Uzasadnienie
SA/Kr 2589/01
W myśl art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30.VIII.2002r.(DZ.U.Nr.153 poz.1270) sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi. Oznacza to, że sąd ma obowiązek rozpoznania sprawy z punktu widzenia zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego.
Wychodząc poza granicę skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, iż zaskarżona decyzja naruszyła art.234 Ordynacji podatkowej bowiem Izba Skarbowa uchyliła decyzję I instancji i przekazała sprawę do ponownego rozpoznania na niekorzyść odwołujących się odkrywając niejako nową możliwość zwiększenia zobowiązania podatkowego. Nadto zaskarżona decyzja naruszyła prawo stron (art.123§ l Ordynacji podatkowej) poprzez fakt,iż w rozstrzygnięciu nie zamieszczono w istocie motywów uzasadniających jego wydanie, a przedstawiono je jedynie do wiadomości organowi prowadzącemu postępowanie.
Z akt badanej sprawy wynika, że dnia 17.VIII.2000r. wszczęte zostało postępowanie w stosunku do M. i A. G. w sprawie określenia należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998r. Dnia [...].IX.2000r. Drugi Urząd Skarbowy w [...] wydał decyzję [...], w której określił M. i A. G. należny podatek od osób fizycznych za rok 1998 w wysokości [...] zł i zaległość w tym podatku za 1998r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że różnica pomiędzy kwotą wykazaną przez podatników w deklaracji a kwotą określoną decyzją wynika stąd, że Urząd nie uznał za koszt uzyskania przychodu z działalności gospodarczej kwoty [...] zł stanowiącej zapłatę za sporządzenie rocznego zeznania podatkowego gdyż nie jest to koszt prowadzenia działalności gospodarczej oraz kwoty [...] zł stanowiącej wartość alarmu, centralnego zamka i materiałów pomocniczych zamontowanych do samochodu będącego środkiem trwałpi firmy.
Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt. lc ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest to wydatek podwyższający wartość początkową środka trwałego stanowiący podstai naliczania amortyzacji tego środka. Ponieważ samochód zakupiony] został w XII 1998r. amortyzacja będzie naliczana od stycznia 1999r. tj od miesiąca następnego po miesiącu, w którym środek trwały został oddany do użytkowania.
W odwołaniu od tej decyzji podatnicy zakwestionow* stanowisko Urzędu odnośnie niezaliczenia do kosztów uzyskaj przychodu z działalności gospodarczej kwoty [...] zł. Powołali się na § 6 ust.l pkt.3 rozp.Min.Fin. dnia 17.1.1997r. w sprawie amortyzacji środków trwałych on wartości niematerialnych, z którego ich zdaniem wynika,: wydatek na zamek, alarm i materiały pomocnicze jako, że ich c< jednostkowa nie przekraczała [...] zł stanowił koszt uzyskał przychodu.
Izba Skarbowa w [...] decyzją z dnia ll.I.2001r. [...] uchyliła zaskarżoną decyzję nie uzasadniając merytorycznie. Uzasadnieie Izba zawarła w oddzielnym piśmie skierowanym do organu I instancji. Zaleciła w nim przy ponownym rozpoznaniu sprawy ustalić, czy skoro podatnicy pomniejszył swoje podstawy opodatkowania o wydatki inwestycyjne to mi< do tego uprawnienia. Nadto Izba nakazała przeprowadzei kontroli zeznań podatkowych za lata 1996,1997,1998,1999.1; nie odniosła się natomiast do zarzutów odwołania.
Dnia [...].VII.2001r. Drugi Urząd Skarbowy w [...] decyzją Nr. [...] ponownie określił dla mał. G. należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 1998r. wysokości [...] zł i zaległość w kwocie [...] zł. Odnośł kwoty [...] zł ponowił argumentację zawartą w uchyloi poprzedniej decyzji.
Od decyzji tej podatnicy odwołali się w zakres: niezaliczenia do kosztów uzyskania przychodu k\ wydatkowanych na zamek, alarm i materiały pomocnicze ponawiają argumentację zawartą w pierwszym odwołaniu.
Decyzją z dnia 17.X.2001r. Nr. [...] Izba Skarbowa w [...] uchyliła zaskarżoną decyzję i sprawę przekazała do ponownego rozpoznania. Merytoryczne uzasadnienie przeniesione zostało do odrębnego niedostępnego podatnikom pisma. W piśmie tym zalecono organowi I instancji przeanalizowanie wszelkich kosztów zaewidencjinowanych w 1998r., sprawdzenie prawidłowości skorzystania przez podatników z ulgi inwestycyjnej i skontrolowanie zeznań podatkowych za lata 1996 - 1997. Do zarzutów odwołania Izba nie odniosła się.
Na powyższą decyzję M. i A. G. złożyli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W skardze zarzucili niewłaściwą wykładnię przez organy podatkowe § 6 rozp.Min, Fin. z dnia 17.1.1997r. w sprawie amortyzacji środków trwałych i wartości niematerialnych poprzez przyjęcie, że wydatkowana przez nich łączna kwota [...] zł nie stanowi kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w [...] wniosła o jej oddalenie podtrzymując wnioski zawarte w pismach stanowiących uzasadnienie decyzji Merytorycznie nie odniosła się do zarzutów skargi.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje
Art.234 Ordynacji podatkowej zawiera zakaz orzekania przez organ odwoławczy na niekorzyść strony odwołującej się. Typy naruszeń zakazu reformationis in peius są bardzo zróżnicowane i nie zawsze są wprost pogorszeniem sytuacji podatnika przez organ podatkowy II instancji. Tak więc pogorszeniem sytuacji strony jak w tym wypadku jest uchylenie decyzji I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania na niekorzyść odwołujących się. W sprawie niniejszej Izba wskazała możliwości zwiększenia podatku zalecając stosowne ustalenia. Niedopuszczalnym jest przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z przyczyn innych niż wynikających z odwołania.
Izba treści odwołania nie rozważyła wcale, bowiem nie ustosunkowała się do niego nawet jednym zdaniem mimo, że sprawę miała obowiązek rozpoznać w zakresie złożonego odwołania. Podobne stanowisko zawarł NSA w wyroku z dnia 28.II.1997r. ISA/Gd 968/96.Kolejnym poważnym naruszeniem prawa była stosowana przez Izbę praktyka przenoszenia uzasadnień 2 decyzji do odrębnych pism. Praktyka taka naruszała prawo strony wynikające z art. 123 §1 Ordynacji podatkowej uniemożliwiając prawidłowe ustosunkowywanie się do ustaleń i zaleceń organa odwoławczego.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Izba Skarbowa rozpozna odwołanie podatników zgodnie z jego zarzutami i w jego granicach.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § l pkt.1 c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(DZ.U.Nr.153 póz.1270). Rozpoznając sprawę oparto się na art.97§ l ustawy z dnia 30.VIII.2002r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(DZ.U.Nr.153 póz.1271 ze zm.) stanowiącym, że sprawy w których skargi zostały wniesione do NSA przed dniem l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.