projekcje filmowe winny być opodatkowane według wyższych stawek. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że członkowie składów orzekających kolegium przy orzekaniu są związani wyłącznie przepisami powszechnie obowiązującego prawa, a zatem nie są związani wyjaśnieniami zamieszczonymi w Biuletynie Skarbowym nr 4 z 2002 r.
Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego podatnik złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca wskazała, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo ustaliło jej status jako samorządowej osoby prawnej utworzonej na podstawie odrębnej ustawy, lecz błędnie przyjęło, ze budynki związane z działalnością gospodarczą, zarobkową tych jednostek winny być opodatkowane według stawek wyższych, takich jak dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w tej samej decyzji uznano jednak, że grunty będą opodatkowane według stawek niższych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.
Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego i procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Na podstawie przepisu art. 72 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku.
Zgodnie z przepisem art. 75 par. 2 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa wniosek o stwierdzenie nadpłaty może złożyć podatnik, którego zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w przepisie art. 21 par. 1 pkt 1, jeżeli w deklaracjach innych niż wymienione w art. 73 par. 2 pkt 2 i 3 podatnik wykonał zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacił zadeklarowany podatek.
Na mocy przepisu art. 3 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. jedn. Dz. U. Nr 9, poz. 84 z późn. zm. – w brzmieniu obowiązującym do 31.12.2002 r.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m. in.: budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza lub leśna, grunty nie objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym. Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 cyt. Ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 2003 r. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ustawodawca w art. 1 a pkt 3 cyt. ustawy wprowadził definicję gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a mianowicie grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to co do zasady grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.
Instytucja Filmowa "[...]" w K. jest samodzielną jednostką organizacyjną kinematografii – instytucja filmową w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 lipca 1987 r. o kinematografii (Dz. U. Nr 22, poz. 127 z późn. zm.). Zgodnie z postanowieniami statutu podatnik jest samorządową osobą prawną, powołaną do prowadzenia działalności w zakresie upowszechniania kultury filmowej. Zgodnie z przepisami art. 1 i 14 cyt. ustawy o kinematografii instytucje filmowe prowadzą działalność w zakresie produkcji filmów, obrotu filmami, upowszechniania kultury filmowej ochrony, gromadzenia i pomnażania zasobów sztuki filmowej, badań naukowych i technicznych orz działalność usługową i handlową na potrzeby filmu. Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (t. jedn. Dz. U z 2001 r. Nr 3, poz. 123 z poźn. zm.) działalność kulturalna instytucji kultury nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu odrębnych przepisów.
Stosownie do przepisu art. 2 cyt. ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej jako przykładowe formy organizacyjne działalności kulturalnej wymienia się kina. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nieruchomości strony skarżącej nie są związane z działalnością gospodarcza w zakresie, w którym są przeznaczone na prowadzenie działalności kulturalnej (filmowej) i nie powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek jak od nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą.
Organ podatkowy rozpoznając ponownie sprawę powinien ustalić w jakim zakresie nieruchomości strony skarżącej związane są z działalnością kulturalną, a w jakim z inna działalnością. Organ podatkowy powinien również wyjaśnić status prawny strony skarżącej w 1998 r., gdyż strona skarżąca dopiero od dnia 01.01.1999 r. posiada status samorządowej osoby prawnej. Stwierdzić również należy, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego narusza przepis art. 210 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa, gdyż rozstrzygnięcie jest sprzeczne z uzasadnieniem faktycznym i prawnym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości, przyjmując jednocześnie w uzasadnieniu, że grunty strony skarżącej powinny być opodatkowane według stawek pozostałych.
W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji na podstawie przepisu art. 145 par. 1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270)
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie przepisu art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).