Uzasadnienie
W dniu [...].01.2002 r. Urząd Skarbowy przeprowadził kontrolę podatkową w zakresie podatku od towarów i usług w Firmie "B.", będącej własnością M. B.. Organ podatkowy zakwestionował prawidłowość rozliczania podatku od towarów i usług za miesiące marzec, kwiecień, wrzesień, listopad i grudzień 1997 r. W wyniku kontroli organ podatkowy ustalił, że M. B. bezpodstawnie obniżył w miesiącu marcu 1997 r. podatek należny o podatek naliczony wynikający z zakupu towarów i usług udokumentowanego fakturą VAT [...] z dnia [...].03.1997 r. o wartości netto 15000,00 zł, podatek od towarów i usług 3300,00 zł, wystawionej przez "L." Spółka z o. o. w Z. za wykonanie usługi w zakresie ustalenia warunków sprzedaży opakowań foliowych w bezpośrednim imporcie z firmy VDE z Niemiec, łącznie z przeprowadzeniem rozmów wstępnych, usługi doradztwa w zakresie rozliczenia finansowego za 1996 r., doradztwa w zakresie obrotu wyrobami cukierniczymi.
W wyniku kontroli organ podatkowy ustalił, że M. B.bezpodstawnie obniżył w miesiącu marcu 1997 r. podatek należny o podatek naliczony wynikający z zakupu towarów i usług udokumentowanego fakturą VAT [...] z dnia [...].04.1997 r. o wartości netto 7800,00 zł, podatek od towarów i usług 1716,00 zł, wystawionej przez "L." Spółka z o. o. w Z. za wykonanie usługi w zakresie ustalenia sytuacji finansowej odbiorców, u których występują opóźnienia w płatnościach, sprawdzenia perspektywicznej sytuacji finansowej kontrahenta w związku z planowaną przez niego restrukturyzacją przedsiębiorstwa.
W wyniku kontroli organ podatkowy ustalił, że M. B. bezpodstawnie obniżył w miesiącu listopadzie 1997 r. podatek należny o podatek naliczony wynikający z zakupu towarów i usług udokumentowanego fakturą VAT nr [...] z dnia [...]11.1997 r. o wartości netto 1220,81 zł, podatek od towarów i usług 268,57 zł, wystawionej przez "D." w K. za zakup dywanu i ręczników.
W wyniku kontroli organ podatkowy ustalił, że M. B. bezpodstawnie obniżył w miesiącu grudniu 1997 r. podatek należny o podatek naliczony wynikający towarów i usług udokumentowanego fakturą VAT nr [...] z dnia r. o wartości netto 543,44 zł, podatek od towarów i usług 119,56,00 zł, wystawionej przez "D." w M. za zakup mebli z ratanu, faktury VAT nr [...] z dnia [...].12.1997 r. o wartości netto 105,22 zł, podatek od towarów i usług 22,13 zł wystawionej przez "D." s.c. w Kielcach za zakup wyposażenia kuchni, faktury VAT nr [...] z dnia [...].12.1997 r. o wartości netto 162,29 zł, podatek od towarów i usług 35,71 zł wystawionej przez M. w K. za zakup pościeli i suszarki, faktury VAT nr [...] z dnia [...].12.1997 r. o wartości netto 1014,00 zł, podatek od towarów i usług 233,08 zł wystawionej przez "T." w K.za zakup 6 szt. krzeseł.
Organ podatkowy stwierdził, że pomiędzy poniesionymi przez podatnika wydatkami wynikającymi z wymienionych faktur, a osiągnięciem przez podatnika przychodu nie ma związku przyczynowo - skutkowego. Wydatki ten jako nie stanowiący kosztu uzyskania przychodu zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) w zw. z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. jedn. Z 1993 r. Dz. U. Nr 90, poz. 416 z późn. zm.) nie mogą być podstawą do obniżenia podatku należnego lub zwrotu różnicy podatku.
W dniu [...].06.2002 r. Urząd Skarbowy wydał decyzje Nr [...] [...] [...], [...] określające M. B. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za marzec 1997 r. w kwocie 3243,00 zł, zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za marzec 1997 r. w kwocie 3243,00 zł oraz odsetki, określające M. B.zobowiązanie podatkowe-w podatku od towarów i usług za kwiecień 1997 r. w kwocie 4270,00 zł, zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za kwiecień 1997 r. w kwocie 1716,00 zł oraz odsetki, określające M.B. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za listopad 1997 r. w kwocie 1103,00 zł, zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za listopad 1997 r. w kwocie 268,00 zł oraz odsetki, określające M. B. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 1997 r. w kwocie 2659,00 zł, zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za grudzień 1997 r. w kwocie 411,00 zł oraz odsetki,
Na powyższe decyzje podatnik wniósł odwołania, zarzucając przepisu art. 123 par. 1 w zw. z art. 200 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) poprzez nie zapewnienie stronie przez organ podatkowy czynnego udziału w postępowaniu podatkowym, art. 19 w zw. z art. 25 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym przez zakwestionowanie możliwości odliczenia podatku naliczonego od wymienionych faktur VAT, art. 53 par. 4 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nie wskazanie w sentencji decyzji wysokości należnych odsetek za zwłokę.
Decyzjami z dnia [...].10.2002 r. nr [...], nr [...], nr [...], nr -[...] Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzje organu podatkowego l instancji, podzielając w całości argumentację Urzędu Skarbowego. Izba Skarbowa wskazała, że zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Urząd Skarbowy decyzją z dnia [...].041998 r. nr [...] określił M. i M. B. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 r., co było spowodowane zawyżeniem niektórych kosztów uzyskania przychodów. Nie uznano za koszty uzyskania przychodów wydatków na zakup ww. wymienionych usług od firmy L. Spółka z o. o. w Z.oraz na zakup wymienionych powyżej towarów.
Izba Skarbowa utrzymała w mocy przedmiotową decyzję organu podatkowego l instancji wydając w dniu [...].07.1999 r. decyzję nr [...] Decyzja ta została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyrokiem z dnia 09.11.2001 r. wydanym do sygn. akt l SA/Kr 1536/99 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie OZ w Krakowie skargę oddalił. Izba Skarbowa w Kielcach wskazała, że przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie nie mogło być uznanie bądź nie uznanie poniesionych wydatków za koszty uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż kwestia ta została już rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną.
Na powyższe decyzje M.B. złożył skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając naruszenie przepisu art. 123 par. 1 w zw. z art. 200 par. 1 cyt ustawy Ordynacja podatkowa, podnosząc, że organ podatkowy nie zapewnił stronie czynnego udziału w postępowaniu podatkowym. Organ podatkowy wyznaczył podatnikowi 3 - dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, ale nie zapoznał się ze stanowiskiem podatnika, gdyż przed upływem tego terminu wydał decyzję. Ponadto organ podatkowy nie ustosunkował się do złożonego przez podatnika w dniu [...]06.2002 r. wniosku dowodowego.
Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisu art. 19 ust. 1 w zw. z art. 25 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym przez zakwestionowanie możliwości odliczenia podatku naliczonego od wymienionych faktur VAT. W skardze skarżący zarzucił również naruszenie przepisów art. 53 par. 4 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nie wskazanie w sentencji decyzji wysokości należnych odsetek za zwłokę, jak również zarzuciła naruszenie art. 210 par. 4, art. 188, art. 216 par. 1 i par. 2 w zw. z art. 188, art. 187 par. 1, art. 121 par. 1 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa.
W odpowiedziach na skargi Izba Skarbowa podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosła o oddalenie skarg. Odnosząc się do zarzutów skarg Izba Skarbowa stwierdziła, że w sposób rzetelny i wyczerpujący dokonała analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Dopuszczenie dowodu z przesłuchania świadka w ocenie organu podatkowego było bezprzedmiotowe. Izba Skarbowa przyznała, że organ podatkowy l instancji pouczył podatnika na podstawie przepisu art. 200 par. 1 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa o możliwości zaznajomienia się z całością materiału zgromadzonego w sprawie jednak nie odczekał na upływ tego terminu. Naruszenie przepisów postępowania podatkowego w tym zakresie nie miało jednak wpływu na wynik sprawy.
Izba Skarbowa w dniu [...]10.2002 r. wysłała do pełnomocnika podatnika postanowienie w trybie art. 200 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa wyznaczając termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, jednakże pełnomocnik z tego prawa nie skorzystał. W ocenie Izby Skarbowej nie zostały również naruszony przepis art. 53 par. 4 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa, organ podatkowy podał w sentencji decyzji, iż określa zaległość podatkową oraz należne odsetki, a -w uzasadnieniu decyzji obliczył i wskazał wysokość odsetek za zwłokę.
Zgodnie z przepisem art. 97 par 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153; poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Na mocy przepisu art. 111 par. 2 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na rozprawie w dniu 08.08.2005 r. postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt l SA/Kr 2644/02, l SA/Kr 2645/02, l SA/Kr 2646/02, l SA/Kr 2647/02 i prowadzić je pod wspólną sygn. akt l SA/Kr 2644/02.
Rozpoznając skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skargi nie zasługują na uwzględnienie, gdyż zaskarżone decyzje nie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego i przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Podatnik - co do zasady - ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Na mocy przepisu art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług.
Jednakże zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów ustawy o dochodowym.
Powołany przepis art. 25 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym wyklucza możliwość obniżenia podatku należnego w sytuacji braku możliwości zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 07.06.2004 r., sygn. akt FSK 94/02). Bezspornym w sprawie jest, że wyrokiem z dnia 09.11.2001 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie OZ w Krakowie oddalił skargę M. i M. B. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 r. Sąd uznał, że organy podatkowe zasadnie nie uznały jako kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na zakup usług od firmy L. Spółka z o. o. w Z. oraz wydatków na zakup wyposażenia nie związanego z prowadzoną działalnością a zaskarżona decyzja Izby Skarbowej w niniejszej sprawie skoro przedmiotowe wydatki nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, co zostało już rozstrzygnięte ostateczną decyzją, która nie została uchylona to brak jest podstaw prawnych do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabywaniu towarów i usług, które nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.
Izba Skarbowa, prawidłowo zatem określiła podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień, listopad i grudzień 1997 r.
Odnośnie zarzutu strony skarżącej, iż organ podatkowy ł instancji naruszył przepis art. 200 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) stwierdzić należy, że istotnie przepis ten został naruszony przez organ l instancji poprzez nie odczekanie wyznaczonego podatnikowi terminu do zaznajomienia się z całością materiału dowodowego w sprawie i wydanie decyzji przed upływem tego terminu niemniej jednak w ocenie Sądu naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Organ II instancji bowiem w dniu [...].10.2002 r. wysłał do pełnomocnika podatnika postanowienie w trybie przepisu art. 200 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa, wyznaczając 3 - dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.
W ocenie Sądu zarzut nie przesłuchania świadka nie zasługuje na uwzględnienie. Organ podatkowy II instancji uzasadnił, powody dla których odmówił przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka. Izba Skarbowa wskazała bowiem, że kwestie uznania przedmiotowych wydatków za koszt uzyskania przychodów zostały rozstrzygnięte decyzją ostateczną. Na mocy przepisu art. 122 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa, w toku postępowania, organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny. Naruszenie tych reguł, a także norm procesowych odnoszących się do środków dowodowych, stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 187 par. 1 ustawy Ordynacja podatkowa), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonywającej treści (art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa).
Organy podatkowe zebrały materiał dowodowy w sprawie i rozpatrzyły go w sposób obiektywny nie naruszając zasady swobodnej oceny dowodów, podejmując w toku postępowania działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie.
Nieuzasadniony jest również zarzut skarżącego, iż organ podatkowy nie określił podatnikowi odsetek za zwłokę. Organ podatkowy w rozstrzygnięciu decyzji określił podatnikowi odsetki, a szczegółowe wyliczenie ze wskazaniem kwoty odsetek podał w uzasadnieniu. Zgodnie z przepisem art. 53 par. 4 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa organ podatkowy zobowiązany jest do określenia wysokości odsetek za zwłokę na dzień wydania decyzji określającej wysokość
Przepis art. 210 par. 1 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa wskazuje elementy, które powinna zawierać decyzja. Jednym z tych elementów jest uzasadnienie faktyczne i prawne. Skoro przepis art. 53 par. 4 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa nakłada na organ podatkowy obowiązek określenia wysokości odsetek na dzień wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, to w ocenie Sądu organ podatkowy określając w rozstrzygnięciu decyzji odsetki, a w uzasadnieniu, stanowiącym integralną część, kwotę odsetek oraz szczegółowe ich wyliczenie nie naruszył dyspozycji art. 53 par. 4 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa.
Zakres kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego określa przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc, że Sąd sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Przeprowadzając kontrolę zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem, Sąd sprawdza, czy wydanie decyzji nastąpiło zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, procesowego, a naruszenie prawa mające lub mogące mieć wpływ na wynik sprawy skutkuje uchyleniem zaskarżonych decyzji zgodnie z przepisem art. 145 par. 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
W związku z powyższym, skoro zaskarżone decyzje nie naruszają prawa materialnego lub procesowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uznając je za zgodne z prawem, skargi oddalił na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).