Uzasadnienie
postanowienia z dnia 7 marca 2013 r.
S.S. wniósł skargi na interpretacje indywidualne Ministra Finansów z dnia 21 września 2012 r., w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych min. w zakresie zakwalifikowania przychodu uzyskiwanego przez akcjonariusza z udziału w zysku spółki komandytowo-akcyjnej do źródła przychodów jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, ustalenia momentu powstania przychodu po stronie akcjonariusza, jak również uiszczenia zaliczki na podatek dochodowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie sądowe należy zawiesić.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a." sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Należy zwrócić uwagę, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 18 grudnia 2012 r. (sygn. akt II FSK 754/11), przedstawił na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a. składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, tj.: "1.Czy przychód (dochód) osoby fizycznej będącej akcjonariuszem spółki komandytowo – akcyjnej jest, stosownie do art. 5b ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2010r., nr 51, poz. 307 ze zm.) przychodem z pozarolniczej działalności gospodarczej? 2. Czy w świetle art. 44 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podatnik ma obowiązek odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w trakcie roku podatkowego, poprzez ustalanie co miesiąc przychodów i kosztów ich uzyskania przypadających na niego jako wspólnika czy też obowiązek zapłaty zaliczki z tego tytułu powstanie dopiero w momencie podjęcia uchwały o podziale dywidendy albo w momencie wypłaty dywidendy?"
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zauważa w związku z tym, że odpowiedzi na przytoczone wyżej pytania będą mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszych spraw z uwagi na tożsamość problemu prawnego. Przedmiotem sporu jest bowiem m.in. kwestia kwalifikacji przychodu akcjonariusza spółki komandytowo – akcyjnej do określonego źródła przychodów, momentu powstania i opodatkowania przychodu oraz obowiązku i momentu zapłaty zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. Zachodzi zatem zależności o jakiej mowa w art. 125§1 pkt 1 p.p.s.a. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 12 grudnia 2011 r., sygn. akt II FZ 760/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, a Sąd orzekający w sprawach niniejszych w pełni pogląd ten podziela, merytoryczna tożsamość zagadnienia prawnego, które wyłoniło się w danej sprawie prowadzonej przez wojewódzki sąd administracyjny, z zagadnieniem, które w odrębnej sprawie stanowiło przedmiot przedstawionego do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów NSA zagadnienia prawnego, uzasadnia zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Zawieszając w takim przypadku postępowanie sądowe wojewódzki sąd administracyjny postępuje adekwatnie do potrzeby ujednolicania praktyki wykładniczej sądownictwa administracyjnego.
Uchwały posiadają w innych sprawach sądowoadministracyjnych także ogólną moc wiążącą, na co wskazuje art. 269 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Pogląd wyrażony w konkretnej uchwale NSA może zostać zmieniony tylko stosowaną uchwałą takiego samego składu NSA. W ww. postanowieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał także, że zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oczekiwaniu na rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego przez siedmioosobowy skład NSA nie powinno być traktowane jako naruszenie zasady ekonomii procesowej (art. 45 Konstytucji RP oraz art. 7 p.p.s.a.). Pierwszą bowiem zasadą i to zasadą naczelną, jest zasada państwa prawa.
W państwie prawa liczą się przede wszystkim: stabilność orzecznicza sądów administracyjnych, trwałość i niewzruszalność prawomocnych wyroków, spójność systemu prawnego i konstytucyjna eliminacja wadliwych aktów normatywnych (por. P. Brzozowski, Glosa do postanowienia NSA z dnia 28 marca 2006 r., sygn. akt I FZ 99/06, Lex/el 2007). Ponadto w postanowieniu NSA z dnia 13 kwietnia 2010 r., sygn. akt I GSK 746/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, wskazano, że zasada koncentracji materiału procesowego wyrażona w art. 7 p.p.s.a. nie oznacza, że dynamika postępowania ma przesłaniać nadrzędny cel postępowania jakim jest wydanie zgodnego z prawem rozstrzygnięcia.
Mając zatem na uwadze, że podjęcie uchwały rozstrzygającej opisane wyżej zagadnienie prawne będzie zatem miało bezpośredni wpływ także na rozstrzygnięcie niniejszych spraw, działając na zasadzie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.