Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 grudnia 2014 roku w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi skarżący J.D.pismem z dnia 16 marca 2015 roku wniósł o zwolnienie go od tej opłaty.
W związku z tym, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony bez zachowania przewidzianej prawem formy skarżącemu został przesłany urzędowy formularz "PPF" celem jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W zakreślonym terminie skarżący uzupełnił brak. Z oświadczenia złożonego w formularzu "PPF" wynika, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Nie posiada on stałego źródła dochodów. W skład majątku wnioskodawcy wchodzi stara drewniana chałupa o powierzchni 153 m², mieszkanie o powierzchni 25 m² oraz nieruchomość rolna wielkości 1,6 ha oraz "2,28 ha i 2,39 ha krzaków". Nie wykazuje on natomiast posiadania oszczędności, ani cennych ruchomości o wartości powyżej 3000 euro.
Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy J.D. podniósł, że nie stać go na pokrycie wpisu sądowego, ani innych kosztów sądowych. Kwota wpisu sądowego przekracza wartość przedmiotu zaskarżenia (60 zł). Dochody skarżącego sprowadzają się do 20 zł za jabłka spady z dziesięciu jabłoni oraz 100 zł "za konary wiatrołomy z krzaków". Prowadzone przez niego gospodarstwo rolne zostało zdewastowane przez budowę oczyszczalni ścieków. Płody rolne są zatrute.
Do wniosku J.D. załączył kopie decyzji Burmistrza Miasta L. z dnia 22 stycznia 2015 roku w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2015 rok oraz decyzji Wójta Gminy L. z dnia 6 stycznia 2015 roku w sprawie podatku leśnego na 2015 rok.
Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje:
Zwolnienie od kosztów sądowych stanowi odstępstwo od generalnej zasady wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zatem instytucja prawa pomocy winna być stosowana jedynie w przypadkach wyjątkowych, gdy wnioskodawca nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania.
Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym, którego przyznania domaga się skarżący, obejmuje m. in. zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest formą dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno sprowadzać się do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe.
W ocenie orzekającego w przedmiotowej sprawie J.D. uwiarygodnił, że nie posiada dostatecznych środków na pokrycie kosztów sądowych w zainicjowanym postępowaniu. Skarżący nie dysponuje bowiem żadnym stałym źródłem dochodu. Uzyskiwane środki finansowe ze sprzedaży owoców i "konarów z krzaków" są niewielkie i nieregularne. Skarżący nie dysponuje przedmiotami wartościowymi, które mógłby spieniężyć celem pokrycia kosztów sądowych. Strona posiada, co prawda majątek nieruchomy w postaci domu oraz nieruchomości rolnej o areale 1,60 ha, 2,28 ha i 2,39 ha, należy jednak zauważyć, że posiadane gospodarstwo rolne stanowi jedyne źródło dochodu J.D., a w domu wnioskodawca zamieszkuje. Trudno zatem oczekiwać, aby w celu pokrycia kosztów sądowych spieniężył on posiadany majątek.
W przedstawionej sytuacji materialnej skarżącego poniesienie przez niego kosztów sądowych mogłoby wiązać się z uszczerbkiem w jego koniecznym utrzymaniu, a więc grozić zachwianiem sytuacji materialnej i bytowej w taki sposób, iż nie byłby on w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.