Uzasadnienie
Sygn. I SA/KR 2352/02
Urząd Skarbowy wydał decyzję określającą J. H. należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 2001 r.. w wysokości 3.347,20 zł oraz określającą nadpłatę w tym podatku na kwotę 22.178,30 zł.
Izba Skarbowa utrzymała w mocy tą decyzję.
Spór w niniejszej sprawie dotyczył nie uwzględnienia przez organ I instancji ulgi mieszkaniowej odliczonej przez skarżącego, w części dotyczącej zakupu miejsca garażowego nabytego w związku z zakupem w 2001 r. lokalu mieszkalnego od Przedsiębiorstwa "K." w W..
Organ uznał,że ulga podatkowa dotyczy wyłącznie wydatków na cele mieszkaniowe podatnika, a nie na cele użytkowe jakim jest miejsce garażowe. Organy nawiązując do aktu notarialnego z dnia [...]. XII 2001 r. – umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu i jego sprzedaży stwierdziły, że określono w nim koszty nabycia udziału w gruncie, lokalu mieszkalnego i miejsca garażowego. Wydatki poniesione przez skarżącego na nabycie miejsca garażowego nie stanowią podstawy do zastosowania ulgi mieszkaniowej, o której mowa w art. 27 a ust. 1 pkt. 1 lit. d ustawy z dnia 26 VII 1993 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 XII 2001 roku / DZ. U. Nr 14 z 2000 r., poz. 176 ze zm. /.
Z przepisu tego wynika,że wydatek ma dotyczyć wyłącznie kosztów związanych z zakupem nowo wybudowanego budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego. Ustawodawca nie przewidział natomiast wydatków na zakup garażu lub miejsc garażowych jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, nawet w wypadku gdy podatnik nie miał możliwości zakupu samego lokalu bez przynależnego miejsca postojowego. Nie jest możliwa rozszerzająca interpretacja przepisów co do obowiązków podatkowych jak i co do ulg podatkowych.
W związku z zarzutem, że stanowisko postojowe jest zlokalizowane w obrysie budynku i stanowi część składową domu i mieszkania w nim się znajdującego, Izba Skarbowa powołała się na definicję pojęcia lokalu mieszkalnego zawartą w ustawie z dnia 24 IV 1994 r. o własności lokali /DZ. U. nr 85,poz. 388 ze zm. /, gdzie art. 2 ust. 2 tej ustawy stanowi że samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi wraz pomieszczeniami pomocniczymi służącymi zaspokojeniu ich potrzeb mieszkaniowych.
Z kolei pkt. 4 w/w artykułu określa, że pomieszczeniami przynależnymi do lokalu są m. innymi piwnice, strych lub magazyn i stanowią one część składową lokalu.
Odwołano się też do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartego w powołanych w uzasadnieniu decyzji wyrokach, iż ulga przysługuje wyłącznie na cele mieszkaniowe.
W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie na przedmiotową decyzję Izby Skarbowej w Krakowie z dnia [...] sierpnia 2002 r. Nr [...]podatnik podnosi,że wskutek błędnej interpretacji przepisów został pozbawiony ulgi w wysokości 2251,79 zł. Podtrzymuje twierdzenie,że stanowisko postojowe zlokalizowane w obrysie budynku stanowi część składową domu i mieszkania.
Organy winny kierować się przy interpretacji art. 27 a ust. 1 pkt 1 lit. d powołanej ustawy podatkowej wykładnią celowościową i systemową, skoro garaż w obrysie budynku na podstawie prawa budowlanego byłby częścią składową budynku. Ustawodawca nie chciał dzielić obywateli na lepszych i gorszych, na posiadaczy domów i nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując swe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna.
W sprawie niniejszej sporne jest czy, czy wydatki poniesione przez podatnika na zakup miejsca garażowego, które nabył w kupując równocześnie lokal mieszkalny wraz z udziałem części we współwłasności nieruchomości, uprawniają go do skorzystania z ulgi mieszkaniowej w oparciu o zapis art. 27 a ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 26 lipca 1993 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu z 2001 r. wyżej powołanej. Zgodnie z art. 9 tejże ustawy, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem wyraźnie zwolnionych w przepisach podatkowych.
Z kolei art. 27a ust. 1 w/w ustawy literalnie wymieniał jakie wydatki mieszkaniowe poniesione przez podatnika mogą stanowić podstawę do wyliczenia ulgi podatkowej. Z przepisu art. 27 a ust. 1 pkt. 1 lit. d ustawy nie wynika, iż ustawodawca przewidział ulgę na zakup miejsca garażowego jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Niewątpliwie skarżący korzystał z ulgi na "zakup lokalu mieszkalnego " a nie na budowę całego budynku mieszkalnego.
Organ przyznaje, że w wypadku ostatnim, opierając się na przepisach prawa budowlanego wydatki na budowę garażu, który znajduje się w obrysie budynku i stanowi część składową domu, mogły by stanowić podstawę do ulgi na budowę budynku mieszkalnego.
Potwierdza to orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego np. wyrok z dnia 3 iV 1998 r. sygn. I S.A./Gd 1106/96.
Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie.
Słusznie też organy odwołały się do zasady art. 84 Konstytucji RP nakładającej na wszystkich obywateli obowiązek ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków określonych w ustawie. Jest to zasada powszechności opodatkowania. Wszelkie odstępstwa od niej są możliwe Jeżeli zostały dokładnie określone, a więc gdy wola ustawodawcy jest w tym względzie niewątpliwa.
Nie jest możliwe w drodze interpretacji rozszerzającej nakładanie obowiązków podatkowych jak i stosowanie ulg i zwolnień podatkowych do czego w istocie skarżący zmierza.
Mając na uwadze powyższe i podzielając argumentację organów podatkowych przytoczoną w uzasadnieniu decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że wbrew zarzutom skargi przedmiotowa decyzja nie narusza prawa i jest z nim zgodna. Dlatego na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / DZ. U. nr 153, poz. 1270 ze zm./ w zw. z art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / DZ. U. Nr 153, poz. 1271 / orzeczono jak w sentencji.