Uzasadnienie
Postanowieniem Referendarza sądowego WSA w Krakowie z dnia 18 grudnia 2015 roku sygn. akt I SO/Kr 16/15 przyznane zostało skarżącej M. S. prawo pomocy obejmujące ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Na tej podstawie Wicedziekan Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w dniu 7 stycznia 2016 roku wyznaczył dla skarżącej pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego W. K. Wyznaczony mecenas sporządził skargę do tut. Sądu na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 9 listopada 2015 roku w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi oraz reprezentował stronę skarżącą w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. W skardze z dnia 25 stycznia 2016 roku zawarty został wniosek o zasądzenie wynagrodzenia za podjęte przez pełnomocnika z urzędu czynności wraz z oświadczeniem, że skarżąca nie pokryła tego wynagrodzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2016 roku przywrócił stronie termin do wniesienia skargi, a następnie wyrokiem z dnia 19 maja 2016 roku uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Od dnia 1 stycznia 2016 roku szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805). Zgodnie z brzmieniem § 22 w/w rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W niniejszej sprawie należy zatem zastosować przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 490). Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 1 lit "c" tego rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji "w innej sprawie" wynosi 240 zł.
W myśl § 2 ust. 3 w/w rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (240 x 23 % = 55,20 zł).
Mając na uwadze fakt, iż radca prawny W. K. brał udział w postępowaniu przed sądem I instancji i należycie wywiązywał się z powierzonych obowiązków należało przyznać mu wynagrodzenie w wysokości 240 zł, powiększone o podatek od towarów i usług w kwocie 55,20 zł na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.