Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją - po rozpoznaniu odwołania J. F. - została utrzymana w mocy decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...].06.2003r. Nr [...], którą współwłaścicielom nieruchomości położonej w K.przy ul. K. i zabudowanej budynkiem mieszkalnym J. F., Z. A. – F. i M. A. ustalono podatek od nieruchomości na 2003r. w wysokości 801,90 zł.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że spornym między odwołującym się podatnikiem a organem I instancji jest opodatkowanie lokalu składającego się z dwóch pomieszczeń o powierzchni użytkowej 16,2 m kw. i 23,3 m kw.
Wg odwołującego w pierwszym pomieszczeniu najemca W. O. prowadzący przedsiębiorstwo o nazwie "[...] "zajmuje 4 m. kw. na stelaże z próbkami parkietów, a w drugim - 12 m kw. na przyjmowanie klientów. On sam do prowadzenia własnej działalności gospodarczej zajmuje w obu pomieszczeniach w sumie 12 m kw. Pozostała powierzchnia użytkowa,tj. 17,5m kw nie jest w ogóle wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej i pełni ona nadal funkcje mieszkaniowe.Informacje te pozostają w sprzeczności z oświadczeniem Z. A.- F. o wykorzystywaniu całego przedmiotowego lokalu celem na działalność gospodarczą przez prowadzącego przedsiębiorstwo o nazwie "[...]".
Z kolei pracownik organu I instancji dokonujący kontroli w wyjaśnieniu do protokołu z tej czynności stwierdził brak oznak świadczących o innym wykorzystywaniu lokalu niż na działalność gospodarczą. W konsekwencji organ odwoławczy mając powyższe na uwadze oraz okoliczność, iż podane przez J. F. powierzchnie użytkowanych powierzchni na różne cele i przez różne osoby nie są wydzielane ścianą lub przegrodą, przyjęto, że całość powierzchni użytkowej lokalu, zajęta jest na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż rolnicza lub leśna.
Z kolejnym rozstrzygnięciem J. F. również się nie zgodził i w skardze podniósł, ze oświadczenie Z.i A. – F. nie jest zgodne z prawdą, co sądził spowodowane zostało tym, że od dłuższego czasu nie bywa ona w budynku 4a przy ul. K. w K.. Natomiast w międzyczasie uległ zmianie zakres umowy najmu z W. O. prowadzącym przedsiębiorstwo o nazwie "[...]". Mianowicie uległ on zmniejszeniu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało dotychczas zajmowane stanowisko.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje
Art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) wyróżnia m.in. stawki podatkowe od budynków mieszkalnych,które są najniższe. Wyjątek dotyczy tej części tych budynków, która zajęta jest na prowadzenie działalności gospodarczej. Wówczas stawki te są najwyższe.
W związku z tym istotnym faktem dla rozstrzygnięcia sporu co do wymiaru podatku od nieruchomości jest ustalenie tej części. Nie oznacza to jednak,że fakt ten mógł zostać ustalony z naruszeniem prawa. Sytuacja taka zaś miała miejsce w rozpoznawanej sprawie.
Mianowicie organy podatkowe oparły swoje ustalenie tu na adnotacji służbowej pracownika organu I instancji, który przeprowadził kontrolę podatkową połączoną z oględzinami lokalu.
Notatki sporządza się zaś zgodnie z art. 177 ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 (Dz.U.Nr.137 poz.926 ze zm.) Ordynacja podatkowa, z czynności organu podatkowego, z których nie sporządza się protokołu, a które mają znaczenie dla sprawy lub toku postępowania; natomiast z kontroli podatkowej sporządza się protokół(art. 289 i 290 w/w ustawy)
W wyroku z dnia 1.02.2000r. (III SA 365/99 ONSA 2001, nr 2, poz.
73) NSA wyraził pogląd, że protokół obejmujący przebieg oględzin jest dowodem w postępowaniu tylko wówczas jeżeli jest zgodny z prawem, a więc, gdy został sporządzony w sposób określony w przepisach rozdziału 9 działu IV ustawy Ordynacja podatkowa.
Oznacza to, że adnotacja służbowa nie może zastępować protokołu kontroli. Jeżeli więc fakt istotny dla rozstrzygnięcia sprawy wynika z adnotacji służbowej a nie z protokołu (tak jak w niniejszej sprawie), to mamy do czynienia z naruszeniem powołanych przepisów, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Zwrócić również należy uwagę, że jeden z powołanych przepisów, tj. art. 289 § 1 te nakazuje zawiadamiać o oględzinach wszystkie strony.
W przypadku podatku od nieruchomości stanowiącej współwłasność (tak jak w niniejszej sprawie) kontrolowanymi są wszyscy współwłaściciele. Z akt sprawy nie wynika, aby o przeprowadzeniu kontroli podatkowej zawiadomiono wszystkich współwłaścicieli nieruchomości położonej i zabudowanej budynkiem mieszkalnym w K. przy ul. K..
W tym stanie niniejszej sprawy skarga jest uzasadniona.
Z tego względu Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c uppsa orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania postanowił zaś zgodnie z ust. 220 tej ustawy.