Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 7 czerwca 2023 r., sygn. akt I SA/Kr 268/23

Uzasadnienie

Prezydent Miasta Krakowa (PMT, organ I instancji) pismem z dnia 19 lipca 2022 r. nr WIRP.6333.113.2021.PK wezwał B. G. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą S. (dalej: Strona, Skarżąca), do zwrotu otrzymanego na podstawie art. 15zzb ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095, ze zm.; dalej: ustawa o COVID-19), dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia Covid-19.

Strona wnioskiem z dnia 26 lipca 2022 r. zwróciła się do PMK o umorzenie nienależnie pobranego dofinansowania.

PMT decyzją z dnia 17 października 2022 r. wydaną na podstawie "art. 15zzb ust. 17 i 19-21" ustawy o COVID-19 w związku z art. 64 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1634, ze zm.; dalej: u.f.p.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, ze zm.; dalej: K.p.a.), odmówił. umorzenia należności z tytułu zwrotu dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19, pobranego nienależnie w kwocie 31.848,42 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że nie znalazł podstaw do umorzenia, gdyż sytuacja materialna Strony umożliwia Jej spłatę zadłużenia.

Od decyzji PMT Strona złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie (dalej: SKO, Kolegium, organ odwoławczy, organ II instancji), w którym podniosła, że dofinasowanie dotyczyło jej pracowników, ich wynagrodzeń i składek na ubezpieczenie, które w całości są opłacane terminowo, a urząd tylko w części dofinansowywał ich wysokość i sama musiała pokrywać resztę składek. Ponadto podniosła, że miała zakazane prowadzenie działalności gospodarczej przez dziewięć miesięcy więc nie rozumie dlaczego miałaby oddawać dofinansowanie przeznaczone nie dla Niej tylko dla pracowników, a zrobiła wszystko by utrzymać w czasie pandemii miejsca pracy.

SKO decyzją z dnia 11 stycznia 2023 r. nr SKO.DG/4131/4/2022, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. "w związku z art. 15zzc ust. 15-20" ustawy o COVID-19 oraz art. 64 u.f.p., a także art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz. U z 2018 r. poz. 570) i § 1 pkt 6 lit. c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. z 2003 r. Nr 198, poz. 1925) utrzymało w mocy decyzję PMT z dnia 17 października 2022 r.

Uzasadniając decyzję SKO przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania i następnie wskazało, że "Przechodząc do rozpatrzenia odwołania stwierdzić należy, że możliwość stosowania ulg i umorzeń w zakresie należności publicznoprawnych dopuszcza Konstytucja RP, która przewiduje w art. 217, że: "Nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy". W niniejszym przypadku, zgodnie z art. 15zzc ust. 12-20 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095):

1. 12. W przypadku wykorzystania dofinansowania niezgodnie z przeznaczeniem, pobrania dofinansowania nienależnie lub w nadmiernej wysokości przedsiębiorca zwraca dofinansowanie w całości lub w tej części, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, pobrana nienależnie lub w nadmiernej wysokości.
2. 13. W przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 12, starosta wzywa przedsiębiorcę do zwrotu dofinansowania w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania.
3. 14. W przypadku gdy przedsiębiorca nie dokona zwrotu w terminie, o którym mowa w ust. 13, nalicza się odsetki ustawowe.
4. 16. W przypadkach, o których mowa w ust. 7 lub 13, starosta z urzędu albo na wniosek przedsiębiorcy może:
5. 1) umorzyć w całości albo w części należności z tytułu zwrotu części dofinansowania;
6. 2) odroczyć terminy spłaty należności z tytułu zwrotu części dofinansowania;
7. 3) rozłożyć na raty spłatę należności z tytułu zwrotu części dofinansowania.

1. 16. W przypadku gdy wysokość kwoty dofinansowania wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości jest równa lub wyższa niż 1500 zł, starosta wydaje decyzję, o której mowa w ust. 15, po uzyskaniu pozytywnej opinii właściwego wojewody. Przepisu art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się.
2. 17. Do spraw, o których mowa w ust. 15, stosuje się odpowiednio przepisy art. 64 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.
3. 18. Starosta może upoważnić dyrektora powiatowego urzędu pracy do dokonywania czynności, o których mowa w ust. 15.
4. 19. W sprawach, o których mowa w ust. 15, organem wyższego stopnia jest samorządowe kolegium odwoławcze.
5. 20. Zwrotu dofinansowania nie dochodzi się, jeżeli kwota należna do zwrotu nie przekracza, określonych na dzień dokonania rozliczenia, najniższych kosztów doręczenia w obrocie krajowym przesyłki poleconej za potwierdzeniem odbioru przez operatora wyznaczonego w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Kwota ta jest zaliczana w koszty Funduszu Pracy."

Następnie SKO podniosło, że organ I instancji zasadnie stwierdził, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki "ważnego interesu zobowiązanego" lub "interesu publicznego" umożliwiające udzielenie wnioskowanej ulgi. W decyzji organ I instancji wyczerpująco i przekonująco uzasadnił powody rozstrzygnięcia, wskazując przy tym stosowne przepisy prawa i przesłanki, które winna była spełniać Strona, aby można było udzielić ulgi określonej w przepisach u.f.p.

Zdaniem SKO Strona w trakcie prowadzonego postępowania nie wykazała bowiem, aby w jej przypadku zaistniała którakolwiek z przesłanek warunkujących udzielenie wnioskowanej ulgi. W szczególności nie wskazała, aby w odniesieniu do niej wystąpiły nadzwyczajne względy, nagłe zdarzenia losowe, sytuacje spowodowane działaniem czynników zewnętrznych, na które zobowiązana nie miała wpływu, a które doprowadziły do braku możliwości wywiązania się z zobowiązania. Nie wykazano opisanych w art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a u.f.p. przesłanek, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Nie wykazano, aby w przedmiotowej sprawie miały miejsce jakiekolwiek szczególne, wyjątkowe względy, które uzasadniałyby możliwość odstąpienia od obowiązku uiszczenia należności pieniężnej o charakterze publicznoprawnym. Zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie, że w przypadku Strony występują okoliczności, o których mowa w tym przepisie.

Jedyną przesłanką do zastosowania wnioskowanej ulgi nie może być powoływanie się Strony na ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej związane z pandemią Covid-19. W sprawie Strona nie przedłożyła materiału dowodowego, który wskazywałby na to, że w sprawie zostały spełnione przesłanki warunkujące udzielenie wnioskowanej ulgi. Strona prowadzi działalność gospodarczą, a każdy podejmując działalność gospodarczą prowadzi ją na swój rachunek i na własne ryzyko, przyjmując na siebie wszystkie korzyści i konsekwencje z niej płynące. Borykanie się z problemami, jakie stwarza rynek, jest jednym z elementów szeroko rozumianego ryzyka gospodarczego i niezasadnym jest przenoszenie go na budżet państwa.

Dalej organ II instancji stwierdził, że na podstawie przedłożonych przez Stronę dokumentów ustalono, że Strona posiada majątek, którego zbycie pozwoliłoby na uregulowanie nawet jednorazowo zobowiązania w kwocie 31.848,42 zł. Strona wskazała, że prowadzi wraz z mężem gospodarstwo domowe składające się z dwóch osób. Małżonkowie nie posiadają żadnych dochodów, otrzymują pomoc od rodziny, a miesięczne wydatki na utrzymanie to kwota 2.700,00 zł.

Strona posiada majątek niezwiązany z prowadzoną działalnością gospodarczą, tj. dom o powierzchni 150 m2 o wartości 600.000,00 zł, którego jest współwłaścicielem oraz działkę, na której stoi dom o powierzchni 12 arów. Ponadto posiada inne składniki mienia ruchomego w postaci wyposażenia o (lodówki, piec konwekcyjny, expres, lada chłodnicza, zamrażarka) o łącznej wartości 100.000,00 zł. Posiada również środki na rachunku bankowym (na dzień złożenia oświadczenia o stanie majątkowym) w wysokości 12.000,00 zł. Ponadto, Strona jest wspólnikiem firmy K. Sp. z.o.o. (posiada jeden udział o wartości 2.500,00 zł i pełni funkcje członka zarządu).

Zdaniem SKO organ I instancji ustalił, iż Strona dysponuje majątkiem, którego wartość znacznie przekracza kwotę dochodzonej przez organ należności. W orzecznictwie natomiast wskazuje się, że w takiej sytuacji nie do przyjęcia jest zastosowanie ulgi w postaci umorzenia należności. Byłoby to bowiem sprzeczne z interesem społecznym oraz konstytucyjną zasadą sprawiedliwości społecznej. W sprzeczności z interesem publicznym pozostaje umorzenie zaległości podatkowych w sytuacji, gdy istnieje majątek, z którego można prowadzić egzekucję, a przy tym egzekucja nie zachwieje podstawami egzystencji "skarżącego".

W ocenie Kolegium, w toku postępowania PMT wyczerpująco zebrał materiał dowodowy, a w sprawie zostały dokładnie wyjaśnione okoliczności faktyczne. W wyniku wszechstronnego i wnikliwego rozważenia całokształtu materiału dowodowego, organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji dokonał prawidłowej oceny przesłanek, od których uzależnione było przyznanie wnioskowanej ulgi. Co istotne, w niniejszej sprawie nie zachodziły żadne wątpliwości co do stanu faktycznego lub prawnego, a zasadniczy problem sprowadzał się jedynie do oceny przesłanek warunkujących zastosowanie ulgi. Organ I instancji w całości przyjął bowiem i uwzględnił okoliczności deklarowane przez Stronę dotyczące jej sytuacji majątkowej i osobistej.

W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji trafnie przyjął, że w przypadku Strony nie zachodzą przesłanki do zastosowania wnioskowanej przez nią ulgi w postaci umorzenia w całości należności z tytułu zwrotu dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenie społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19, a co za tym idzie kwestionowaną decyzję należało utrzymać w mocy.

Skarżąca na decyzję SKO złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę, w której podniosła, że "W związku z otrzymaniem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego o utrzymaniu zaskarżonej decyzji postanowiłam się od niej się odwołać, ponieważ nie rozpatrzono dogłębnie mojej sprawy. Pragnę przedstawić moje argumenty dokładnie. Mianowicie dofinansowanie otrzymałam na pokrycie kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenie społeczne za miesiące na które nie uzyskałam pomocy żadnej innej, i środki zostały przeznaczone zgodnie z umową. Jeżeli nie należały mi się to dlaczego osoba udzielająca takiej pomocy nie poinformowała mnie że nie mogę z niej skorzystać ? Taką informację uzyskałam w momencie rozliczania udzielonej pomocy. Wszystkie informacje dotyczące pomocy są ogólnie dostępne i na bieżąco można je sprawdzać. I jeszcze jedna informacja proszę o porównanie dla ilu pracowników otrzymałam pomoc, ponieważ stan zatrudnienia zmieniał się w przeciągu roku. Bardzo proszę o rozpatrzenie mojego zażalenia i chętnie wyjaśnię dokładnie wszystkie moje wątpliwości dotyczące sprawy."

Kolegium w odpowiedzi na skargę podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.).

Sądowej kontroli została poddana decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję PMT w sprawie odmowy umorzenia należności z tytułu zwrotu dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19, pobranego nienależnie w kwocie 31.848,42 zł.

Rozpatrując sprawę w tak zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga jest w oczywisty sposób zasadna jednak z zasadniczo innych przyczyn niż podnoszone w skardze.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że przepis art. 16 § 1 K.p.a. statuuje zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, zgodnie z którą organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji. Zasada dwuinstancyjności oznacza, że w wyniku złożenia odwołania sprawa będzie w jej całokształcie ponownie przedmiotem postępowania przed organem drugiej instancji. Rodzi to w konsekwencji obowiązek dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa. Dwuinstancyjność oznacza zatem, że każda sprawa powinna być rozstrzygnięta dwukrotnie, a zatem organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji i odniesienia się do argumentów zawartych w odwołaniu (por. T. Woś, J. Zimmermann, glosa do uchwały SN z dnia 23 września 1986 r., III AZP 11/86, PiP 1989, z. 8, s. 147).

Dwuinstancyjność postępowania oznacza, że organ odwoławczy rozpoznaje sprawę, a nie odwołanie. Jeżeli zaś sąd stwierdza naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, to nie może uznać tej okoliczności za nieistotną (por. wyrok NSA z dnia 30 marca 2004 r. sygn. akt FSK 169/04).

W drugiej kolejności Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 107 §1 pkt 4 K.p.a. decyzja zawiera powołanie podstawy prawnej. Powołanie podstawy prawnej to przytoczenie przepisów prawa materialnego, na których organ administracji publicznej oparł swoje rozstrzygnięcie. Oznaczenie podstawy prawnej rozstrzygnięcia rozumieć należy jako wymienienie w sentencji decyzji zarówno norm o charakterze procesowym oraz ustrojowym, jak i norm materialnoprawnych, które legły u podstaw wydanej decyzji.

W trzeciej kolejności Sąd wskazuje, że w myśl art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Natomiast stosownie do postanowień § 3 tego artykułu uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Uzasadnienie faktyczne i prawne jest jednym z niezbędnych elementów decyzji. Proces rozumowania organu, wnioski dotyczące oceny dowodów oraz argumenty przemawiające za przyjęciem określonej opinii, winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji tak by adresat, a nadto sąd dokonujący kontroli legalności aktu, mieli możliwość zapoznania się nie tylko ze stwierdzeniem organu, ale również z analizą, jaką organ przeprowadził w stosunku do każdego z dowodów i przyczyn, dla których niektóre dowody zostały uznane za wiarygodne, a innym odmówiono wiarygodności. Niezbędne jest też wykazanie jakie znaczenie dla potrzeb rozstrzyganej sprawy mają dowody wskazane przez organ w uzasadnieniu decyzji. Tylko decyzja spełniająca te kryteria może w pełni realizować zasady ogólne postępowania wyrażające się w prowadzeniu postępowania w sposób budzący zaufanie do organów (art. 8 § 1 K.p.a.) oraz przekonywaniu polegającym na wyjaśnieniu stronie zasadności przesłanek, którymi kierowano się przy załatwianiu sprawy (art. 11 K.p.a.).

Innymi słowy decyzja, którą otrzymuje strona, powinna być pełna, tzn. powinna w swoim uzasadnieniu dawać kompletną informację co do tego, jakie elementy zadecydowały o takim określeniu praw lub obowiązków strony, które wyrażono w rozstrzygnięciu.

Podkreślić trzeba, że zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów jest jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Nie zostanie ona zrealizowana, jeśli np. organ niestarannie, z pominięciem reguł określonych przepisami prawa sporządzi uzasadnienie decyzji. Zasadę tę należy traktować nie tylko jako postulat ustawodawcy wobec organów orzekających w sprawie, ale jako przesłankę oceny ich działania, a to oznacza, iż naruszenie tej zasady może stanowić wystarczającą podstawę do uchylenia aktu administracyjnego, nawet jeżeli w toku postępowania nie naruszono innych przepisów K.p.a. Strona postępowania, aby móc działać w zaufaniu do organu, musi znać przesłanki jakimi kierował się organ wydając swoje rozstrzygnięcie. Dlatego równie istotne jak przestrzeganie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów jest przestrzeganie zasady przekonywania (art. 11 K.p.a.).

Zgodnie z zasadą przekonywania organ powinien wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kieruje się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Elementem decydującym o przekonaniu strony, co do trafności rozstrzygnięcia, jest uzasadnienie decyzji. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ należycie i wyczerpująco nie wyjaśni stronie jakie okoliczności faktyczne i prawne wziął pod uwagę w toku załatwienia sprawy lub nie odniesie się do argumentów podnoszonych przez stronę. Prawidłowe uzasadnienie decyzji jest jednym z istotnych warunków wpływających na umocnienie praworządności w administracji publicznej.

Wskazać również należy, że jeżeli uzasadnienie decyzji ostatecznej jest wadliwe w ten sposób i z tego powodu, że nie spełnia celów i przesłanek art. 107 § 3 K.p.a., sąd administracyjny nie jest uprawniony ani też zobowiązany do tego, aby w uzasadnieniu wydanego wyroku uzasadnić rozstrzygnięcie sprawy za organ. Inaczej rzecz ujmując, należy wskazać, sąd administracyjny nie może kontrolować tego, czego w zaskarżonym akcie nie ma, ani też uzupełniać dostrzeżone braki tych aktów. Prowadziłoby to do niedopuszczalnego wkraczania w sferę "administrowania" zastrzeżoną do wyłącznej kompetencji organów administracyjnych.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, zdaniem Sądu zaskarżona decyzja nie spełnia standardów określonych powyżej wskazanymi przepisami K.p.a. i je narusza w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Jak wynika z pisma PMT z dnia 19 lipca 2022 r. Skarżąca otrzymała dofinansowanie na podstawie przepisu art. 15zzb ustawy o COVID-19. W konsekwencji organ I instancji odmawiając umorzenia oparł swoją decyzję w oparciu o przepisy "art. 15zzb ust. 17 i 19-21" ustawy o COVID-19. Natomiast SKO rozpatrzyło sprawę na podstawie przepisów art. 15zzc ust. 12-20 ustawy o COVID-19. SKO zarówno w podstawie prawnej powołało wskazane wyżej przepisy jak i dokonało w uzasadnieniu decyzji wyjaśnienia tak określonej podstawy prawnej decyzji, co Sąd intencjonalnie przytoczył powyżej. Oznacza to, że SKO dokonało zmiany kwalifikacji prawnej rozstrzygnięcia.

Jednocześnie w uzasadnieniu decyzji SKO brak jest jakiegokolwiek wyjaśnienia dlaczego Kolegium dokonało zmiany kwalifikacji prawnej (zmiany podstaw prawnych) i dlaczego działało w oparciu o przepisy art. 15zzc, a nie o przepisy art. 15zzb ustawy o COVID-19.

Sąd wskazuje, że organ odwoławczy w toku kontroli instancyjnej powinien zbadać, czy organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe i dokonał prawidłowej wykładni i zastosowania prawa materialnego (podkreślenie Sądu). Jednocześnie Sąd wskazuje, że dokonując zmiany kwalifikacji prawnej decyzji organ odwoławczy powinien to wyjaśnić w uzasadnieniu, gdyż oznacza to, iż organ I instancji dokonał wadliwej subsumcji i decyzja organu I instancji jest wadliwa. Niewyjaśnienie dlaczego następuje zmiana podstaw prawnych wydanej decyzji przez organ I instancji, skutkuje naruszeniem zasady dwuinstancyjności.

W sprawie nie ma najmniejszej wątpliwości, że sprawa Skarżącej powinna być rozpatrzona przez SKO w oparciu o przepisy art. 15zzb ustawy o COVID-19, skoro Skarżąca otrzymała dofinansowanie jako przedsiębiorca zatrudniający pracowników w części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia Covid-19 (podkreślenie Sądu).

Natomiast w przepisach art. 15zzc ustawy o COVID-19 uregulowane jest dofinansowanie dla przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną niezatrudniającego pracowników części kosztów prowadzenia działalności gospodarczej (podkreślenie Sądu) w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19.

Zatem SKO wydało rozstrzygnięcie w sprawie w oparciu o przepisy, które nie miały zastosowania w sprawie. W konsekwencji Sąd uznał, iż SKO naruszyło przepisy art. 16 § 1 w zw. z art. 107 § 1 pkt i pkt 6 oraz § 3 K.p.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji.

Zalecenia do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań i sprowadzają się do ponownego rozpoznania odwołania przez SKO z uwzględnieniem przedstawionej oceny prawnej, zgodnie z dyspozycją art. 153 P.p.s.a.

Sąd o kosztach postępowania orzekł na podstawie przepisu art. 200 P.p.s.a.

Przepis art. 200 P.p.s.a. stanowi, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Sąd zasądził od SKO na rzecz Skarżącej kwotę 200,00 zł, odpowiadającą kwocie uiszczonego wpisu od skargi.