Uzasadnienie
Interpretacją indywidualną oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej, działając z upoważnienia Ministra Finansów, stwierdził, że stanowisko M.S. przedstawione we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości skorzystania z odliczeń w ramach ulgi rehabilitacyjnej jest nieprawidłowe. Interpretacja zawierała pouczenie, że stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na tę interpretację z powodu jej niezgodności z prawem. Wskazano przy tym, że skargę wnosi się do WSA w Krakowie, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa. Pouczono także, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania.
Postanowieniem z tej samej daty Dyrektor Izby Skarbowej odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku skarżącej o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa w części dotyczącej możliwości sprawowania opieki przez Państwo Polskie nad wnioskodawczynią po utracie wzroku, określenia potrzeby innej rehabilitacji oka oraz wskazania przebiegu innej rehabilitacji oka w chorobie AMD. Rozstrzygnięcie to zawierało pouczenie, że przysługuje na nie zażalenie, które wnosi się w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia do organu, który je wydał.
Powyższa interpretacja oraz postanowienie zostały doręczone skarżącej w dniu 21 stycznia 2012 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych.
W dniu 26 stycznia 2012 r. (data stempla pocztowego) M. S. wniosła, za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą interpretację indywidualną. Wniosła także zażalenie na postanowienie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wskazał, że strona nie zachowała trybu złożenia skargi przewidzianego przepisami prawa, tj. wniosła ją bez uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa.
Zarządzeniem Z-cy Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 marca 2012 r., wezwano skarżącą do wykazania - w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi - czy kierowała do organu, tj. Ministra Finansów, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i potwierdzenie tego faktu dokumentami. Wezwanie to zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 28 marca 2012 r.
Odpowiadając na powyższe wezwanie skarżąca przesłała do WSA w Krakowie pismo datowane na 1 kwietnia 2012 r. zatytułowane "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa", w którym podała, że pismo w tej sprawie wysłała 26 stycznia 2012 r. w formie zażalenia, a nie wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca czytając pouczenie zawarte w interpretacji indywidualnej nie zrozumiała, że to musi być pismo z nagłówkiem "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa". W związku z tym wniosła o uwzględnienie poprawki.
Ustosunkowując się do powyższego pisma organ podał, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało wniesione z uchybieniem terminu, a zatem organ nie ma prawnych możliwości do jego merytorycznego rozpatrzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej zwanej "p.p.s.a., skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Stosownie z kolei do art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa.
Ostatni z cytowanych przepisów formułuje warunki dopuszczalności skargi na interpretację indywidualną, zgodnie z którymi skargę taką można wnieść po uprzednim wezwaniu organu, który wydał interpretację, do usunięcia naruszenia prawa, które to wezwanie musi zostać dokonane w terminie 14 dni od doręczenia interpretacji.
Odnosząc powyższe uwagi do omawianej sprawy należy stwierdzić, że zaskarżona interpretacja indywidualna zawierała prawidłowe pouczenie co do trybu i terminu wniesienia skargi. Z wniesionego przez stronę pisma z dnia 26 stycznia 2012 r. (data stempla pocztowego) jednoznacznie wynika, iż stanowi ono skierowaną do WSA w Krakowie skargę na interpretację indywidualną. Również drugie pismo z tej samej daty nie pozostawia wątpliwości, że intencją strony było zaskarżenie postanowienia z dnia 18 stycznia 2012 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania co do części wniosku.
Należy zatem uznać, że skarżąca przed wniesieniem skargi do WSA w Krakowie nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa. Wniesienie skargi bez takiego wezwania oznacza, że skarga ta jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, co wynika z art. 58§1 pkt 6 p.p.s.a. Również wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa po terminie powoduje jego bezskuteczność, czyli brak wywołania skutków procesowych związanych z dokonaniem tej czynności.
Odrzucenie przez sąd skargi jest równoznaczne z odmową rozpatrzenia sprawy i nadania jej dalszego biegu. Sąd nie może zatem wypowiadać się co do meritum sprawy.
Mając na uwadze powyższe Sąd skargę odrzucił na podstawie art. 58§1 pkt 6 p.p.s.a.