Uzasadnienie
Decyzją z dnia 11 maja 2016 r., znak sprawy: [...], Prezydent Miasta O. określił wysokość zobowiązania podatkowego dla P. S.A. z siedzibą w W. z tytułu podatku od nieruchomości za 2016 rok w wysokości 38.587,00 zł.
W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 26 stycznia 2016 r. do organu wpłynęła deklaracja na podatek od nieruchomości na 2016 rok złożona przez Spółkę P. S. A., w której zadeklarowano do opodatkowania: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków o pow. 1635 m2, budynki mieszkalne o pow. 405,23 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 1322,38 m2 oraz budowle o wartości 42.200,00 złotych. Dalej organ I instancji wskazał, że podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r. poz. 520 ze zm., dalej także jako p.g.k.). Z zawiadomienia nr 213/2015 z dnia 8 kwietnia 2015 r. o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w O. wynika, iż Spółka jest właścicielem budynków, których funkcja została określona w tejże ewidencji jako "budynek biurowy" (dot. budynku nr [...]; 1 położonego na działce nr [...]) oraz "budynek transportu i łączności" (dot. budynku nr [...]; 1 położonego na działce nr [...]). W związku z powyższym pismem z dnia 21 marca 2016 r. organ wezwał Spółkę do złożenia wyjaśnień oraz do złożenia korekty deklaracji.
W odpowiedzi na wezwanie, w piśmie z dnia 5 kwietnia 2016 r. (data wpływu do organu podatkowego) Spółka wyjaśniła, iż złożona deklaracja w zakresie budynków mieszkalnych dotyczy nieruchomości położonej w O. przy ul. W., nr [...], działka nr [...], lokale mieszkalne zlokalizowane są w ww. budynku. Ponadto Spółka wyjaśniła, iż łączna powierzchnia lokali mieszkalnych tj. 405,23 m2 jest zgodna z wykazaną powierzchnią lokali mieszkalnych w deklaracji na podatek od nieruchomości na 2016 rok.
Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2016 r., znak sprawy: [...], organ wszczął z urzędu postępowanie podatkowe wobec Spółki P.S. A. w celu określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2016 rok. Postanowienie zostało doręczone Spółce 14 kwietnia 2016 r. Zawiadomieniem z dnia 21 kwietnia 2016 r., stosownie do przepisu art. 200 Op, Spółce został wyznaczony termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Pismo zostało doręczone Spółce w dniu 28 kwietnia 2016 r. W dniu 10 maja 2016 r. do organu podatkowego wpłynęło pismo informujące, iż korespondencję dotyczącą podatku od nieruchomości należy przesyłać na adres: P. S.A. Pion Infrastruktury Obszar Operacyjny ds. Nieruchomości w K, ul. W..
Po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie organ stwierdził, że stan faktyczny sprawy jest w istocie niesporny i polega na tym, że Spółka jako przedsiębiorca, składając deklarację na podatek od nieruchomości na 2016 rok, winna opodatkować powierzchnię budynku położonego w O. przy ul. W.w całości stawką przewidzianą w uchwale Nr [...] Rady Miasta O. z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej tj. 21,09 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej.
Od powyższej decyzji, Spółka złożyła w dniu 6 czerwca 2016 r. odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W przedmiotowym odwołaniu Spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji organu I instancji naruszenie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej O.p.) oraz przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Spółka wskazała w odwołaniu na konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego przez organ II instancji o dowód z oględzin nieruchomości, tj. usytuowanego na niej budynku oraz ustalenia faktycznego sposobu jego użytkowania.
Ponadto P. S.A. wskazała, że organ podatkowy zaniedbał ciążących na nim w toku postępowania obowiązków, w szczególności zaniechał przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego, zadowalając się w głównej mierze informacjami wynikającymi z operatu ewidencji gruntów i budynków, podczas gdy przedmiotowe informacje okazały się w istocie wadliwe, tj. nieodpowiadające faktycznemu stanowi rzeczy. W dalszej części Spółka argumentowała, że wbrew ustaleniom organu, zasadniczą funkcją powierzchni użytkowej 405,23 m2 budynku położonego w O. przy ul. W., jest funkcja mieszkaniowa (tyle bowiem zajmują lokale mieszkalne). Zatem zdaniem Spółki w oczywistej sprzeczności pozostają ustalenia organu, że przedmiotowy budynek jest budynkiem biurowym i podlega w całości opodatkowaniu stawką przewidzianą dla stawek podatku od nieruchomości dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Decyzją z dnia 26 października 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zakarżoną decyzję Prezydenta Miasta O z dnia 11 maja 2016 r. Nr [...], podzielając ustalenia oraz rozważania organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podniósł, że kwestą bezsporną jest, że w ewidencji gruntów i budynków oba budynki należące do Spółki posiadają funkcję niemieszkalną. Z akt sprawy wynika, że przedmiot opodatkowania w sprawie stanowią: grunty o pow. 1635 m2; budynki o łącznej pow. użytkowej 1.727,61 zł; budowle o wartości 42.200,00 złotych.
Jeden z budynków oznaczony nr [...] położony na działce nr [...] jest sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków jako "budynki transportu i łączności". Natomiast budynek nr [...] położony na działce nr [...] został sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków jako "budynki biurowe".
Podatnik jest przedsiębiorcą - jego status jako przedsiębiorcy w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest udokumentowany wpisanym do Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem [...] i nie jest kwestionowany.
Powyższy stan faktyczny jest poza sporem. Kwestią sporną jest natomiast prawidłowa kwalifikacja, z punktu widzenia zastosowania właściwej stawki podatkowej, części powierzchni budynku położonego w O. przy ulicy W. wynoszącej 405,23 m2. Podatnik zadeklarował ww. pow. budynku jako budynek mieszkalny stojąc na stanowisku, że 405,23 m2 pow. użytkowej ww. budynku zajęta jest na cele mieszkaniowe, a tym samym powierzchnia ta nie podlega opodatkowaniu według stawki najwyższej, tj. stawki przewidzianej dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Organ I instancji przyjął, że oba budynki - zgodnie z zawiadomieniem Starosty Oświęcimskiego o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków z dnia 8 kwietnia 2015 r. - mają charakter niemieszkalny, zatem podlegają opodatkowaniu stawką właściwą dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
W ocenie Kolegium stanowisko organu I instancji jest słuszne i zostało należycie uzasadnione w zaskarżonej decyzji.
Kwestią bezsporną jest, że w ewidencji gruntów i budynków oba budynki należące do Spółki posiadają funkcję niemieszkalną. Zatem w świetle cytowanego wyżej art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowią budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdyż z przepisu tego wynika, że co do zasady sam fakt posiadania gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i decyduje o zastosowaniu wyższej stawki podatku.
Organ II instancji przywołał orzecznictwo sądowe (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 października 2014 r. sygn. akt 714/14 oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 listopada 2013r. sygn. akt I SA/Kr 1319/13 i z dnia 9 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Kr 1608/14) w którym wskazuje się, że z przytoczonej definicji wynika właściwie jeden tylko warunek, jaki muszą spełniać przedmioty opodatkowania do uznania ich za związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, a mianowicie, warunek ich posiadania przez przedsiębiorcę (względnie inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą). Organ argumentował dalej, że przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 wspomnianej ustawy podatkowej, definiujący zakres znaczeniowy gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie zawiera warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą. A zatem dla przyjęcia związku nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej (opodatkowania według wyższych stawek), wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę.
W końcowej części uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego. Podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe (wyrok NSA w Warszawie sygn. akt II FSK 1014/10).
Tak więc zdaniem Kolegium domniemania prawdziwości oraz zgodności z prawdą wypisu ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z którym stanowiące w niniejszej sprawie przedmiot opodatkowania budynki posiadają funkcję niemieszkalną, nie można obalić - wbrew twierdzeniom Spółki - przeciwdowodem w postaci oględzin tych budynków. Podatnik chcąc zmienić charakter prawny budynku powinien uczynić to w odrębnym postępowaniu prowadzonym przez właściwy organ administracji.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem organu II instancji Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, domagając się jej uchylenia w całości, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania sądowego.
Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła:
- I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
- • art. 120, art. 121 § 1, art. 122 O.p. poprzez przeprowadzenie postępowania podatkowego w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych oraz naruszenie zasady prawdy obiektywnej wskutek wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do utrzymania w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, niezgodnej z normami materialnego prawa podatkowego
- • art. 229 w zw. z art. 194 § 1, § 2 i § 3, art. 198 § 1 w zw. z art. 191 w zw. art. 180 § 1 O.p. polegającej na:
- a) zaniechaniu uzupełnienia przez organ II instancji postępowania dowodowego poprzez:
- - zwrócenie się do Urzędu Miasta O. o wydanie pisemnego zaświadczenia potwierdzającego okoliczność zameldowania mieszkańców w wadliwie opodatkowanym mieszkaniu,
- - przeprowadzenie dowodu z oględzin budynku stanowiącego przedmiot opodatkowania;
- b) błędnym przyjęciu, że to na podatniku ciąży obowiązek obalenia domniemania prawdziwości oraz zgodności z prawdą wpisu z ewidencji gruntów i budynków, z którego wynika, że budynek będący przedmiotem opodatkowania stanowi budynek biurowy;
- • art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez jego zastosowanie, a w konsekwencji utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji
II naruszenie materialnego, tj.:
- • art. 1a ust. 1 pkt 1, 3 i 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych – zwanej dalej "O.p.o.l.", poprzez wadliwe zastosowanie skutkujące bezkrytycznym przyjęciem przez organ II instancji danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków w sytuacji, gdy okoliczności faktyczne podnoszone przez Spółkę wskazywały jednoznacznie na odmienne przeznaczenie budynku, skutkujące określeniem zobowiązania podatkowego w zawyżonej wysokości,
- • 1a ust. 2a pkt 1 O.p.o.l. poprzez jego wadliwe niezastosowanie.
W uzasadnieniu zarzutów Spółka podniosła m.in., że zobowiązanie podatkowe winno zostać określone w wysokości odpowiadającej faktycznemu sposobowi użytkowania przedmiotowego budynku. Zdaniem strony skarżącej stanowiłoby to rzeczywistą realizację obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości zgodnie z art. 4 O.p. Odpowiadałoby to również normie prawnej wyrażonej w art. 217 w zw. z art. 2 Konstytucji RP. Zdaniem Spółki organy podatkowe poprzez wadliwie ustalony stan faktyczny określiły zobowiązanie podatkowe w wadliwej, tj. zawyżonej wysokości.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014, poz. 1647 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia.
Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonej decyzji niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że decyzja ta (podobnie jak decyzja organu I instancji) jest prawidłowa, a zatem skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Kwestą sporną w przedmiotowej sprawie jest prawidłowa kwalifikacja z punktu widzenia zastosowania właściwej stawki podatkowej, części powierzchni budynku będącego w posiadaniu skarżącej Spółki. Spółka zadeklarowała, że 405,23 m2 pow. użytkowej budynku zajęta jest na cele mieszkaniowe, a tym samym powierzchnia ta nie podlega opodatkowaniu według stawki przewidzianej dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Organy przyjęły natomiast, w oparciu o dane z ewidencji gruntów i budynków, że budynek ma charakter niemieszkalny, a zatem podlega opodatkowaniu stawką właściwą dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty;
- 2) budynki lub ich części;
- 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Art. 1a ust. 1 pkt 3 wskazanej ustawy definiuje grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej jako grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.
Odnośnie statusu przedsiębiorcy nadmienić w tym miejscu wypada, że powoływana ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera definicji przedsiębiorcy, natomiast w art. 1a ust. 1 pkt 4 określa działalność gospodarczą jako działalność, o której mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej (obecnie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej), z zastrzeżeniem wyjątków uregulowanych ust. 2.
Przedsiębiorcą zaś, zgodnie z art. 4 ust. 1 ww. ustawy, jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą.
W przedmiotowej sprawie status przedsiębiorcy P. S.A. jest udokumentowany wpisem do Krajowego Rejestru Sądowego i nie jest kwestionowany.
Jeśli chodzi o główny zarzut skargi tj. wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z oględzin budynku stanowiącego przedmiot opodatkowania oraz błędne, zdaniem strony skarżącej, przyjęcie przez organy, że to na podatniku ciąży obowiązek obalenia domniemania prawdziwości oraz zgodności z prawdą wpisu z ewidencji gruntów i budynków, z którego wynika, że budynek będący przedmiotem opodatkowania stanowi budynek biurowy, wyjaśnić należy, co następuje.
Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. nr 193 poz. 1287 ze zm.) podmiot i przedmiot podatku od nieruchomości organ podatkowy ustala na podstawie odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 czerwca 2009 r. sygn. akt II FSK 1411/07). Z powyższego wynika, że organ podatkowy ustalając wymiar podatku jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. Podkreślić należy, że przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.
Pogląd o wiążącej mocy powyższego przepisu dla ustalenia wysokości podatku jest również poglądem jednolicie prezentowanym w orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie. Dla przykładu wskazać mocna na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1243/08, z dnia 5 listopada 2009r. sygn. akt II FSK 836/08, czy też wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych: z dnia 27 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Lu 684/09, z dnia 21 stycznia 2010 r. sygn. akt III SA/Po 363/09, z dnia 13 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1243/08, z dnia 21 września 2012 r. sygn. akt I SA/Kr 1651/11.
W wyrokach tych, które Sąd w niniejszej sprawie w pełni akceptuje i podziela, stwierdzono, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji.
Stwierdzić zatem należy, że organy administracji nie były w żadnym stopniu uprawnione do przyjęcia do wymiaru podatku oświadczenia strony, iż sporny budynek zlokalizowany przy ul. W.w O. ma inny charakter (funkcję) niż oznaczony w ewidencji. Organy podatkowe w takim przypadku nie są bowiem uprawnione do dokonywania we własnym zakresie ustaleń co sposobu wykorzystywania nieruchomości. Co więcej, nie są również uprawnione przeprowadzać postępowanie zmieniające dane zawarte w przedmiotowej ewidencji. Podważenie tych zapisów może nastąpić jedynie w odpowiednim trybie, przed uprawnionymi organami administracji. (Na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ewidencje gruntów i budynków prowadzą starostowie.)
Tym samym, jak słusznie przyjęło Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, domniemania prawdziwości oraz zgodności z prawdą wypisu ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z którym stanowiący w niniejszej sprawie przedmiot opodatkowania budynek posiada funkcję niemieszkalną - wbrew twierdzeniom strony skarżącej - nie można obalić przeciwdowodem w postaci oględzin nieruchomości przeprowadzonym w ramach postepowania podatkowego. Podatnik chcąc zmienić charakter prawny budynku powinien uczynić to w odrębnym postępowaniu prowadzonym przez właściwy organ administracji.
W tym miejscu przypomnieć należy stanowisko zawarte w uzasadnieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009 r. sygn. akt II FPS 1/09, gdzie wskazano, że biorąc pod uwagę art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, organ podatkowy nie powinien dokonywać samodzielnej klasyfikacji funkcji budynku, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Jeśli jednak budynek nie został wpisany do takiej ewidencji, to organy podatkowe są uprawnione, a nawet zobowiązane do ustalenia istnienia i charakteru (klasyfikacji) budynku do celów podatkowych. Powinny to czynić w zakresie istnienia budynku poprzez przeprowadzenie przede wszystkim oględzin, natomiast w zakresie ustalenia charakteru budynku, w oparciu o dokumentację budowlaną taką m.in. jak pozwolenie na budowę, projekt budowlany, czy też decyzja o dopuszczeniu budynku do użytkowania.
Z powyższego wynika zatem, że przeprowadzenie ewentualnych oględzin jest dopuszczalne jedynie w sytuacji gdy budynek nie został wpisany do takiej ewidencji, co nie zachodzi w przedmiotowej sprawie.
Podsumowując przedstawione powyżej rozważania stwierdzić należy, że strona skarżąca chcąc zmienić charakter prawny spornego budynku powinna uczynić to w odrębnym postępowaniu prowadzonym przez właściwy organ administracji. Do czasu, gdy w ewidencji gruntów i budynków, funkcja tego budynku będzie zdefiniowana jako "budynek biurowy" będzie to wiązać organy podatkowe.
W ocenie Sądu podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania podatkowego, a to: art. 120 O.p., art. 121 O.p., art. 122 O.p.. w zw. a także art. 229 O.p. w zw. z art. 194 § 1,2,3 O.p., art.198 § 1 w zw. z art.191 O.p. w zw. z 180 O.p. są bezpodstawne. Organy administracji podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, dokonując właściwej analizy okoliczności przedmiotowej sprawy. Brak także przesłanek, które pozwalałyby na przyjęcie, iż czynności w postępowaniu zostały przeprowadzone w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych. Ocena zgromadzonych dowodów, nie narusza granic swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 O.p. i zasługuje na pełną akceptację Sądu.
Z powyższych względów Sąd orzekł o oddaleniu skargi, za podstawę biorąc art. 151 p.p.s.a.