Uzasadnienie
Skarżący A.M., działający przez pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 grudnia 2015r. nr [...] [ [...]) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009r.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału, pismem z dnia 7 marca 2016r. wezwano pełnomocnika skarżącego (podpisanego pod skargą) do usunięcia braków formalnych skargi, przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone na adres kancelarii w dniu 11 marca 2016r., zatem termin do usunięcia braków formalnych skargi minął w dniu 18 marca 2016r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zm. zwanej dalej: jako "p.p.s.a.") zakreśla wymogi formalne skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wskazując, że powinna ona odpowiadać ogólnym wymaganiom pism w postępowaniu sądowym, a ponadto określa szczególne warunki, jakim skarga powinna czynić zadość. Spełnienie wszystkich wskazanych wymogów determinuje skuteczność tego środka zaskarżenia, albowiem jedynie prawidłowa i kompletna skarga, może stać się przedmiotem merytorycznych rozważań sądu. Kontrola w tym zakresie należy do Przewodniczącego, który w rozpoznawanej sprawie zauważył brak w zakresie prawidłowego udokumentowania sposobu reprezentacji skarżącego, poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego oraz brak w postaci niepodania wartości przedmiotu zaskarżenia.
Treść art. 34 p.p.s.a. wskazuje, że strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników.
Zgodnie z art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne.
Dyspozycja art. 37 § 1 jednoznacznie określa, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa.
W przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki należytego wykazania pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącego przed tut. Sądem. W skardze wskazano, że skarżący działa w sprawie przez pełnomocnika, który złożył swój podpis wraz z pieczątką pod treścią skargi, jednak nie dołączył on przy tej czynności pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącego. Dodatkowo, pomimo wezwania, nie przedłożył on stosownego pełnomocnictwa w zakreślonym przez sąd terminie.
Odnosząc się do kwestii braku wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia, należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 57 § 1 w zw. z art. 49 § 1 i art. 215 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, tj. m.in. skarga powinna zawierać, (jako pismo wszczynające postępowanie sądowe) oznaczenie wartości przedmiotu zaskarżenia. Brak tego oznaczenia ma charakter istotny, gdyż uniemożliwia nadanie sprawie dalszego biegu. W przypadku braków formalnych skargi, a takim jest brak podania wartości przedmiotu zaskarżenia, Przewodniczący wzywa stronę do uzupełnienia braku w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Treść art. 215 § 1 p.p.s.a. stanowi, że w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty.
Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd odrzuci skargę, gdy w wyznaczonym przez Przewodniczącego terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik, który podpisał skargę w imieniu skarżącego, mimo wezwania Sądu, nie podał wartości przedmiotu zaskarżenia w przedmiotowej sprawie.
W realiach niniejszej sprawy, pomimo wezwania i pouczenia o skutkach niezłożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego oraz niepodania wartości przedmiotu zaskarżenia, nie dopełniono w wyznaczonym terminie obowiązku, o którym mowa w powyższych regulacjach. Stanowi to istotne braki skargi, które uniemożliwiają nadanie jej właściwego biegu. Brak wartości przedmiotu zaskarżenia w skardze, uniemożliwia rozpoznanie niniejszej sprawy, nie pozwala bowiem na obliczenie wpisu. Natomiast brak przedłożenia pełnomocnictwa, uniemożliwia prawidłowe określenie osoby uprawnionej do działania w imieniu skarżącego.
Pomimo wezwania i jego skutecznego doręczenia, powyższe braki formalne skargi nie zostały usunięte w wyznaczonym siedmiodniowym terminie, dlatego mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Z przepisów tych wynika bowiem, że Sąd odrzuci skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.