Uzasadnienie
W dniu [...] września 2000 r Agencja Celna nr [...] C. [...] SA działająca w imieniu firmy P. P. SA we [...], dokonała zgłoszenia celnego towaru do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym, według dokumentu SAD nr [...]
W dniu następnym, w Oddziale Celnym w [...] w wyniku rewizji celnej zgłoszonego towaru ujawniono nadwyżkę towaru w postaci jednej skrzyni rozdzielczej o wartości [...] ATS.
W związku z powyższym Dyrektor Urzędu celnego w [...], po wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzonej różnicy między towarem przedstawionym, a ujawnionym w wyniku rewizji, wydał w dniu [...] października 2001 r decyzję określającą kwotę długu celnego z tytułu nielegalnego wprowadzenia przedmiotowego towaru na polski obszar celny w wysokości [...] zł.,
Jako dłużników długu celnego organ celny określił na podstawie art.210 § 3 pkt.1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r - Kodeks celny (Dz.U. z 2001 r Nr 75, poz.208) – P. SA w [...] oraz na podstawie art.210 § 3 pkt.3 w/w ustawy – P. P. SA we [...]
Od powyższej decyzji odwołała się skarżąca spółka – P. S.A. w [...] zarzucając, że ustalenie organu celnego iż w/w jest przewoźnikiem towaru, a tym samym dłużnikiem długu celnego, jest nieprawidłowe. Skarżąca -jak oświadczyła - nie była przewoźnikiem towaru.
Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją z dnia 31 października 2002 r uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w części podstawy prawnej i w tym zakresie orzekł, że należało powołać dodatkowe przepisy (ta okoliczność nie jest kwestionowana), natomiast w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu w/w decyzji organ odwoławczy stwierdził, że przeprowadzone w sprawie postępowanie wykazało, iż towar wprowadzony na polski obszar celny był przewożony samochodem ciężarowym o nr rej. [...],co potwierdza świadectwo przewozowe [...] z dnia [...] września 2000r. Ten sam pojazd został wpisany w polu 17 Międzynarodowego Listu Przewozowego CMR nr [...]. Właścicielem przedmiotowego pojazdu jest skarżąca, czego dowodem jest wydruk z bazy WEP stwierdzający rejestrację pojazdu na P. S.A..
W związku z wpisem dokonanym w polu 16 listu CMR, w którym jako (przewoźnik figuruje P. M. –S. Spółka z o.o. w [...], organ celny zwrócił się do w/w Firmy o informację, czy jest właścicielem przedmiotowego pojazdu i czy była ona przewoźnikiem towaru przeznaczonego dla P. S.A. we [...].
Pismem z dnia [...] października 2002 r w/w firma oświadczyła, że nie jest właścicielem przedmiotowego samochodu i nie była przewoźnikiem przesyłki, o której mowa w piśmie organu celnego.
W ocenie Dyrektora Izby Celnej dokonane w toku postępowania ustalenia oraz zgromadzone dowody wskazują, że przewoźnikiem była skarżąca tj. P. S.A. w [...], która solidarnie z odbiorcą przesyłki odpowiada za dług celny z tytułu nielegalnego wprowadzenia towaru na polski obszar celny.
Na powyższą decyzję wpłynęła skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego w której skarżąca zarzuciła naruszenie art.6 ust. 1 c Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR), sporządzonej w Genewie dnia 19 maja 1956 r (Dz.U. z 1962 r Nr 49, poz.238 ze zm.), zgodnie z którym list przewozowy powinien zawierać nazwę i adres przewoźnika. W niniejszej sprawie w liście CMR jako przewoźnik została wpisana firma P. M. –S., Spółka z o.o. w [...]. Oświadczenie tej firmy, że nie była przewoźnikiem nie może stanowić dowodu przeciwko treści dokumentu.
W tej sytuacji ustalenie organów celnych, że skarżąca jako właściciel samochodu jest przewoźnikiem spornego towaru jest sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Konsekwencją powyższego ustalenie, że skarżąca jest dłużnikiem długu celnego, stanowi obrazę art.210 § 3 pkt.1 i 3 Kodeksu celnego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
W piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2005 r skarżąca dodatkowo wyjaśniła, że na podstawie umowy nr [...] z dnia [...] marca 1999 r samochód o numerze rejestracyjnym [...] został przez nią oddany w leasing spółce P. T. S.A. w [...] na okres od dnia [...] stycznia 1999 r do dnia [...] stycznia 2004 r. W polu 23 międzynarodowego listu przewozowego CMR widnieje pieczęć tej spółki, z czego wynika, iż była ona kolejnym przewoźnikiem. Skarżąca nie będąc uczestnikiem tego przewozu nie miała wpływu na prawidłowe wypełnienie listu.
Ponadto podpisany na protokole rozbieżności z dnia [...] sierpnia 2000 r M. P. nigdy nie był pracownikiem skarżącej.
Do w/w pisma procesowego skarżąca załączyła fotokopię umowy leasingowej na potwierdzenie faktu oddania w/w samochodu w leasing.
W odpowiedzi na powyższy zarzut Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że skarżąca jest dłużnikiem długu celnego, gdyż ona właśnie jest wykazana w bazie WEP jako właściciel zestawu [...]. Organ celny podniósł, że- skarżąca odniosła się tylko do ciągnika siodłowego o numerze rejestracyjnym [...], natomiast nie wyjaśniła kwestii naczepy o numerze rejestracyjnym [...], której była właścicielem.
Z kolei skarżąca w piśmie procesowym z dnia [...] października 2005 r stwierdziła, że naczepa o numerze rejestracyjnym [...] na podstawie umowy nr [...] z dnia [...] lutego 1998 r oddana została w leasing P. T. S.A. w [...] na okres od [...] stycznia 1998 r do dnia [...] czerwca 2002 r. Twierdzenie to zostało poparte fotokopią w/w umowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r i postępowanie nie zostało zakończone, zgodnie z art.97 Przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r, Nr 153, poz. 1271 ze zm.), podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145 § 1 w/w ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja narusza prawo.
W rozpatrywanej sprawie okolicznością bezsporną jest, że ujawniony w dniu [...] września 2000 r w wyniku rewizji towar w postaci jednej skrzyni rozdzielczej o wartości [...] ATS nie został zgłoszony organom celnym, a tym samym wprowadzenie go na polski obszar celny było nielegalne.
Niesporna jest również okoliczność, że przedmiotowy towar przewożony był samochodem ciężarowym (zestaw ciągnik siodłowy i naczepa), którego właścicielem była skarżąca. Odbiorcą przewożonego towaru, a zarazem jednym z dłużników długu celnego była firma P. P. S. A. we [...].
Spór dotyczy ustalenia osoby przewoźnika, a w konsekwencji uznania, iż jest on drugim z solidarnych dłużników długu celnego powstałego w wyniku nielegalnego wprowadzenia towaru na polski obszar celny.
Organy celne uznając za przewoźnika skarżącą tj. P. S.A. w [...] ustalenia te oparły na fakcie, iż była ona właścicielem przedmiotowego zestawu, na którym wprowadzono na polski obszar celny nielegalną przesyłkę. Stanowisko to jest nie zgodne z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy oraz z przepisami Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR).
Zgodnie z art.4 w/w Konwencji dowodem zawarcia umowy przewozu jest list przewozowy, który zawiera nazwę i adres przewoźnika (art.6 ust. 1 c). Stosownie do art.9 Konwencji w braku przeciwnego dowodu list przewozowy stanowi dowód zawarcia umowy, warunków umowy oraz przyjęcia towaru przez przewoźnika. Jedną z podstawowych funkcji, jakie spełnia list przewozowy CMR jest funkcja dowodowa. Nie jest to oczywiście wyłączny dowód zawarcia umowy przewozu, ale jego moc dowodowa istnieje tak długo, dopóty nie zostanie mu przeciwstawiony inny dowód.
W rozpatrywanej sprawie zgodnie z międzynarodowym listem przewozowym [...], w rubryce 16 jako przewoźnik wpisana jest firma P. M. –S. Spółka z o.o. w [...]. Zgodnie z przytoczonymi wyżej przepisami jest to dowód zawarcia umowy przewozu spornej przesyłki przez w/w P. M. –S., dowód warunków tej umowy i przyjęcia przez nią to waru, wobec którego powstał dług celny.
Stanowisko organów celnych, że wbrew treści w/w listu przewozowego CMR przewoźnikiem towaru jest inny podmiot, niż wpisany do tego dokumentu oparte jest na błędnym przekonaniu, że przewoźnik musi być właścicielem pojazdu, którym przewóz jest wykonywany. Nie kwestionując zatem, że skarżąca była właścicielem pojazdu, którym przewożono towar przeznaczony dla P. P. Spółka z o.o., nie można automatycznie z tego faktu wywodzić wniosku, że właściciel pojazdu jest jednocześnie przewoźnikiem. Oświadczenie wymienionego w tym dokumencie przewoźnika że nim nie był, nie można uznać za przeciwny dowód wobec listu przewozowego, o którym mowa w art.9 w/w Konwencji. Wobec istnienie domniemania prawnego, o którym mowa w art.9 Konwencji należało przyjąć, że na ujawnionym w liście przewozowym CMR przewoźniku spoczywał ciężar wykazania, że nie zawierał umowy przewozu dotyczącej przedmiotowej przesyłki.
Powyższe stanowisko jest zgodne z dokumentami, które skarżąca przedstawiła na etapie postępowania sądowego (pomimo iż była w ich posiadaniu przed wszczęciem przedmiotowego postępowania celnego). Chodzi o umowę leasingową dotyczącą ciągnika o numerze rejestracyjnym [...], który został oddany w leasing Spółce P. T S.A. w [...] na okres od dnia [...].01.1999 r do [...].01.2004 r oraz o taką umowę dotyczącą naczepy o numerze rejestracyjnym [...] która z kolei została wyleasingowana tej samej spółce na okres od [...].01.1998 r do dnia [...].06.2002 r. Zgodnie z § 5 pkt.1 obu umów pojazdy oddane w leasing " nie mogą być wykorzystywane do wykonywania usług przewozowych w obrocie zagranicznych, chyba że usługi te wykonywane są na zlecenie P. M. –S. Sp. o o.o. w [...]."
W związku z powyższym materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że przewoźnikiem ujawnionego towaru była Firma P. M. –S. Spółka z o.o. w [...], co jest zgodne z zapisem w polu 16 międzynarodowego listu przewozowego CMR nr [...]. Oczywistym jest zatem, że skarżąca nie była przewoźnikiem ujawnionego towaru,a w konsekwencji nie jest dłużnikiem długu celnego z tytułu nielegalnego wprowadzenia towaru na polski obszar celny, ujawnionego w wyniku rewizji środka przewozowego o numerach rejestracyjnych [...].
Uznając, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w zakresie wyżej opisanym, Sąd działając na podstawie art.145 § 1 pkt.1 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz.1270) - orzekł jak w sentencji.
Na podstawie art. 152 w/w ustawy Sąd orzekł, że uchylone rozstrzygnięcia organów celnych nie podlegają wykonaniu, co oznacza, iż w/w decyzje nie wywołują skutków prawnych od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok tej nie jest jeszcze prawomocny. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.
O kosztach orzeczono na podstawie art.200 tej ustawy.