Uzasadnienie
Skargą z dnia 8 grudnia 2011r. M. S. (zwany dalej skarżącym) zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 października 2011r. uchylającą decyzje Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia 8 kwietnia 2011r. w przedmiocie określenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego nr [...]z dnia 21 października 2010r. zostało skarżącemu doręczone w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Tekst jednolity Dz. U z 2005r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), przy czym w aktach Urzędu Skarbowego znajdowało się pełnomocnictwo udzielone przed wszczęciem postępowania doradcy podatkowemu G. P. do reprezentowania w sprawach prawidłowości rozliczania podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008r. Akta podatkowe skarżącego początkowo były przesyłane pomiędzy Naczelnikiem Urzędu Skarbowego, a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w związku z negatywnym sporem kompetencyjnym, a ostatecznie wyznaczony jako właściwy Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie ww. postanowieniem, przy czym nie podjął żadnych czynności w celu weryfikacji udzielonego pełnomocnictwa. Organ prowadził więc postępowanie przy udziale skarżącego bezpośrednio, a nie za pośrednictwem doradcy podatkowego.
W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji, będąc w posiadaniu ww. pełnomocnictwa powinien był zweryfikować dokument badając w szczególności czy upoważniony w nim doradca podatkowy umocowany był do reprezentowania skarżącego w postępowaniu wszczętym ww. postanowieniem z dnia 21 października 2010r. Dodatkowo, organ powinien był rozpatrzyć wniosek pełnomocnika skarżącego z dnia 12 października 2011r. w sprawie przesłuchania strony i świadka Ł. G. Organ odwoławczy wskazał również, że zasadnie skarżył się pełnomocnik ponieważ "złożone pełnomocnictwo przed dniem wszczęcia postępowania podatkowego, jednak dołączone do akt otrzymanych z Urzędu Skarbowego, nie zwalniało organu pierwszej instancji z obowiązku jego zweryfikowania". W związku z powyższym organ odwoławczy działając w trybie art. 233 §2 Ordynacji podatkowej zaskarżoną decyzje uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze pełnomocnik wniósł uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie wadliwego uzasadnienia i zarzucił niewłaściwe zastosowanie ww. art. 233 § 2 w zw. z art. 210 §4 Ordynacji podatkowej, a także niewłaściwe zastosowanie art. 210 §4 w zw. z art.137§ 3 Ordynacji podatkowej.
W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego szeroko cytując orzecznictwo zarzucił, Że organ powinien był odnieść się do zarzutów odwołania. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, organ odwoławczy pominął całkowicie argumentację krytyczna zawartą w piśmie z dnia 26 lipca 2011r. dotyczącą postępowania Naczelnika Urzędu Skarbowego i jego sposobu interpretacji art.137 §3 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy nie udzielił również klarownych i czytelnych wskazań co do interpretacji przepisów związanych z pełnomocnictwem, a ograniczył się jedynie do nakazu "zweryfikowania" posiadanego dokumentu pełnomocnictwa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Przedmiotem sporu w istocie był sposób interpretacji art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, w oparciu o który organ odwoławczy uchylił zaskarżaną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia nakazując zweryfikowanie (zakresu) pełnomocnictwa udzielonego przed wszczęciem postępowania podatkowego, ale znajdującego się w posiadaniu urzędu skarbowego, podczas gdy pełnomocnik skarżącego oczekiwał, że organ odwoławczy uzna decyzję pierwszoinstancyjną za wadliwą wobec naruszenia art.137 Ordynacji podatkowej i prowadzenia postępowania z pominięciem pełnomocnika.
Powołany przepis art. 233 §2 Ordynacji podatkowej stanowi, że organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
W rozpatrywanej sprawie fakty były bezsporne – w aktach sprawy znajdowało się pełnomocnictwo (złożone w Urzędzie Skarbowym dnia 2 lipca 2010r.) i otrzymane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego dnia 25 października 2010r. razem z aktami przesyłanymi z Urzędu Skarbowego, podczas gdy Naczelnik Urzędu Skarbowego ww. postanowieniem z dnia 21 października 2010r. wszczął postępowanie podatkowe w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008r.
Istotnym jest też, że w decyzji pierwszoisntancyjnej (a konkretnie w jej uzasadnieniu) Naczelnik Urzędu Skarbowego w ogóle nie odniósł się do kwestii istnienia pełnomocnictwa, jego zakresu itp.
W konsekwencji, w ocenie Sądu, jedynym możliwym rozstrzygnięciem organu odwoławczego wobec braku jakiegokolwiek stanowiska w decyzji organu pierwszoisntancyjnego w spornej kwestii, było uchylenie decyzji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy nie mógł wyraźnie zająć stanowiska merytorycznego, ponieważ, tym samym, pozbawiłby stronę postępowania prawa do rozpatrzenia swojej sprawy w postępowaniu administracyjnym dwuinstancyjnym.
Zgodnie z art.127 Ordynacji podatkowej postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne. Zasada ta prima facie oznacza, że organ odwoławczy nie może zająć rozstrzygającego stanowiska w sprawie, która w ogóle nie była przedmiotem analizy organu pierwszej instancji.
W konsekwencji, nawet tak jak było w rozstrzyganej sprawie, jeżeli organ pierwszej instancji, w uzasadnieniu decyzji całkowitym milczeniem pominął istotne dla postępowania (a takim jest niewątpliwie udział pełnomocnika w sprawie) kwestie, na które zwracał uwagę pełnomocnik w toku tego postępowania, to organ odwoławczy, właśnie z uwagi na zasadę dwiunstancyjności, powinien uchylić decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia celem zajęcia stanowiska (korzystnego lub niekorzystnego dla strony).
Sąd uznał więc, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji było prawidłowe, a podniesione w skardze zarzuty w tym zakresie – bezzasadne. Organ odwoławczy w sposób jasny i nie budzący wątpliwości sformułował wytyczne co do dalszego postępowania (nakaz "zweryfikowania" pełnomocnictwa oraz rozpatrzenia wniosku dowodowego)
W związku z powyższym Sąd skargę oddalił na podstawie art.151 ppsa. Przepis ten stanowi, że razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.