Uzasadnienie
Postanowienia zawartego w wyroku z dnia 15.12.2005 r.
Pismem z dnia [...] byli wspólnicy spółki cywilnej "S." tj. T.P. i A. P. zwrócili się do Urzędu Skarbowego z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za czerwiec 2002r. w kwocie 18 533 zł. Jednocześnie wraz z tym wnioskiem złożyli korektę deklaracji VAT-7 za czerwiec 2002r.
Urząd Skarbowy w dniu [...].08.2003r. wydał na podstawie art. 208 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997r. Nr 137, poz. 926 ze zm.) dwie decyzje nr [...] (oddzielnie dla każdego wspólnika) o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia wnioskowanej nadpłaty. W uzasadnieniu swoich decyzji organ I instancji stwierdził brak legitymacji Pani A. i Pana T. P. do występowania w imieniu zlikwidowanej z dniem [...].12.2002r. spółki cywilnej "S.".
Pismem z dnia [...].08.2003r. Państwo A. i T. P. wnieśli odwołanie od decyzji wydanych przez Urząd Skarbowy w którym zakwestionowali stanowisko Urzędu Skarbowego uważając je za niesłuszne z uwagi na fakt, iż została złożona korekta deklaracji podatku VAT za czerwiec 2002r. tzn. za okres w którym to spółka cywilna była zarejestrowana jako podatnik.
Dyrektor Izby Skarbowej w dniu [...]10.2003r. wydał - w trybie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej - dwie odrębne decyzje. Decyzje nr [...] skierowaną do T.P. i decyzję [...] do A.i P. Decyzjami tymi uchylił w całości zaskarżone decyzje organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Stwierdzono bowiem, iż dla właściwego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy należy przeprowadzić dodatkowe postępowanie wyjaśniające w zakresie zastosowania instytucji proceduralnej przewidzianej w przepisie art. 165 a Ordynacji podatkowej.
Pełnomocnik A. i P. i T. P. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2003 r. sygn. [...]. Pomimo, iż zaskarżono jedną decyzje nr [...], co w skardze jest wielokrotnie zaznaczone, to pełnomocnik działał w imieniu i na rzecz obojga skarżących. Ponadto zarówno A. P. jak i T. P. zostali w skardze oznaczeni jako skarżący.
Skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek zamiejscowy w Krakowie, jednak wobec wejścia w życie z dniem 1 stycznia 2004r. ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz.1269/ oraz ustawy 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz.1270,/ w związku z art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ została ona rozpatrzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zgodnie z tymi przepisami
Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
W sprawie niniejszej skarżąca A. P. zaskarżyła decyzję, której stroną był T. P. Nie tylko nie wykazała swojego interesu prawnego ale nawet na taki interes prawny w ogóle się nie powołała. Nie była więc uprawniona do złożenia skargi. Skarga w takiej sytuacji jak obecnie rozpatrywana, musi bowiem dotyczyć tylko własnej sprawy administracyjnej, w której interes prawny strony skarżącej ma oparcie w normach administracyjnego prawa materialnego, kształtującej istotę sprawy administracyjnej, w której została wniesiona skarga.
Wobec powyższego, skoro skarżąca nie była uprawniona do złożenia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ - postanowił jak w sentencji